HoofdafbeeldingCalvin Klein herfst/winter 2026Met dank aan Calvin Klein
Wat is Calvijn Klein? Het lijkt erop dat iedereen een idee in zijn hoofd heeft, maar het is uiterst moeilijk om het op papier te krijgen. Voor Raf Simons was Klein een raamwerk om te praten over ideeën over de Amerikaanse identiteit, een cultureel raamwerk voor het verkennen van Andy Warhol en horrorfilms en prairieschuren vol popcorn, maar ook logo-ondergoed en skinny jeans. Creatieve regisseurs vóór hem hadden Klein in twee afzonderlijke helften verdeeld: voor de dameskleding van Francisco Costa: het cerebrale minimalisme; voor de herenkleding van Italo Zucchelli, een pulserende mannelijke seksualiteit. Schoon, in plaats van vies. Zelfs Calvin Klein zelf wist niet echt wat Calvin Klein was, of misschien zelfs wie, van de een naar de ander Atelier 54 feestjongen en toegewijde echtgenoot en vader, zijn vroege gevoel voor mode had hij voor een groot deel ontleend aan Halston en Yves Saint Laurent. Zijn beroemde jeans waren ook geïnspireerd op de jeans die voor het eerst werden gemaakt door Gloria Vanderbilt, onder licentie onder haar naam. Het spijt me dat ik de ballon van die mythe doorprik.
Wat ik wil zeggen is dat Calvin niet zo gemakkelijk te begrijpen is als je in eerste instantie zou denken. Veronica Leoni vindt haar weg door het mijnenveld van Klein-archetypen, het koude en het hete, het gestripte en het gestripte. Over het algemeen is Leoni meer geïnteresseerd in het maken van kleding dan in afbeeldingen, wat betekent dat ze de beruchte sexy kant van het merk niet heeft besproken, degene die ervoor zorgde dat het merk werd geboycot en zelfs verboden en waardoor de naam ‘Calvin’ synoniem werd met een uitstekend kruis, meestal enkele meters in omtrek en verspreid over verschillende reclameborden in New York. “De mainstream-perceptie draait helemaal om ondergoed”, zei Leoni backstage, na zijn herfst/wintercollectie 2026. Hij zuchtte bijna. Wat hij bedoelt is: die beelden zijn onuitwisbaar. De kleding? Ze worden niet zo herinnerd.
“We kunnen niet zonder ondergoed, we kunnen niet zonder denim”, zei Leoni. En beide waren aanwezig in deze collectie: de jeans gebaseerd op een paar uit 1976 (ontworpen voordat Klein in 1977 zijn licentie-aanval lanceerde), het ondergoed dat als bovenkleding werd gedragen, de lange onderbroek onder dubbele trenchcoats. ‘De cultus van het lichaam’ was een gevoel dat Leoni graag wilde onderzoeken – duidelijk zichtbaar in die lichaamsdelen en in een reeks nauwsluitende, op maat gemaakte stukken met uitgesneden mouwen, waardoor gespierde armen zichtbaar waren. Misschien zegt het iets over de naar seks uitgehongerde catwalks van de laatste tijd dat dat simpele gebaar een tintje erotiek uitstraalde, net als de op maat gemaakte stukken die in het zwart waren gescheurd en aan elkaar waren geknoopt met wit katoen, als verleidelijke onderkleding die werd tentoongesteld. Een andere zwarte jurk leek naar beneden te zijn gegleden om vlezige eronder te onthullen, een bh-borst blootgelegd (ish).
Met deze bundel wilde Leoni ‘met de deur in huis vallen’ en metaforen achterwege laten. Maar zijn stijl is – letterlijk en filosofisch – gelaagd en complex. De eenvoudigste stukken in deze show spraken het meest: de spijkerbroek, het ondergoed, die mouwloze pakken, een witte tanktop, een zwarte onderjurk die glinsterde als nat asfalt met kralen, maar volkomen eenvoudig van silhouet. De andere stukken – leren bomberjacks met schapenvachtkragen, gemakkelijke jassen – konden in de showroom blijven om het commerciële aanbod te verrijken. Leoni heeft bewezen dat ze Klein-kleding kan maken, maar wat intrigerend zal zijn, is dat ze deze kan veranderen en echt een Calvin-imago kan creëren. Minder betekent meer.
