Stress is niet zomaar een bezoeker in ons leven: het is meer een gast die nooit de geringste aanwijzing heeft gehad om te vertrekken. Tussen economische onzekerheid, onrust op de werkplek, golven van ontslagen en de heerlijke onvoorspelbaarheid van het dagelijks leven (verrassingsfiles, iemand?) Leven de meesten van ons in een vrijwel constante staat van lichte paniek.
Maar er is iets dat de meeste mensen niet begrijpen: veerkracht – het vermogen om ondanks stress kalm, flexibel en creatief te blijven – is niet alleen een aangeboren eigenschap. Het is een vaardigheid. Een die geleerd, geoefend en versterkt kan worden. En enkele van de meest effectieve hulpmiddelen om dit te doen komen niet alleen uit het bedrijfsleven of de psychologie, maar ook uit improvisatiekomedie.
Deze connectie kwam ik ruim tien jaar geleden tegen. Overdag werkte ik met startups en leiders, na werktijd oefende en improviseerde ik. Uiteindelijk merkte ik de overlap op: dezelfde hulpmiddelen die improvisatiekomieken helpen gedijen op het podium, kunnen iedereen helpen navigeren door de spontane, vaak absurde realiteit van het moderne werk en leven.
En onderzoek bevestigt het. Een studie Ik voerde dit uit in samenwerking met neurowetenschapper Dr. Ori Amir en ontdekte dat improvisatieactiviteiten de creativiteit, het zelfvertrouwen en zelfs de slaap verbeteren. sleutelelementen van veerkracht.
Hier zijn drie specifieke, op improvisatie geïnspireerde praktijken die ik zelf gebruik en deel met leiders, teams en individuen die te maken hebben met verandering, onzekerheid en een nieuwe manier willen om met de stressoren van het leven om te gaan. Ze zijn ogenschijnlijk eenvoudig maar verrassend effectief, juist omdat ze werken met de reactie van de hersenen op stress, en niet ertegen.
De ‘Ja, en’-mentaliteit: van weerstand naar vindingrijkheid
We hebben het allemaal meegemaakt: de projectomvang verandert op het laatste moment. De klant verspilt maanden werk. De markt stort van de ene op de andere dag in. De instinctieve reactie? Weerstand. Frustratie. Bevriezingsmodus. Het is niet alleen emotioneel, het is neurologisch. Wanneer onze hersenen een bedreiging waarnemen (zelfs een agenda-uitnodiging met de titel ‘dringend’), gaat het lichaam in de vecht-, vlucht- of bevriezingsmodus, waardoor we worden overspoeld met cortisol en onze focus op overleven wordt beperkt.
Bij improvisatie is de fundamentele regel “Ja, en”. Het betekent accepteren wat er gebeurt (zelfs als het niet is wat je wilde) en daarop voortbouwen. Dit is geen blinde overeenkomst; het gaat over het erkennen van de realiteit, zodat je verder kunt komen in plaats van vast te blijven zitten. Vanuit het oogpunt van het zenuwstelsel imiteert “Ja, en”. emotionele acceptatie en fungeert als een regulerend instrument: het signaleert veiligheid aan de hersenen door de weerstand te verminderen, waardoor deze uit de overlevingsmodus komen en in een flexibelere, oplossingsgerichte staat terechtkomen.
Neem dit voorbeeld uit de praktijk: toen de pandemie toesloeg, gingen veel restauranteigenaren failliet. Sommigen die succesvol waren, zoals degenen die zich tot pop-upmarkten of maaltijdpakketten wendden, oefenden feitelijk ‘Ja, en’. Ze herkenden de realiteit en improviseerden vooruit.
Probeer de volgende keer dat u last krijgt van stress het volgende: zeg letterlijk tegen uzelf: “Ja, het gebeurt. En hier is één ding dat ik kan doen.” Zelfs het identificeren van een kleine actie helpt de verlamming van de overweldiging te doorbreken.
Laat uw innerlijke rechter los: breng de kritische stem tot zwijgen die actie blokkeert
Eén ding dat ervoor zorgt dat mensen in stress blijven steken, is een overactieve innerlijke criticus. Bij improvisatie is er geen tijd voor de stem in je hoofd die zegt: ‘Dat is een stom idee’ of ‘Je verpest alles.’ Je moet handelen voordat je te veel nadenkt.
Bij elk seminar dat ik leid, inclusief een seminar voor een Fortune 500-team dat zich bezighoudt met ontslagen, is het eerste wat ik iedereen vraag te doen ‘de rechter ontslaan’. We stellen ons allemaal onze eigen innerlijke criticus voor, en dan zeggen we samen, op drie tellen, alles wat we moeten zeggen om het oordeel over de activiteiten die we gaan doen, het oordeel over elkaar en het oordeel over onszelf los te laten.
Het effect? De meeste mensen melden dat ze zich lichter en scherper voelen, omdat ze het interne filter hebben omzeild dat vaak stress en besluiteloosheid veroorzaakt.
Dit is niet alleen theatraal. Het is neurologisch. Uit onderzoek blijkt dat zelfkritiek gepaard gaat met grotere angst, terwijl het verminderen ervan door zelfcompassie de emotionele regulatie en cognitieve flexibiliteit verbetert. Een verzacht oordeel schept de voorwaarden voor helderder denken en effectiever handelen.
Als het je vreemd lijkt, doe het dan: gebruik ongebruikelijke acties om jezelf te aarden en te herkaderen
Een van de snelste manieren om een stressspiraal te doorbreken is door iets te doen dat enigszins belachelijk lijkt.
Bij improvisatie is het vreemde waar de magie gebeurt. Onverwachte handelingen, zoals achteruit lopen tijdens een toespraak of het uitbrengen van een zinloze toost, halen ons uit de automatische piloot en brengen ons in het heden. Het doorbreekt het gebruikelijke denken en creëert ruimte voor een nieuwe reactie.
Als we iets ‘raar’ doen, werkt dat op twee manieren: ten eerste grondt het ons. Beweging of gebaar helpt bij het reguleren van onze emoties en zenuwstelsel. Ten tweede bereidt het je hersenen voor op de mogelijkheden. Onverwacht gedrag vertonen het versoepelt tijdelijk onze greep op ‘hoe de dingen zijn’, waardoor er ruimte ontstaat voor ‘hoe de dingen zouden kunnen zijn’. Het is een resetknop voor de hersenen.
Hier is een “vreemde” oefening van drie minuten om te proberen. Begin met het wijzen naar objecten om je heen en noem ze hardop. Wijs naar een tafel en zeg “tafel”, naar een plant en zeg “plant”. Doe dit gedurende 30 seconden. Ga nu verder: wijs naar de objecten en noem ze alles wat ze niet zijn. Wijs naar een stoel en zeg “giraffe”, een laptop en zeg “verjaardagstaart”.
Het lijkt dwaas, en dat is nu juist het punt. Uit onderzoek blijkt dat het simpelweg benoemen van wat we zien of horen het zenuwstelsel kan kalmeren door de aandacht naar het huidige moment te verleggen. Gecombineerd met het opzettelijk onderbreken van automatisch denken (zelfs door het ‘verkeerde’ woord te zeggen), maken we de cognitieve rigiditeit los en openen we de deur naar creatievere probleemoplossing.
Ik heb precies deze oefening uitgevoerd met executive teams die onder druk stonden, en elke keer gaf het de leiding. Mensen lachen. De schouders zakken. De ideeën beginnen te stromen. Vreemde banen.
Deze tools zijn niet bedoeld om van jou een komiek te maken. Het gaat over het opbouwen van een reactiever en veerkrachtiger zenuwstelsel, dat in staat is chaos met nieuwsgierigheid tegemoet te treden in plaats van in te storten. Stress is misschien wel de gast die nooit weggaat, maar improvisatie is de manier waarop je ermee leert leven, ermee kunt lachen en misschien zelfs kunt dansen. Probeer een van deze oefeningen de volgende keer dat stress toeslaat en je zult jezelf misschien verrassen.
