Roger Ebert had absoluut een hekel aan de cult-tienerkomedie van Patrick Dempsey uit de jaren 80

De tienerkomedie ‘Can’t Buy Me Love’ uit 1987 van regisseur Steve Rash heeft iets geheimzinnigs. Patrick Dempsey speelt Ronald, een oncoole nerd die naast Cindy (Amanda Peterson) woont, een populaire cheerleader en het soort persoon met wie hun door klassen geobsedeerde middelbare school nooit zou kunnen associëren. Wanneer Cindy per ongeluk wijn morst op een van de suède jurken van haar moeder, biedt Ronald haar $ 1.000 aan om deze te vervangen in ruil voor het feit dat ze zich een maand lang voordoet als zijn vriendin, in de hoop dat ‘met haar omgaan’ haar sociale status op school zal vergroten. Cindy heeft al een vriendje, maar hij studeert, dus ze accepteert (zij het met tegenzin).

Dit proces verloopt in eerste instantie goed, omdat Cindy beseft dat Ronald eigenlijk een lieve, fatsoenlijke jongen is met een diepe waardering voor poëzie en astronomie. Ronald ontdekt ondertussen dat het daten met Cindy zijn invloed op school feitelijk vergroot, dus hij wordt arrogant en zelfs gemeen naarmate zijn populariteit toeneemt.

‘Can’t Buy Me Love’ was een van die films die kinderen uit de jaren 80 regelmatig keken op kabel-tv of tijdens logeerpartijtjes, en sommigen van ons keken er meerdere keren naar zonder het te proberen. Het hielp er ook toe om van Dempsey een tieneridool te maken, en hij versterkte die status met zijn latere rollen in films als ‘Coupe de Ville’. (Dit is uiteraard lang geleden Dempsey’s “Grey’s Anatomy”-dagen.) “Can’t Buy Me Love” is geenszins een geweldige film – het onderzoek naar populariteit en klasse op de middelbare school is nauwelijks baanbrekend – maar mensen van een zeer specifieke leeftijd herinneren het met veel plezier.

Robert Ebert haatte hem echter diep. In zijn halfsterrenrecensie zegt Ebert schreef die “Amerikaanse tieners eruit laat zien als domme, materialistische idioten. (…) Hij heeft geen gedachte in zijn hoofd en waarschijnlijk geen idee van de corruptie daarin.”

Voor sommigen lijkt ‘Can’t Buy Me Love’ misschien een luchtige maar verder onschadelijke romantische komedie. Kunnen tieners hun obsessie met sociale status lang genoeg opzij zetten om elkaar beter te kunnen zien? En hoeveel schade veroorzaakt status aan de psyche van een tiener? Roger Ebert maakte zich echter geen zorgen over dergelijke zorgen en voerde aan dat de waarden van de film achterlijk waren. “Is dit echt een portret van het adolescente Amerika?” vroeg Ebert, en antwoordde toen: ‘Natuurlijk niet. Het is waarschijnlijker een portret van de bezitsgerichte waarden van de volwassenen die deze film hebben gemaakt.’

Ebert schreef verder: ‘De schoolkinderen worden bijna zonder uitzondering afgeschilderd als monsterlijk wrede snobs. Hun ouders zijn over het algemeen onverschillig, liefdeloos of afwezig.’ Hij vervolgde:

“Als ‘Can’t Buy Me Love’ bedoeld was als een satirische aanval op de Amerikaanse waarden – als cynisme het doel was geweest – hadden we misschien iets ontdekt. ​​Maar nee. Op basis van het bewijsmateriaal zijn de mensen die deze film hebben gemaakt zo materialistisch dat ze eigenlijk denken dat het een ’tienerkomedie’ is. Zien ze de rotte kern van het script niet?”

Ebert wees erop dat er halverwege de jaren tachtig een golf van romantische tienerkomedies was geweest die soortgelijke thema’s behandelden (dat wil zeggen impopulaire kinderen die smachten naar populaire), waarbij films als ‘Lucas’, ‘Sixteen Candles’ en ‘Gregory’s Girl’ werden genoemd, die hij allemaal leuk vond. Maar hij merkte op dat die films ‘de onschuld en zelfs het idealisme van hun tienerpersonages respecteerden’. ‘Can’t Buy Me Love’, vond Ebert, had een ongelooflijk sombere kijk op de wereld… en verkocht die als onschuld.

De kern van de zorgen van Roger Ebert waren, zoals de lezer zou kunnen raden, zijn problemen met de onschuld van adolescenten. Ebert was duidelijk van mening dat tienerfilmpersonages moesten worden afgebeeld alsof ze een zekere mate van hun jeugdige opwinding voor het leven behouden. En voor Ebert was het introduceren van geld in een romantische transactie te deprimerend om over na te denken. Hij sloot zijn recensie af met het schrijven:

“In onze samenleving kan het waar zijn dat mensen voor geld trouwen. Dat ze op zoek zijn naar succesvolle mensen om te daten. Dat ze populariteit proberen te kopen. Maar als je een tiener bent, heeft liefde geen respect voor hebzucht, en klopt het hart luid en oprecht. De makers van ‘Can’t Buy Me Love’ hebben dit nooit geweten, of ze zijn het vergeten.”

Het is ook vermeldenswaard dat Ebert om soortgelijke redenen ook een hekel had aan slasher-films. Hij noemde ze vaak ‘dode tienerfilms’. door hem in 2012 gedefinieerd als “algemene term voor elke film die zich in de eerste plaats bezighoudt met het vermoorden van tieners, zonder rekening te houden met logica, plot, uitvoering, humor, enz. Vaak geïmiteerd; nooit slechter dan de sequels van ‘Friday the 13th’.”

Ebert had er een hekel aan om tieners in films te zien mishandelen voor amusementsdoeleinden, en hij vond het niet leuk als tienerpersonages een onrealistische mate van volwassen ironie kregen. Laat de kinderen hun onschuld hebben.

Nu, met ogenschijnlijk cynische films over de meer realistische verschrikkingen die voortkomen uit de bredere tienerervaring, vond Ebert dat prima. Hij bijvoorbeeld geliefd “Morgen meer geluk” (dat technisch gezien deel uitmaakt van het “Fast and Furious” -universum.grappig genoeg), en was meestal prima met “Heathers” (zelf, verrassend genoeg, een box office-flop), dat wil zeggen films die gaan over tieners die op de een of andere manier misdaden begaan. Maar toen een film als ‘Can’t Buy Me Love’ zijn innerlijke materialisme probeerde te maskeren met ‘lieve’ interacties, werd hij boos.