De vele, vele Stephen King-boeken hij behandelt vaak gruwelijke concepten en thema’s, en daarom wordt hij algemeen beschouwd als een van de beste horrorauteurs aller tijden. De man is niet bang om provocerende onderwerpen aan te pakken en zijn personages worden nooit buitengesloten van de terreur die daarmee gepaard gaat. Zijn roman ‘IT’ valt vooral op door het toebrengen van onuitsprekelijke terreur aan kinderen zonder zich in te houden, en zijn verhaal gaat naar een aantal behoorlijk duistere plekken. Het spreekt dan ook voor zich dat hij het op prijs zou stellen regisseur Scott Derrickson’s veelgeprezen bewerking van ‘The Black Phone’ een horrorfilm met Ethan Hawke in de hoofdrol als een kinderontvoerend monster met een eng masker, bekend als The Grabber. Niet alleen dat, King gelooft dat het ook vergelijkbaar is met een film die is aangepast van een van zijn niet-horrorwerken.
‘The Black Phone’ is uiteraard gebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van King’s zoon, Joe Hill. Derricksons film deed de auteur echter specifiek denken aan ‘Stand by Me’, een film gebaseerd op King’s korte verhaal ‘The Body’ en algemeen beschouwd als een van de beste Stephen King-films aller tijden. Op dezelfde manier gaat die film over kinderen die de dood onder ogen moeten zien, en hoewel hij niet zo gruwelijk is als ‘IT’, is hij op zichzelf nog steeds een krachtig coming-of-age-verhaal. Zoals Derrickson ooit zei /Film:
“Ik weet dat (auteur Joe Hill) het aan zijn vader heeft laten zien. En de opmerking van Stephen King (…) Hij zag het en vond het blijkbaar erg leuk. En zijn commentaar tegen Joe was: ‘Het is ‘Stand by Me’ in de hel’, wat ik geweldig vond.”
Het verkrijgen van King’s zegel van goedkeuring is een ereteken voor elk project en des te meer reden om ‘The Black Phone’, dat momenteel op Netflix staat, te streamen. Bovendien is de beschrijving van de film door de auteur eigenlijk heel logisch als je erover nadenkt.
Waarom Stephen King gelijk heeft als hij The Black Phone vergelijkt met Stand by Me
Geregisseerd door Rob Reiner, vertelt ‘Stand By Me’ het verhaal van een groep jonge vrienden die op zoek gaan naar een lichaam aan de rand van hun geboortestad. In hun daaropvolgende avontuur worden ze geconfronteerd met hun turbulente gezinsleven, vooroordelen en verliezen, dus ga de film niet in en verwacht geen feel-good capriolen over de ervaring van het opgroeien.
‘The Black Phone’ concentreert zich ondertussen op Finney (Mason Thames), een 13-jarige jongen die wordt ontvoerd door de eerder genoemde Grabber en opgesloten in een kelder. Tijdens zijn gevangenschap ontdekt Finney een telefoon waarmee hij kan communiceren met de geesten van de eerdere slachtoffers uit zijn jeugd van de moordenaar. Zoals horrorfans je zullen vertellen, is het ook verre van een plezierige film.
Uiteindelijk zijn ‘Stand by Me’ en ‘The Black Phone’ beide films die gaan over het verlies van onschuld en waarin jonge personages betrokken zijn die worden onderworpen aan misbruik, psychologische martelingen en andere onaangename dingen die we niet associëren met een gelukkige jeugd. Thematisch hebben ze veel gemeen, maar ‘The Black Phone’ voegt er een hels element aan toe door een seriemoordenaar te plaatsen die een kwaadaardig masker draagt en zijn jonge slachtoffers opgesloten houdt in een donkere, ondergrondse kamer.
Bovendien wordt ‘Stand by Me’ momenteel op Netflix gestreamd, net als ‘The Black Phone’. Dus… waarom zou u niet beide functies dubbel factureren en een ellendige, zij het uitstekende, tijd hebben?
