Smaragdgroene Venkel Wuthering Hoogten het is een soort love-it-or-hate-it-film, en voor het grootste deel vallen critici in het ‘haat’-kamp.
De nieuwe bewerking van de klassieke roman van Emily Brontë krijgt kritiek, omdat critici zeggen dat het een complex verhaal van generatietrauma en raciale spanningen te simpel maakt tot een eenvoudig liefdesverhaal, doorspekt met de kenmerkende schokwaarde van Fennell (zij is ook de regisseur achter Veelbelovende jonge vrouw EN Zoutbrander-beruchte badkuipscène en zo). Maar een recente opmerking van ster en producer Margot Robbie haalt kritiek uit de vergelijking en stelt in plaats daarvan dat de mening van critici als kunstenaar nooit in haar opkomt.
NAAR een recent panel voor Vogue AustraliaRobbie werd, gezien haar dubbele rol als producer en hoofdrolspeelster, gevraagd hoeveel ze aan haar publiek denkt tijdens het maken van een film, in plaats van zich te verdiepen in het verhaal.
“Ik houd altijd rekening met het publiek. Ik ben nog nooit op de set geweest en dacht: ‘Wat zullen de critici denken?'” reageerde Robbie. “Ik vraag mezelf af: ‘Hoe zal het publiek zich op dit moment voelen? Wat zal hun emotionele reactie zijn?’
“Ik denk gewoon dat je films moet maken voor de mensen die kaartjes gaan kopen om de films te zien”, voegde Robbie eraan toe. “Het is gewoon zo simpel.”
Robbie produceerde alle drie de films van Fennell, maar Wuthering Hoogten het is de eerste waarin het voorkomt. “Ik werk graag met Emerald (Fennell) omdat ze altijd voorrang geeft aan een emotionele ervaring boven een onstuimig idee”, zegt Robbie. “Het zal een interessant idee buiten de boot laten vallen en de optie bieden die voor het publiek het meest opwindend zal zijn.”
Robbie’s mening zorgde online meteen voor verdeeldheid. Inclusief enkele collega-directeuren Cobra Kai schrijver en regisseur Jon Hurwitz herhaalde het sentiment van Robbie. “Dat is de manier. Publiek eerst. Altijd”, schreef Hurwitz een bericht over X.
Maar anderen hebben de lezing van Robbie betwist en erop gewezen dat hij films meer als commerciële producten dan als kunstwerken beschouwt, om nog maar te zwijgen van het feit dat critici zelf toeschouwers zijn.
AwardsWatch-criticus en hoofdredacteur Erik Anderson wees erop dat “acteurs en regisseurs dit nooit zeggen als hun films goede recensies krijgen” zijn eigen reactie naar de verklaring van Robbie.
OP Rotte tomaten, Wuthering Hoogten het wordt momenteel als ‘rot’ bestempeld, met een kritische beoordeling van 59%. In zijn recensie, De New YorkerJustin Chang vond de aanpassing “grillig oppervlakkig”. Voor De BewakerAdrian Horton noemde het een “grote film met een heel kleine geest”. En in een shot dat viraal ging, GierAllison Willmore noemde de film “Fennell’s domste film” en prees hem ook als “de beste tot nu toe”.
Dit beroep op de kleinste gemene deler werkt Wuthering Hoogtentenminste op commercieel vlak. De film bracht tijdens het vakantieweekend van Presidents’ Day wereldwijd $ 83 miljoen op en debuteerde als de nummer één film in Noord-Amerika. Robbie’s filosofie waarbij het publiek centraal staat, gooit duidelijk roet in het eten, maar als elke creatieveling zijn eigen ‘bedwelmende ideeën’ laat varen ten gunste van een brede aantrekkingskracht, ziet de toekomst van film als kunstvorm er lang niet zo veelbelovend uit.
