Op Valentijnsdag 1931 was de populairste date ongetwijfeld de nieuw uitgebrachte film van Universal Studios, Dracula. Met Bela Lugosi in de hoofdrol, Dracula hercontextualiseerde het literaire karakter voor het moderne publiek, herdefinieerde het idee van de vampier als antiheld en, samen met Frankenstein in de herfst van hetzelfde jaar vestigde hij voor altijd wat wij beschouwen als “Universele Monsters”.
Maar Dracula hij deed dit allemaal met één filmische hand op zijn rug gebonden. Ondanks de indrukwekkende reikwijdte en het budget voor die tijd, Dracula het had in 1931 geen originele partituur, wat betekent dat toen het werd uitgebracht, alleen de openingstitels muziek bevatten, en die muziek was niet eens voor de film gecomponeerd. (Het was een selectie uit Het Zwanenmeerwaarvan de versie uit 1932 De mummie later ook hergebruikt.) Dus ondanks dat het de eerste “talkie” -verfilming was van de roman van Bram Stoker uit 1897, Dracula een partituur ontbreekt. Dit is waarom het nog steeds geweldig was, en waarom de terugwerkende soundtrack van Philip Glass uit 1998 essentieel is voor elke serieuze fan.
Filmische hardcore Dracula Fans wijzen er vaak op dat 1922 Nosferatu is de beste bewerking van Stokers roman, tenminste als het gaat om het overbrengen van de horror en de groteske aard van de vampier. Dat gezegd zijnde, Nosferatu het was een pseudo-ongeautoriseerde Dracula bewerking, terwijl de Universal-film uit 1931, geregisseerd door Tod Browning, een bewerking van een bewerking was; Het scenario van Garrett Fort was gebaseerd op een toneelversie geschreven door Hamilton Deane en John L. Balderston in 1924. Dus hoewel Nosferatu het was een diep Duitse versie van de roman The Universal Dracula het was absoluut een meer populistische visie. En, ten goede of ten kwade, dit zal nog tientallen jaren in de verbeelding van het volk gegrift blijven.
Concreet is het idee dat graaf Dracula (Bela Lugosi) een vriendelijke charmeur was, niet alleen een kenmerk van de film uit 1931; is het centrale punt van de film. Boekpuristen kunnen het ‘hete Dracula’-idee betwisten, maar zonder Lugosi’s charmante interpretatie van het personage werkt niets in de film. Voordat Lugosi de rol op zich nam, speelde hij in veel Hongaarse stomme films, waarin hij, op zijn zachtst gezegd, een hartenbreker was. Kijkend naar de voor-Dracula De foto’s van Lugosi (zie hieronder!) maken zijn status als knappe hoofdrolspeler heel duidelijk. Dus nogmaals, als je erover nadenkt Dracula in de context van een film die op Valentijnsdag werd uitgebracht, en je bedenkt dat Lugosi al bekend stond om zijn vurige, hoofdrolspeler-charme, is alles aan de film plotseling volkomen logisch.
Bela Lugosi poseert voor het Amerikaanse toneelstuk De rode papaver halverwege de jaren twintig.
John Springer-collectie/Corbis Historical/Getty Images
Dat gezegd hebbende, betekent het idee dat Lugosi’s Dracula deze bewerking warmte gaf, niet dat het niet behoorlijk eng is en vol briljant verontrustende accenten. Aan het begin van de film, als Dracula en zijn bruiden uit hun doodskisten ontwaken, zien we er ook een een Jeruzalemkrekel die uit zijn kist tevoorschijn komt, wat duidt op een werkelijk louche en verdorven situatie in Kasteel Dracula. De verwoeste aard van Dracula’s huis, terwijl het Renfield (Dwight Frye) naar zijn hol lokt, is zowel overdreven als perfect. Nadat Dracula zijn beroemde ‘Kinderen van de Nacht’-grap heeft verteld over de huilende wezens buiten, laat hij Renfield onhandig door een stapel spinnenwebben lopen, alsof hij hem door de meest elementaire spookhuizen leidt. Dit, gecombineerd met de bijna ongedwongen manier waarop we kennis maken met Dracula (en zijn bruiden en zijn vampiervirus), maakt de film eng. Alles wordt als normaal gepresenteerd voor de graaf, en de camera heeft de neiging langer dan nodig in Lugosi’s blik te blijven hangen, omdat we hierdoor natuurlijk langer in zijn ogen kunnen staren en gehersenspoeld kunnen worden, net als Mina (Helen Chandler).
Nogmaals, de originele versie van de film, die je het vaakst op streaming aantreft, bereikt dit allemaal zonder soundtrack. Vervolgens, vooral in de jaren vijftig Schepsel uit de Zwarte Lagune, Universele monsterfilms hadden gedenkwaardige soundtracks. En toch, Dracula (en een groot deel van de jaren dertig Frankenstein) brengt de horror over zonder hulp van aanvullende muziek. Prestaties zijn alles.
Mina (Helen Chandler) wordt tegen het einde van de film getransporteerd door Dracula (Bela Lugosi).
Archieffoto’s/Moviepix/Getty Images
In 1998 creëerde componist Philip Glass een compleet nieuwe partituur voor 1931 Dracula. Deze score is vrij eenvoudig te volgen de cden werd vanaf 1999 opgenomen in homevideo-releases van de film. Vreemd genoeg, aangezien die releases begonnen op VHS en later op dvd, kon je gemakkelijk een speciale editie van de film bekijken Dracula met de volledige Glass-soundtrack vereist de ervaring voornamelijk fysieke media, niet streaming. Is dit een slechte zaak? Nou ja en nee. Het feit dat de meesten van ons nog steeds naar 1931 kijken Dracula zonder soundtrack herschept het de minimalistische impact die de film al die jaren geleden had. Maar toch, als je waar bent Dracula head, het verkrijgen van een versie met de Glass-soundtrack, of op zijn minst alleen naar die muziek luisteren, is essentieel.
In ieder geval 95 jaar na de release, 1931 Dracula het is een meesterwerk. Er is geen moderne horrorfilm zonder, en voor nieuwe kijkers blijft het net zo meeslepend en indrukwekkend als in zijn tijd.
