Het is moeilijk om een echte persoon op het scherm te spelen op een manier die niet aanvoelt als een oppervlakkige imitatie. (Overigens: veel succes ermee de cast van “The Beatles: A Four-Movie Event.” om die onvermijdelijke vergelijkingen met de karikaturale versies van de Fab Four in “Walk Hard: The Dewey Cox Story.”) te ontwijken. Maar het portretteren van een echt persoon die voortdurend een eigen optreden neerzet, is zelfs nog moeilijker. Het is dan ook zijn verdienste dat Ethan Hawke het zonder moeite doet in ‘Blue Moon’, de nieuwste samenwerking van de acteur met regisseur Richard Linklater en een terecht toegejuicht drama uit 2025, gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat hopelijk meer aandacht zal krijgen nu het op Netflix wordt gestreamd. (De criticusscore van de film is 91%. Rotte tomaten het zou alleen maar de oorzaak moeten helpen.)
Geschreven door Robert Kaplow (die, samen met Hawke, een Oscar-nominatie verdiende voor zijn inspanningen voor de film), draait ‘Blue Moon’ om Lorenz Hart (Hawke), de legendarische Amerikaanse tekstschrijver wiens vele geweldige werken de titelmelodie omvatten (een nummer dat ik persoonlijk altijd zal associëren met de kwetterende muizen uit de film ‘Babe’ – sorry, meneer Hart, maar niemand van ons kan echt onze erfenis kiezen). Zoals veel Linklater-functies, inclusief de “Before” -filmtrilogie van hem en Hawkehet verhaal speelt zich hier af in een beperkt tijdsbestek en bestaat grotendeels uit chatten met mensen. Hun voornaamste gespreksonderwerp? De gelikte nieuwe musical die is geschreven door Harts voormalige creatieve partner van twintig jaar, Richard Rodgers (Andrew Scott), en net in première ging op dezelfde avond dat het grootste deel van de film zich afspeelt in 1943… een show met de naam “Oklahoma!”
Ja, zoals je waarschijnlijk al hebt begrepen, hebben we het over dezelfde bekendheid als Rodgers of Rodgers & Hammerstein. Is het een wonder dat Hart een puinhoop is?
Blue Moon is een melancholische showcase voor Ethan Hawke en zijn medesterren
Lorenz Hart mag dan een echt persoon zijn geweest, maar zoals Ethan Hawke in ‘Blue Moon’ afbeeldt, is hij de typische hoofdrolspeler van Richard Linklater (en dat is een compliment). Voorbeeld: op de zeldzame momenten waarop Hart niet poëtisch over kunst, het leven en seks babbelt, zie je de angst en het verlangen dat hij niet wanhopig kan tegenhouden achter zijn ogen koken. Hij is een vreemde, lage, onderdrukte persoon die niet anders kan dan een vreemde, lage, onderdrukte individuele energie projecteren (hoezeer hij ook volhoudt dat hij het niet is), en hoewel de film zijn tragische lot in de eerste paar minuten niet onthulde, kon je dit gemakkelijk (en helaas) onderscheiden van de manier waarop Hart zich gedraagt aan de bar waar een groot deel van de actie plaatsvindt.
Net als Rodgers doet Andrew Scott veel met heel weinig; het is een cocktail van glimlachende eerbied en nauwelijks verborgen wrok als ze met haar briljante, irritante ex praat. Ondertussen is Margaret Qualley net zo fantastisch als Elizabeth Weiland (de aantrekkelijke, bevrijde, ambitieuze creatieve jonge vrouw met wie Hart een hechte band heeft gekregen), en Linklater is tevreden om zijn acteurs ook centraal te laten staan, aangezien zijn regie grotendeels onzichtbaar is. De film kent enkele kleine technische problemen, omdat er gebruik wordt gemaakt van geforceerd perspectief en andere praktische trucs om Hawke net zo kort te laten lijken als de echte Hart (wat leidt tot enigszins lomper camerawerk), maar dat is een klein minpuntje voor wat verder een doordachte, melancholische film is over een onrustige kunstenaar die door de geschiedenis is achtergelaten.
Op een lichtere toon: houd je ogen open voor een willekeurig “Stuart Little” paasei (?) hier, en lees later het eigenlijke boek. Je zult er nooit naar kijken de bewerking van dit verhaal geschreven door M. Night Shyamalan op dezelfde manier.
