Donderende drums en scherpe gitaarsolo’s snijden door de menigte terwijl vuurwerk en streamerkanonnen ontploffen. De energie en productie voelen als een show in het Hollywood Palladium of het Forum, maar we zijn bij Knott’s Berry Farm, op het dak van een groot rood hondenhok – als we ons ongeloof een avond kunnen opschorten. De educatieve rockgroep Jelly of the Month Club zette samen met gastmuzikanten Charlie Brown, Lucy, Schroeder en Linus de finale van de show op met een vraag: “Waar is dat?” gek hond?” Honderden fans roepen “Allen aan boord!” galmen door het park en kijken vol verwachting toe terwijl een schijnwerper zoekt naar zijn verwarde rock-‘n-roll-ster die tevoorschijn komt.
De kans is groot dat je Snoopy verkleed als Doggy Pawsbourne hebt gezien op je Instagram- of TikTok-feed, compleet met Ozzy’s kenmerkende ronde zonnebril, lang haar en trenchcoat, die de ingang van de ‘Crazy Train’ van de Prince of Barkness accentueerde. Snoopy’s legendarische concert op het dak werd meteen een hit onder parkbezoekers en fans over de hele wereld dankzij een virale video die op de openingsavond werd uitgebracht. Sharon Osbourne deelde het ‘Peanuts’-eerbetoon aan haar overleden echtgenoot met de hoofdletters boodschap ‘I LOVE IT’ op haar sociale media vanaf de vloer van de 68e Grammy Awards. Maar het zijn niet alleen de grappige woordspelingen en kostuums die Snoopy’s legendarische concert op het dak speciaal maken.
De show bij Knott’s vertelt het verhaal van Snoopy die leert een rockster te worden op de Jelly of the Month Club’s Music Academy en met de band de wereld rondtoert. Snoopy neemt het op tegen fursons als Dog Lennon, Paw Prince, Fido Mercury, Flying Ace Freely en zelfs een verloren lid van Devo met de kenmerkende Energy Dome-hoed. Jelly of the Month Club slaat elke beat en elk akkoord met precisie, met songarrangementen en medleys die de kracht van het rockverleden combineren met de eigenzinnigheid van ‘Peanuts’. Zelfs Woodstock heeft een solomoment, waarbij hij ‘Three Little Birds’ van Dog Marley fluit, op een perfecte one-drop beat terwijl Charlie Brown in een kippenpak ronddraait terwijl rubberen kippen waggelen.
“We hebben rijen kinderen die hun rubberen kippen meenemen”, vertelt regisseur Rob Perez van de show. “Het is bijna alsof je naar ‘Rocky Horror’ kijkt; een beetje bizar, heel grappig en charmant.” Toen de dochter van Charles Schulz, Jill, naar de show kwam kijken, vertelde ze Perez dat haar vader zei: “Er is niets grappiger dan een rubberen kip.”
Snoopy als Doggy Pawsbourne bij Knott’s Berry Farm
(Lul slachten)
Het is logisch dat Snoopy van rock-‘n-roll houdt; hij is een beetje een buitenstaander met een innerlijk leven dat door bijna geen van zijn vrienden wordt gezien. Het is logischer dat het familiegevoel dat beloofd wordt door het rocktourende leven Charlie Brown zou aanspreken; trekt vaak creatieve en gemarginaliseerde dromers met een onbewuste behoefte om erbij te horen. Schulz onderzocht in zijn cartoons waarom alle mensen het gevoel hebben dat mensen hen niet mogen, en gaf toe dat Charlie Brown losjes op hemzelf was gebaseerd. ‘De mensen die winnen vormen de minderheid’, zei hij in 1977 tegen de BBC, ‘de meesten van ons verliezen veel.’ De oplossing die hij aanreikte om de moeilijkste omstandigheden van het leven te overwinnen, was eenvoudigweg: nooit opgeven.
Niemand juicht Charlie Brown meer toe tijdens het legendarische concert op het dak van Snoopy dan Jelly of the Month Club-gitarist en zanger Michael De La Torre, ook bekend als Mic Dangerably, die gewend is aan de aanmoediging om met jonge mensen te werken. Jelly of the Month Club is actief sinds 2013 en is een gezinsvriendelijke band die muziek gebruikt om kinderen en volwassenen te inspireren, te onderwijzen en te vermaken. Hij heeft op talloze basisscholen, kinderziekenhuizen, openbare evenementen en themaparken opgetreden met interactieve liedjes die muzikale concepten en levenslessen leren. De band biedt ook gratis online lessen aan, genaamd Jelly of the Month Club Music Academy, waarmee liveconcerten zijn omgezet in educatieve, op tekenfilms gebaseerde games. De bandleden werken samen met non-profitorganisaties, waaronder het Kid Power-initiatief van UNICEF, om concerten te geven aan scholen in Zuid-Californië, waarbij ze vaak hun tijd doneren.
“Uit onderzoek blijkt dat muziek helpt bij wiskunde, Engels en natuurwetenschappen, maar ook als persoon”, zegt Dangerably. “Het helpt je gevoelens beter te begrijpen. Zie hoe volwassenen muziek therapeutisch gebruiken. Kinderen doen precies hetzelfde.”
Gevaarlijk onderkende voor het eerst de kracht van muziekonderwijs als jongen op de St. Pius basisschool in Buena Park, toen een man met een dikke snor en een Hawaiiaans shirt luidruchtige studenten binnen enkele seconden kalmeerde met alleen een akoestische gitaar. Maar het horen van de stem van Louis Prima in “The Jungle Book” versterkte zijn verlangen om zanger te worden.
Spelen bij Knott’s zorgde voor betekenisvolle gemeenschapsverbindingen op manieren die Dangerably nooit had verwacht in zijn vroege rock-‘n-roll-dagen. Hij kreeg een hechte band met een vader en zijn doorgaans non-verbale zoon, die niet stil kunnen blijven tijdens shows, vragen kunnen stellen en samen kunnen zingen. Vorig jaar overleed plotseling een oudere vrouw met wie ze jarenlang een vriendschap had opgebouwd. Op gevaarlijke wijze hoorde hij van zijn dochter en kleindochter dat hij een beroerte had gehad. Ze noemt zingen en dansen op haar muziek bij Knott’s een belangrijke rol bij het herstellen van haar spraak en beweging. “Hij vertelde me dat hij van me hield als een zoon”, zegt Dangerably. “Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt met mijn rockband. Je krijgt er echt zin van om te komen opdagen.”
De avond dat de Times Snoopy’s legendarische concert op het dak bijwoonde, zat Dangerably’s grootste fan, Abbey, op de eerste rij een oplichtende tamboerijn boven haar hoofd te spelen voor ‘The Blooz Beagles’, gekleed in een outfit die van top tot teen bij hem paste. Met zijn paillettenblazer, rode broek, zwarte laarzen, vlinderdas en hoed met brede rand weerspiegelde de 11-jarige zijn muzikale gebaren en miste geen moment. Abbey houdt van ‘alles’ wat met muziek en dans te maken heeft, vertelt ze, en ze wil graag vertellen dat Mic haar persoonlijk de tamboerijn en nog een paar andere instrumenten heeft gegeven.
Publiek bij de Jelly of the Month Club-show in Knott’s
“Ze kennen haar al sinds ze drie was”, zegt April Guerrero, de ondersteunende moeder van Abbey die haar dochter sinds 2017 helpt bij het maken van replica’s van Jelly of the Month Club-looks. Abbey leerde spelen via de online bronnen van de band.
“Velen van ons hebben een achtergrond in het onderwijs”, zei Dangerably. Matt Kalin is een leraar en professionele saxofonist die het podium heeft gedeeld met legendes als Social Distortion en Louis Bellson. Dr. Todd Forman is een praktiserend arts die naar Harvard ging, les gaf aan het USC en saxofoon speelde bij Sublime. Bassist James Kee is een onderwijzer die de afgelopen vijftien jaar les heeft gegeven in de kleuterklas tot en met de vierde klas. De moeder van Dangerably was een tekenleraar die hem aanmoedigde om les te geven nadat hij zijn graad in audiotechniek aan het Musicians Institute had afgerond, iets dat hij gebruikte in een junior producer-cursus die hij creëerde voor een naschools programma in Long Beach.
Net als de leden van de Jelly of the Month Club is regisseur Rob Perez een multi-instrumentalist en producer met een diepe eerbied voor klassieke rock en de tekenfilms van Charles Schulz. Perez is de man die verantwoordelijk is voor het omzetten van Snoopy’s legendarische concert op het dak van een droom in werkelijkheid. Het concert kwam voort uit een show uit 2017 genaamd Woodstock’s Music Festival. Toen Snoopy uit de kast kwam als Jimmy Hendrix, werd het publiek wild en wilden de baas van Perez en de fans van Knott meer.
“The Rooftop Concert is een beetje een eerbetoon aan de Beatles, maar het gaat veel meer over Snoopy’s dak”, vertelt Perez. “Als je Snoopy ziet als de grote schrijver, of de vliegende aas van de Eerste Wereldoorlog, bevindt hij zich altijd op het dak van zijn hondenhok. Dus waarom zou hij geen rockster op het dak zijn?”
Door Knott’s rebranding van de show kon Perez meer verhalen vertellen, een taak die hij deelde met Jelly of the Month Club. De show begint met Snoopy die van zijn fictieve tekenfilmstadje naar een repetitie reist waar Dangerably hem een tamboerijn geeft om mee te jammen. Hij stuurt Snoopy naar huis met een stapel platen waar hij obsessief naar luistert in zijn hondenhok, een herkenbare ervaring voor fans die troost en inspiratie vonden in oude lp’s, zich net als Snoopy verstopten met pizza, wortelbier en de ingewikkelde droom om de enige plek te verlaten waar je ooit naar huis hebt geroepen om de roep van de muziek te volgen. Snoopy trekt een leren jack aan, roept zichzelf uit tot een ‘gouden hond’ en rent weg van huis om lessen te volgen aan de muziekacademie van de Jelly of the Month Club en de wereld rond te reizen. Nadat Snoopy in de opnamestudio kritiek krijgt vanwege zijn gehuil, merkt hij dat hij zijn beste vriend Charlie Brown mist. Hij vraagt de Peanuts-bende om samen te werken met de Jelly of the Month Club voor een laatste optreden bovenop zijn hondenhok, legendarisch genoeg om ze in de Rock and Roll Hall of Fame te krijgen.
Het schrijven en de productie van Perez delen de aandacht voor detail die aanwezig is in de benadering van muziek van Jelly of the Month Club. Perez had de eer om Snoopy in te spreken. Hij herschiep digitaal een techniek die hij had geleerd uit onderzoek naar de benadering van Bill Melendez uit de jaren zestig, waarbij hij het geblaf en gegrom rechtstreeks op tape opnam, versnelde en vervolgens willekeurig knipte en plakte om Snoopy’s kenmerkende pentametervrije cadans te creëren. Perez werkte nauw samen met kostuumontwerper Tim Barham en creëerde elke pruik, accessoire en kostuum met nauwgezette details. De plot en graphics besteden veel aandacht aan de geschiedenis van ‘Peanuts’ en de geschiedenis van rock-‘n-roll-films, met paaseieren van ‘La Bamba’, ‘Rocketman’, ‘This Is Spinal Tap’, ‘Almost Famous’ en nog veel meer verborgen gedurende de 30 minuten durende show.
“We proberen Peanuts niet te veranderen van wat het is”, zegt Perez. “We moeten Charlie Brown meenemen omdat hij er voortdurend niet in slaagt een rockster te zijn. We moeten hem een kans geven en hem steunen, omdat hij meestal op de rand staat. We brengen hem terug. Dit is het uitgangspunt geweest van veel televisiespecials en films van Peanuts.”
Mic gevaarlijk met Snoopy bij Knott’s
(Lul slachten)
Het originele nummer “The Magic Is in the Music” van de Jelly of the Month Club ontmoet Charlie Brown waar hij is, en moedigt hem aan om de uitdaging aan te gaan om gitarist te worden. Terwijl hij aan zijn ontstemde Flying V speelt en klaar lijkt om in een thrashband te spelen, juicht het publiek ondanks zijn twijfels om zijn succes. Wanneer Charlie zich terugtrekt tijdens het nummer van Elton John, reageert Dangerably door te zeggen dat muziek een veilige plek kan zijn als je je verloren voelt, door te zeggen: “Charlie Brown, je bent thuis.”
“We zingen daar ‘we willen de hele nacht blaffen en huilen’, maar we leren Charlie Brown en Snoopy dat het niet alleen je kleren zijn die er toe doen, maar wat erin zit”, zegt Dangerably, terwijl hij zijn hart raakt. “Het is belangrijk om onszelf niet te serieus te nemen. We laten zien dat het oké is om plezier te hebben. En dat dwaasheid een groot en belangrijk onderdeel is van rock-‘n-roll.”
Deze geest vormt de kern van Snoopy’s legendarische rooftopconcert op het podium en op de vloer. Op de show zie ik een zee van grootmoeders die kindervuisten in de lucht schudden, een kleine jongen in een Woodstock-hoodie die headbangt, rockers in vesten met studs met een enorme glimlach op hun gezicht, en tieners die even hun verdediging tegen ineenkrimpen verlagen in ruil voor een moment van pure vreugde.
Hanna en Ellie, tieners uit respectievelijk South Gate en Silver Lake, kunnen zichzelf niet inhouden, ze moshten, schreeuwen en zingen samen. “Ik ben sprakeloos,” zegt Hanna grinnikend. De meisjes zijn het erover eens dat de show beter was dan ze hadden verwacht.
Op het dak van Snoopy zijn het allemaal rocksterren: Abbey, een rubberen kip en zelfs Charlie Brown.
