Leestijd: 3 notulen
Toen Emily Bronte in 1848 stierf aan tuberculose, had ze waarschijnlijk niet gedacht dat haar enige roman 178 jaar later trending topic zou worden op TikTok.
Sterker nog, hij zou je waarschijnlijk de heide op hebben gejaagd omdat je probeerde uit te leggen wat een algoritme is (en hij zou gelijk hebben gehad als hij dat deed).
Maar dankzij de controversiële nieuwe verfilming van Emerald Fennell, Wuthering Hoogten is opnieuw een hot topic van discussie.
En net als toen het boek voor het eerst werd gepubliceerd, zijn critici scherp verdeeld over een verhaal dat grenzen verlegt en verwachtingen tart.
Interessant is dat Fennell veel van het bronmateriaal weggooide en alleen de eerste helft van het boek (nogal losjes) aanpaste.
Hij castte ook de 35-jarige Margot Robbie om (verwende aandacht!) een personage te spelen dat op 18-jarige leeftijd sterft, en Jacob Elordi om een personage te spelen dat in het boek wordt beschreven als “donker” en “donker van huidskleur”.
Maar misschien wel het meest controversiële van allemaal: Fennell nam een verhaal over onvervuld verlangen en vulde het met tal van volledig aangeklede seksuele ontmoetingen tussen de twee hoofdrolspelers.
Het resultaat is een film waarbij sommige critici de weelderige beelden prijzen, terwijl anderen zich afvragen waarom de regisseur ervoor koos een geliefde klassieker te verfilmen, alleen maar om zoveel te veranderen van wat er een klassieker van maakte.
Is dit een nieuw item in de canon van spannende historische stukken of een getuigenis van de ernst van de alfabetiseringscrisis van de 21e eeuw?
We denken dat je de film moet zien en zelf moet oordelen. Maar in de tussentijd is dit wat de critici zeggen (via De Hollywood-journalist):
Clarisse Loughrey, De onafhankelijke: “Met de titel gestileerd tussen aanhalingstekens en de verklaring van de regisseur dat het bedoeld is om zijn ervaring vast te leggen bij het lezen van het boek op 14-jarige leeftijd, gebruikt het de gedaante van performance om een van de meest gepassioneerde en emotioneel gewelddadige romans ooit geschreven uit de kast te halen, en werpt vervolgens zijn gevilde huid op welke romantische stijl dan ook die het meest verkoopbaar lijkt. Aanpassing of niet, het is een verrassend leeg werk.”
Alison Willmore, Gier: “Wuthering Hoogten het is een ongelooflijk natte film, en dan heb je nog niet eens rekening gehouden met hoe vaak personages vast komen te zitten of ervoor kiezen om de regen in te lopen (des te beter om hun kleding te laten plakken).
Kevin Maher, The Times van het Verenigd Koninkrijk: “Wie wist dat Isabella Linton het beste personage was in Wuthering Heights? Ze zit sowieso in deze saaie Brontë-bewerking, een film die elke keer dat ze op het scherm verschijnt kort nieuw leven wordt ingeblazen, slecht gespeeld door Alison Oliver.”
Peter Bradshaw, De Bewaker: “Emerald Fennell gaat helemaal uit de kast door Emily Brontë’s verhaal over Cathy en Heathcliff op de winderige heidevelden van Yorkshire opnieuw uit te vinden in een twintig pagina’s tellende modeshoot vol meedogenloze dwaasheid, met aan flarden gescheurde lijfjes en een brutale klap van BDSM.
David Rooney, De Hollywood-journalist: “Fennells revisie grenst aan waanzin, en als je de vooroordelen over hoe dit verhaal verteld moet worden los kunt laten, is het waarschijnlijk de meest puur vermakelijke film van de schrijver-regisseur.”
