“Veel succes, veel plezier, ga niet dood” recensie: ik kom terug, voor je telefoon

Als u deze recensie leest van Gore Verbinski maniakale farce “Veel succes, veel plezier, ga niet dood” over krantenpapier, gefeliciteerd met het feit dat u een Luddiet bent.

Maar als je dit op een smartphone leest, dan ben jij een van degenen die waardeloos is Sam Rockwell hoopt te bereiken wanneer zijn naamloze tijdreiziger laat op de avond een restaurant in Los Angeles binnenstormt en schreeuwt: “Ik kom uit de toekomst en dit gaat allemaal vreselijk mis!” Klanten stoppen met scrollen om een ​​kijkje te nemen naar deze radeloze, vuile man die een kroon van computerkabels om zijn hoofd gewikkeld heeft als een IT-messias. Dan kunnen ze zijn schoenen goed bekijken als hij op hun tafels stampt en tegen cheeseburgers schopt terwijl hij deze gewone mensen probeert te betrekken bij de technologische apocalyps waarvan hij zweert dat die eraan komt.

Het is een preek die we al vaker hebben gehoord en misschien zelfs zelf hebben uitgesproken. Afkomstig van de immer charismatische Rockwell, lijkt een lezing om te stoppen met het verspillen van onze levens online niet langer onoverkomelijk, maar eerder direct.

De halve wereld zal sterven, voorspelt hij. De andere helft zal te afgeleid zijn om het op te merken. Tenzij een handjevol vreemdelingen zich nu, op dit moment, bij hem voegen om te vechten voor de vrijheid van de hersenen van de mensheid. Het is geen verrassing dat de vrijwilligers hun hand niet opsteken. (De enige enthousiaste man die dat wel doet, heeft hem in andere scenario’s te vaak in de steek gelaten.) Maar Rockwells tijdreiziger – dat is hij echt – is gewend aan een firewall van weerstand. Hij hield deze toespraak 117 keer in dit restaurant. Een combinatie van de 47 mensen die er deel van uitmaken, is voorbestemd om te slagen.

Die openingsscène voelt alsof er een kunstmatige intelligentie is samengesmolten “De terminator” met “Groundhog-dag.” ECHT, Die van Matthew Robinson het grappige, wilde en verrassende script doet niets af aan de inspiratie. (Hij laat Rockwell zelfs de Indiana Jones-grap over slangen afzetten.) Maar het script wordt zo ingewikkeld en boos – en zo onbeschaamd ambitieus – dat je niet kunt geloven dat iemand in het hedendaagse Hollywood bereid was het geld erin te steken om het te maken. Ook onder leiding van bewezen hitmaker Verbinski’s ‘Pirates of the Caribbean’-franchise.het is een prestatie die vergelijkbaar is met iemand zover krijgen dat hij een koekoeksklok ter grootte van een wolkenkrabber financiert, met een vogel die eruit springt en de menigte stoort.

Uiteindelijk wordt er een dubieus team ingeschakeld: leraren op openbare scholen Mark en Janet (Michele Pena EN Zazie Beetz), knorrige ritdeelchauffeur Scott (Asim Chaudhary), assistent padvinderleider Bob (Daniel Barnett), nerveuze moeder Susan (Tempel van Juno) en de desolate Maria (Georgia Goodman), die maar blijft verzuchten dat ze alleen maar een fluitje van een cent wilde. Ook Rockwell sluit zich impulsief aan bij Ingrid (Haley Lu Richardson), een grungy meisje verkleed als prinses, dat op een zelfmoordmissie lijkt te zijn. De acteurs zijn meestal slechts stukjes in een ingewikkeld plot, maar passen goed bij elkaar.

De man van de toekomst heeft geen plan en, erger nog, beschouwt zichzelf als de enige persoon die niet vervangbaar is. Anderen kunnen (en zullen) sterven. Terwijl de groep een catastrofe tegemoet gaat, onderbreekt Verbinski de missie met flashbacks naar hun burgerleven. Hun normale dagen, de digitale vernederingen die ze hebben ondergaan, dit is waar Verbinski echt gemeen wordt.

De schijnbewegingen en wendingen van de film zijn fantastisch terwijl ze onderzoeken hoe de belofte van internet verzuurd is. Eén plot omvat brainstorming door bedrijven om mensen hun eigen pratende adbot, die in wezen op menselijke schaal is, lief te hebben en te cultiveren Tamagotchi. In een ander geval zijn schietpartijen op scholen zo’n epidemie geworden dat wanneer Susan van Temple wordt geroepen om het lichaam van haar zesdeklasser te identificeren, de andere rouwende moeders op het station rustig over het verkeer praten totdat iemand haar nonchalant aankijkt en zegt: ‘Eerste keer?’

Aanvankelijk is het niet zo originele idee dat telefoons kinderen in zombies hebben veranderd een Romero-achtige parodie op hersenrot. (De jonge acteur Cassiel Eatock-Winnik heeft een geweldige scène waarin een kinky tiener naar een van haar oudsten staart en zegt: “Je bent 35? Hij is ouder dan de meeste bomen.”) Maar Verbinski onthult een onverwachte aanvalshoek: hier heeft de samenleving de volgende generatie geleerd zich als machines te gedragen. We weten niet precies waarom, maar we kunnen ons een paar redenen voorstellen.

Coping-mechanismen vatten ook vlam. Susan ontmoet andere ouders die onder de druk bezweken zijn en nihilistische trollen zijn geworden die hun dochter giftig opvoeden, dus het zal niet veel uitmaken als ze sterft. Een ander personage beweert al snel dat alles waar hij naar kijkt – de muren, de mensen – een façade is. Een arbeider van in de twintig genaamd Tim (Tom Taylor) wil permanent in een VR-simulatie wonen. Zijn verhaal is een beetje gehaast, maar we krijgen het idee dat Tim geen idioot is, maar een idealist die niet overweg kan met de vulgariteit van de 21e eeuw. Zoals hij zegt: “Waarom zou ik deze wereld boven die verkiezen?”

Verbinski zegt niet veel openlijk over de sluipende bezorgdheid over het leven in een zwaar bewaakte, agressieve en onvoorspelbare politiestaat. Hij kan dit punt zonder woorden duidelijk maken als de politie arriveert en onze helden die gijzelaars vermoorden, die nog niets ergers hebben gedaan dan de graaf opblazen, en die er allemaal van uitgaan dat de jeukende trekkervinger van de wet hen ter plekke zal neerschieten. (En ze hebben gelijk.) Hij zingt ook een onheilspellend refrein: ‘Bedankt voor je diensten.’

Het is gemakkelijker om te huilen bij een klassieker als “Dr. Strangelove” die de spot dreef met leiders die de vernietiging van de planeet overdreven, in plaats van in een moderne satire waarin wij de grap zijn. Zoals met “idiocratie” (en evt “Eddington”), kan het tien jaar duren voordat ons vermogen om deze meedogenloze, furieuze komedie ten volle te waarderen, is verdwenen. Maar nogmaals, de cinematografie van James Whitaker zal mij niet bevallen, die de neiging heeft opzettelijk lelijk te zijn, maar er gewoon saai uitziet.

“Veel succes, veel plezier, ga niet dood” anticipeert op weerstand van het publiek. Ons Doen we denken zelf na en onderzoeken vervolgens de film op gebreken die de drang rechtvaardigen om met onze ogen te rollen. Bijvoorbeeld: waarom laat Rockwell sommige personages sterven en andere niet? Is de film net zo oppervlakkig als zijn beschuldiging tegen ons? Sommige haarkloverijen worden beantwoord. Grotere kwesties blijven schuchter onopgelost, waardoor we met een ongemakkelijk gevoel de zaal verlaten.

Er zitten zoveel meeslepende ideeën in “Good Luck, Have Fun, Don’t Die” dat het, na ruim twee uur, het gevoel heeft van een dissociatieve doemscroll. Er is ook een plotpunt waarbij een algoritmische opperheer betrokken is die willekeurig gegenereerde legers creëert: “Ghostbusters” met AI-helling. Normale overlevenden proberen zichzelf ervan te overtuigen dat het iets goeds zou kunnen opleveren, alsof ze door TikTok scrollen in de hoop op een waardevolle schat. Rockwell verzekert hen dat hij dat niet zal doen. Er zal nooit iets goeds komen. En wat er arriveert is zo hels dat Stay Puft’s Marshmallow Man er schattig uitziet.

De film is te cynisch om zichzelf zo serieus te nemen; Verbinski rolde met zijn ogen bij elke gedachte en elk gebed dat veel goeds kon doen. Toch herinnert iedereen die aan het begin van zijn geboortejaar met ‘19’ is geboren, zich nog steeds hoe het voelt om het huis te verlaten zonder een zwarte rechthoek in de hand. Dit maakt ons in zekere zin ook tijdreizigers, bakens van een steeds verder weg gelegen tijdperk waarin het mogelijk was om de stekker uit het stopcontact te halen.

Maar het is prima als je nu op het scherm bent. Ga gewoon voor een oudere zitten om deze film te zien.