Steden blijven groeien, ook al veranderen hitte, rook, overstromingen en stress het dagelijks leven. Naarmate meer mensen naar dichtbevolkte buurten verhuizen, lijken groene ruimtes minder een luxe en meer een kerninfrastructuur. Voor Voor Timónlandschapsontwerper en oprichter van Trichoastale landschappende toekomst van het stadsleven hangt af van hoe goed steden weer leren samenleven met de natuur.
“Een deel van de motivatie van mijn werk is om te geloven dat het belang van het combineren van natuur en wetenschap nog nooit zo belangrijk is geweest als nu in onze stedelijke omgevingen”, zegt hij. Zijn zaak is eenvoudig. “Tegen 2050 zal bijna 70% van de wereldbevolking in steden wonen.”
Als je elke dag die ruimtes ontwerpt, bouwt of er doorheen beweegt, wordt die statistiek persoonlijk.
Waarom biofiel design er nu toe doet
Helmi stelt dat stedelijk groen niet op het niveau van oppervlakkige gebaren kan blijven. De natuur moet werken. Ontwerp groene ruimtes die mooi zijn, maar die ook de lucht verfrissen, de biodiversiteit ondersteunen en plekken creëren waar mensen kunnen uitademen.
“Ik zag een belangrijke kloof in de landschapsontwerpindustrie”, zegt hij, terwijl hij projecten beschrijft die duurzaamheid claimen door dit als een bijzaak te beschouwen. Zijn doel werd duidelijk: ruimtes creëren waar mensen fysiek en mentaal profijt van hebben door de biodiversiteit en het milieu te ondersteunen, zonder de schoonheid van design op te offeren.
Dit evenwicht geeft vorm aan zijn benadering van biofiele stedenbouw, waarin planten, bodem- en waterbeheer in de loop van de tijd als levende systemen functioneren. Voor Helmi staan landschappen niet naast architectuur. Ze helpen een stad leefbaar te blijven.
Design als infrastructuur, niet als ornament
Helmi’s pad naar landschapsontwerp begon in een ander soort studio. Hij bracht 15 jaar door in modeontwerp en redactie in Londen en Milaan. “Planten en tuinen zijn altijd een passie en inspiratiebron voor mij geweest tijdens mijn carrière in de mode”, zegt ze. Die achtergrond leerde hem hoe mensen reageren op esthetiek, plot en verhaal. Hij leerde hem ook hoe hij de visie moest overbrengen.
Wanneer klanten vrezen dat groene prestaties de schoonheid zullen verwateren, bevredigt Helmi die angst met verhalen en specificiteit. “Wat mij in eerste instantie hielp deze indruk te overwinnen,” zegt hij, “was dat ik een visie kon uiten en een scène kon creëren waarin een klant zichzelf in zijn droomruimte kon voorstellen.”
Casestudy: Soho Forest Farm
Een baanbrekend project transformeerde een voormalige bouwplaats in een opnieuw aangelegd bos met een wellnessplek in het midden. De ruimte is ontworpen voor Soho House en maakt gebruik van de Miyawaki-methode om de ecologische volwassenheid te versnellen en de biodiversiteit te verdiepen.
Helmi belt de FarmHouse herbebossingsproject “buiten bevrediging.” Vervolgens besprak hij het in een panel op de Soho Summit en sloot af met een zin die nog steeds de leidraad vormt voor zijn werk: “De samensmelting van design, wetenschap en natuur bevindt zich nog in de postnatale fase, maar laat een veelbelovende toekomst zien voor zowel de mens als de biodiversiteit.”
Het ging om het bewijs, niet om de poëzie. Onderbenut land kan een ecologische en culturele troef worden als het is ontworpen om te functioneren.
Cultuur, schoonheid en steden van de toekomst
Helmi’s creatieve zelfvertrouwen komt voort uit heruitvinding. Aanvankelijk kreeg hij te maken met minachting in de tuinwereld. Enige vermeende ervaring op modegebied zorgde ervoor dat hij niet serieus kon worden genomen. In plaats daarvan koos hij voor momentum. “Het afval was een echt geschenk”, zegt hij.
Helmi is nu gevestigd tussen Londen en Los Angeles en voert gesprekken over de volksgezondheid en brandbewuste landschappen in Zuid-Californië. ‘Nu we het eenjarig jubileum van de branden in Los Angeles naderen’, zegt hij, is het idee van ‘esthetisch aangename vuurbewuste landschappen’ urgent geworden, en ontwerpveranderingen zullen zich tot buiten Californië uitstrekken.
Zijn langetermijndoel is gedurfd en vreemd eenvoudig: de stedelijke natuur zo aantrekkelijk maken dat mensen het als een statussymbool gaan beschouwen. “Als ik de mentaliteit kan veranderen, zodat mensen het bezit van een groene ruimte net zo waarderen als het bezit van een Birkin”, zegt Helmi, “dan zal dat een enorme prestatie zijn.”
