“Don’t knoeien met Texas”: Bezoekers van de op een na grootste staat van de Verenigde Staten hebben deze zin ongetwijfeld op alles gezien, van T-shirts tot riemgespen.
AANKONDIGING
AANKONDIGING
Politiek gezien is het de onofficiële slogan geworden van conservatieven, wier boodschap tweeledig is: Texas is een klasse op zich – de enige staat die een onafhankelijke republiek was voordat hij zich bij de Verenigde Staten voegde – en het is een solide Republikeins grondgebied.
De miljoenen dollars kostende vraag die experts in Austin en Washington zich stellen is of dit allemaal zal eindigen met de tussentijdse verkiezingen van dit jaar.
Na een sensationele overwinning bij de speciale verkiezingen voor de Senaat eind januari, zijn de Democraten vol enthousiasme.
Aangespoord door de groeiende impopulariteit van de Amerikaanse president Donald Trump geloven ze dat ze een kans hebben om de historische Republikeinse dominantie te doorbreken en te winnen wat Time Magazine ‘de wildste Senaatsrace van het land’ noemde.
“Een Democratische overwinning in Texas in november zou een wereldschokkende gebeurtenis zijn die een enorme verschuiving in de politieke macht zou signaleren en een grote stap zou betekenen in de richting van democratische controle over de Amerikaanse Senaat”, vertelde Mark Jones, een politicoloog aan de Rice University in Houston, aan Euronews.
“Het zou een einde maken aan de langste reeks verliezen in het land voor de Democraten”, voegde Jones toe, wiens onderzoek zich richt op verkiezingswetten en stempatronen.
Langste verliezende reeks, inderdaad. De laatste keer dat een Democraat een presidentsverkiezing in Texas won, was Jimmy Carter in 1976, en het laatste ambt dat over de gehele staat door een Democraat werd gewonnen was in 1994.
Wat de Democraten hoop geeft, is niet alleen dat ze bij de laatste speciale verkiezingen in Texas een zetel in de Senaat hebben omgedraaid, maar ook de omvang van hun overwinning.
Het was een district waar Trump twee jaar geleden met meer dan 17 punten won, en waar de Republikeinse kandidaat met 14 punten verloor – een verbluffende omslag van meer dan 30 punten in het voordeel van de Democraten.
“Dit was buitengewoon en zeer ongebruikelijk”, zegt Cal Jillson, die negen boeken heeft geschreven over de politiek van de VS en Texas en lesgeeft aan de Southern Methodist University in Dallas.
“Er was een enorme verschuiving van ontevreden Republikeinen en onafhankelijken die op de Democratische kandidaat stemden”, voegde Jillson eraan toe.
“Mensen zijn niet langer enthousiast over Trump, wat een waarschuwingssignaal zou moeten zijn voor de Republikeinen in het hele land.”
Dat bereidt de weg vrij voor een potentieel epische Senaatsrace en, met meer dan $300 miljoen, de duurste in de geschiedenis van Texas.
De geldstijging werd grotendeels veroorzaakt door de Republikeinen in een ongewoon competitieve en onaangename strijd.
In de voorverkiezingen van 3 maart wordt de zittende senator John Cornyn, die op zoek is naar een vijfde opeenvolgende ambtstermijn, geconfronteerd met de zwaarste herverkiezingscampagne uit zijn carrière, uitgedaagd door MAGA heethoofd procureur-generaal Ken Paxton en de Amerikaanse vertegenwoordiger Wesley Hunt uit Houston, een andere rechtsbuiten.
Texas is een van de weinige staten waar een kandidaat een meerderheid van de voorverkiezingen moet behalen om door te gaan naar de algemene verkiezingen, en niet slechts een meerderheid.
Dit betekent dat een kandidaat 50% plus één stem moet krijgen om een verkiezing te winnen, anders gaan de twee met de meeste stemmen in elke voorverkiezing door naar een tweede ronde.
Uit de laatste peiling van de Universiteit van Houston blijkt dat de Republikeinse race in mei een tweede ronde zou kunnen bereiken tussen Paxton (38%) en Cornyn (31%).
Een dergelijke uitkomst zou de Democraten tevreden stellen, aangezien de controversiële Paxton wordt gezien als een gemakkelijker doelwit bij de algemene verkiezingen.
Leidende Republikeinse senatoren in Washington luiden alarm en doen een laatste wanhopige poging om Trump ervan te overtuigen Cornyn te steunen om de zetel in Texas veilig in Republikeinse handen te houden.
Maar Trump, die normaal gesproken graag de koningsmaker onder de Republikeinse kandidaten is, heeft zich tot nu toe griezelig stil gehouden.
“Ik verwacht niet dat hij actie onderneemt”, zegt Bill Miller, een in Austin gevestigde politiek adviseur die met zowel de Republikeinen als de Democraten heeft samengewerkt.
“Hij heeft een zeer nauwe band met Ken Paxton, en John Cornyn is een zittende senator en heeft nu zijn liefde voor Trump beleden. Trump krijgt het beste van alle mogelijke werelden.”
Uit angst voor hun meerderheid zijn de Republikeinen in de Senaat van mening verschillend.
“Het is een heel moeilijke race, en het zal veel duurder worden om de zetel te behouden”, vertelde John Thune, leider van de meerderheid in de Senaat, aan CNN over de impact van Trumps neutraliteit.
Op de vraag waarom Trump de pleidooien negeert, zei Thune: “Ik ben waarschijnlijk niet de juiste persoon om die vraag te beantwoorden.”
Uit peilingen blijkt dat als Paxton Cornyn in de voorverkiezingen verslaat, dit de deur zou kunnen openen naar een nieuwe verbluffende Democratische overwinning.
Als de Democraten de juiste kandidaat nomineren, ja.
Het vooruitzicht op de kandidatuur van Paxton heeft de Democraten geprikkeld, maar zij worden in de voorverkiezingen geconfronteerd met een grimmige keuze tussen twee rijzende sterren die twee tegengestelde strategieën vertegenwoordigen voor de toekomstige koers van de partij.
Aan de ene kant staat het Amerikaanse congreslid Yasmine Crockett, een linkse activiste die in Washington naam heeft gemaakt als de aartsvijand van de Trump-regering.
Aan de andere kant staat James Talarico, een gematigde vertegenwoordiger van de staat Texas en presbyteriaanse seminarist wiens op geloof gebaseerde benadering van de politiek hem de steun heeft opgeleverd van de grootste Latino-groep – geen geringe prestatie in Texas.
Republikeinen zijn meer bang voor Talarico omdat hij cultureel gezien beter aansluit bij de conservatieve staat. Crockett is misschien leuk, maar ze zou de zwakste kandidaat zijn, zei professor Jillson, daarbij verwijzend naar een overzicht van mogelijke matchups.
Een democratische overwinning in de race voor de Senaat in Texas is echter nog steeds mogelijk.
“Maar alleen al het feit dat we over deze mogelijkheid praten, zegt veel over hoe de zaken zich in de richting van de Democraten ontwikkelen,” zei Jillson.
Terwijl een mogelijke Democratische overname van de Senaat, waar de Republikeinen momenteel een meerderheid van 53 tegen 47 hebben, nog maar een paar maanden geleden niemand op de radar stond, is de democratische controle over het Huis van Afgevaardigden nu bijna een uitgemaakte zaak.
Of kan het toch nog misgaan?
“Democraten hebben nog veel huiswerk te doen en de kiezers te vertellen waar hun partij precies voor staat”, vertelde Jackson Janes, senior fellow bij het US German Marshall Fund in Washington, aan Euronews.
“Als ze alles op Trump blijven richten, zullen ze in ‘26 en ‘28 verliezen’, voegde hij eraan toe.
“Trump staat niet langer op het stembiljet en de Democraten hebben een geweldige kans om de leegte op te vullen met een positieve boodschap. Als ze dat niet doen, kunnen ze de hele zaak opblazen.”
Het goede nieuws voor de Democraten is dat de geschiedenis aan hun kant staat.
“Een van de ‘wetten’ van de Amerikaanse politiek is dat tussentijdse verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden zelden goed nieuws brengen voor de partij van de president”, schrijft James Lindsay, een senior fellow bij de in de VS gevestigde Council on Foreign Relations.
“Tussentijdse verkiezingen fungeren in veel opzichten als een referendum over hoe het met presidenten gaat, en kiezers zijn harde kiezers”, benadrukt Lindsay in een onderzoekspaper.
Bij de laatste vijf tussentijdse verkiezingen heeft de partij van de president gemiddeld 31 zetels in het Huis van Afgevaardigden verloren: op het moment van publicatie van dit artikel hebben de Republikeinen een voorsprong van 218 tegen 214 met drie vacante zetels.
Trump voelde een electorale nederlaag en dwong de Republikeinen in de rode staten om de districtslijnen te hertekenen om meer Republikeins-vriendelijke districten te creëren – en die druk begon in Texas.
Het resultaat was de oprichting van vijf districten die naar verwachting van Democraten naar Republikeinen zouden veranderen.
Maar dat veroorzaakte alleen maar verzet vanuit Californië, waar de kiezers in een referendum een door de Democraten geleide herverdeling goedkeurden, waardoor de partij ook vijf potentiële nieuwe zetels zou krijgen.
Een voor de hand liggend risico van dergelijke partijdige manipulatie is dat het averechts kan werken.
Volgens Lindsay is herverdeling gebaseerd op de veronderstelling dat de partij voldoende kiezers kan bewegen om de uitslag in een nieuw district te veranderen zonder de winstkansen in het oude district in gevaar te brengen.
Als de voorkeuren van de kiezers veranderen, zoals in de strijd om de Senaat in Texas, zou een herverdeling onbedoeld een ooit solide zetel voor beide partijen in het spel kunnen brengen. En dit kan resulteren in een klassiek politiek eigen doel.
