HoofdafbeeldingMet dank aan de coach
Stuart Vevers heeft zojuist zijn derde kind verwelkomd, negen dagen vóór zijn herfst/wintercollectie 2026 Trainer de collectie zou debuteren. De deadline was zelfs zo dichtbij dat Todd Kahn, de CEO van het bedrijf, vroeg of Vevers zeker wist dat hij door wilde gaan met de show. Natuurlijk deed hij dat.
Er was geen kinderkleding in deze show, maar voor Vevers speelden haar twee andere, iets oudere kinderen een sleutelrol. De verbazing van haar vijfjarigen die voor het eerst naar The Wizard of Oz keken, was de aanleiding voor deze show, vooral duidelijk in de outfits die overgaan van vervaagd sepia-monochroom naar felle kleuren. Voorbeeld? Gehavende zwarte spijkerbroek, inktzwart katoenen overhemd en grijze stropdas, gevolgd door de spiegel er tegenover in – passend – rode, witte en blauwe spijkerbroeken.
Die film kwam uit in 1939 en vervoerde het publiek – net als Dorothy – van de saaiheid van de depressie naar een andere Technicolor-wereld. Is het te riskant om het te vergelijken met de huidige situatie, waarin de tijden moeilijk zijn, de economieën in crisis verkeren en de ondergang zich overal verspreidt? Er was een gelijkenis in silhouet tussen toen en nu, een uitgesproken taille en langere rokken die rondzwierven – soms met fijne zijden voeringen, alsof ze uit vintage stukken waren gevorderd en sober herwerkt. Gehavende honkbaltruien en afgekloven, versleten sneakers sprongen vooruit in de grunge van de jaren 90 – maar ook dat was weer een moeilijke periode.
In beide tijdperken waren er momenten van escapisme: Hollywood-fantasieën in de jaren dertig, glamour van supermodellen in de jaren negentig. Misschien willen we nu ook een beetje kunnen dromen? Vevers lijkt dit aan te voelen en ziet de Coach, net als de cinema uit de gouden eeuw van Hollywood, als iets democratisch en toegankelijk. Het is belangrijk, zegt hij, dat het laat zien wat het zal verkopen.
De Coach-collecties van Vevers zijn inderdaad geen fantasieën: ze bevatten een onverschrokken realiteit, en de meeste stukken belanden in de winkels. Veel van de modellen droegen dit keer versies van de kiss-lock-clutchtassen die hij transformeerde van grootmoeders hand-me-downs tot must-haves voor zowel mannen als vrouwen. En bij verdere toekomstbestendigheid – of op zijn minst toekomstgerichte overweging – heeft het bedrijf de lat nog hoger gelegd met recycling en upcycling. De denim – die centraal stond in de show, zoals dat zou zijn in elke collectie over Amerika – was allemaal post-consumer. Er is ook een recyclingprogramma voor bussen, (Re)Loved, waarmee klanten oude tassen kunnen inruilen voor winkeltegoed, waardoor ze letterlijk hun geld op hun mond leggen.
Er zit dus een echte ruggengraat achter dit idee, in de zin dat het ook een eenvoudige stilistische oefening zou kunnen zijn, een modegebaar. Ik geloof niet dat de gereconstrueerde metalen haken en kreeftenklauwen die Vevers gebruikte om versleten sneakers vast te maken, sluitingen uit de archieven van Coach en eerder gebruikt door de revolutionaire ontwerper Bonnie Cashin uit de jaren 60, daadwerkelijk zijn geborgen uit oude tassen die bij Coach-balies zijn afgeleverd. Het maakt niet uit. Ze zagen er nog prachtig uit, dus wie heeft er vragen? Laten we gewoon een beetje dromen.
