Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Dakloosheid is geen gemakkelijk onderwerp om over te praten, omdat er zoveel factoren een rol spelen. Sommige mensen zijn wees en leven liever op straat dan in een pleeggezin te worden geplaatst. Sommige mensen zijn niet goed bij hun verstand en moeten geestelijke gezondheidsproblemen aanpakken die ze zich niet kunnen veroorloven om te behandelen voordat ze stabiele, bijdragende leden van de samenleving kunnen worden. Of, als je op Bug (Andrew Yackel) in 2019 lijkt DakgootJe hebt simpelweg een reeks slechte keuzes in het leven gemaakt, je bent op je 18e door je ouders eruit gegooid en hebt besloten hem te volgen.
Dakgoot Het is geen gemakkelijk horloge, vooral vanwege de nauwkeurige weergave van het straatleven door de ogen van een jonge punk. Blijkbaar leeft Bug alleen voor de lol en is hij altijd op zoek naar zijn volgende oplossing. Bug slaapt op de grond, veroorzaakt scènes in muziekclubs, vraagt om geld, misbruikt alle middelen die hij te pakken kan krijgen en duikt in afvalcontainers op zoek naar voedsel. Dakgoot maakt echt indruk door van Bug een complex personage te maken dat, op zijn kwetsbaarst, je sympathie verdient, maar op zijn meest verwarde en chaotische manier doet je wensen dat hij hem niet langer in de weg zou lopen.
Deze dichotomie wordt in de hele film grondig onderzocht en kan heel goed je perspectief op dakloosheid veranderen als je het type bent dat denkt dat het allemaal maar een stelletje zwervers zijn die beter zouden moeten weten.
Doelloosheid, afhankelijkheid en anarchie
Gevestigd in Allston, Massachusetts, Dakgoot zet de toon door je mee te nemen door een dag uit het leven van Bug. De tijdlijn nadert zijn 21e verjaardag en suggereert dat hij op 18-jarige leeftijd door zijn ouders uit huis werd gezet omdat hij had gedronken, drugs had gebruikt en kleine problemen had. Comfortabel met de huidige stand van zaken, brengt Bug het grootste deel van zijn tijd door met high worden op bankjes in het park, bedelen om geld voor drank en af en toe een goedkope oplossing van de goede dingen krijgen van zijn rijke drugsdealende kennis Raleigh (Geoff van Wyck).
Voor de rit zijn Bug’s ride-or-die, Slim (Justin Pietropaolo), evenals zijn romantische interesse, Jenny (Hannah Mosqueda). Samen ervaren ze stratosferische hoogtepunten als het aanbod goed is, en verpletterende dieptepunten als het opraakt en de realiteit begint. Als de dag voorbij is, slapen ze waarschijnlijk onder een brug of schuilen ze in een verlaten gebouw. Ze zijn niet noodzakelijkerwijs gelukkig met hun woonsituatie, maar het is wel het beste wat ze kunnen redden. Met de hulp van vrienden op de juiste plekken, waaronder bodega-bediende Eddy (Billy Jenkins), slagen ze erin rond te komen.
Een onbevreesde blik op daklozen
Hoewel het gemakkelijk is om je ramen op te rollen als je voor een stoplicht staat, omdat je niet wilt dat een vreemde zijn gezicht in je raam steekt, Dakgoot humaniseert de daklozen in zekere zin proberen maar weinig films je bij te blijven. Het zou gemakkelijk zijn geweest om het verhaal te vullen met eendimensionale achtergrondpersonages die alleen bestaan als luidruchtige, gevaarlijke afvalligen, maar dat is hier niet wat er gebeurt.
Het gedrag van Bug is op zijn zachtst gezegd problematisch, maar de film laat voortdurend zien hoe hij probeert en faalt omdat hij geen echt ondersteuningssysteem heeft. Hij probeert werk te vinden en blijft leeg. Zijn ouders, die er in het B-verhaal van de film spijt van hebben dat ze hem het huis uit hebben gezet, kunnen net zo goed vreemden zijn die in dezelfde stad wonen.
Op een gegeven moment is Bug zo rommelig dat het bordje “WE ID” bij de bodega hem eraan herinnert dat het zijn verjaardag is. Elke dag loopt over in de volgende in zijn huidige staat. Hoewel de situatie van Bug aan zichzelf te wijten lijkt, en dat is het in veel opzichten ook, Dakgoot het verwijst kalm naar een veel groter systemisch probleem zonder het ooit uit te leggen.
Zelfs als Bug weer op de been zou willen komen, het goed zou willen maken met zijn familie, een vaste baan zou willen vinden en hulp zou willen krijgen in de geestelijke gezondheidszorg, is de weg er eenvoudigweg niet. Hij heeft geen verzekering, geen financieel vangnet en geen noemenswaardige gezinssteun. Zijn vrienden, die om persoonlijke redenen op straat leven die de film nooit volledig verklaart, bevinden zich in vergelijkbare posities. Ze zijn niet dakloos omdat ze dat willen, maar omdat ze dat zijn, doen ze wat ze kunnen om te overleven.
Het is niet de bedoeling dat het een gemakkelijk horloge is
Wat mij het meest is bijgebleven na het kijken Dakgoot het is het overweldigende gevoel van wanhoop dat voortkomt uit het realisme ervan. Bug en Slim zijn geen aardige jongens als ze diep in een andere bui zitten. Ze kunnen koud, wreed en zelfdestructief zijn. De film dwingt het publiek om de ongemakkelijke waarheid onder ogen te zien dat, hoewel hun omstandigheden tragisch zijn, hun gedrag hen vaak tegenwerkt, vooral als het verhaal zijn derde bedrijf ingaat.
Regisseur en scenarioschrijver Andrew Gibson wil dat je dat ongemak ervaart, en dat lukt hem. Dakgoot het biedt geen gemakkelijke antwoorden of duidelijke oplossingen voor het probleem van dakloosheid, want daar gaat het niet om. Het punt is om te erkennen dat zodra iemand ver genoeg naar de marge is geduwd, de barrière voor terugkeer zo hoog wordt dat aanpassing realistischer lijkt dan ontsnappen.
Op het moment dat dit artikel werd geschreven, Dakgoot wordt gratis gestreamd op Tubi.
