Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Elke keer als ik een duistere neo-noir-komedie tegenkom met een opkomende cast, wil ik dat deze slaagt. Ik hou van een stoere privédetective die twee vingers bourbon drinkt voordat hij gevolg geeft aan een vermoeden dat, vaker wel dan niet, een grote samenzwering aan het licht brengt die plaatsvindt in hun eigen rechtsgebied, onopgemerkt gedurende de hele tijd dat ze daar wonen en werken. 2025 Lieverd, doe het niet opereert precies in deze richting en het talent dat eraan verbonden is, valt niet te ontkennen.
Geregisseerd door Ethan Coen, die samen met Tricia Cooke het scenario schreef als onderdeel van hun “lesbische B-filmtrilogie”. Lieverd, doe het niet beschikt over een uitzonderlijke cast, waaronder Margaret Qualley, Aubrey Plaza, Chris Evans, Charlie Day, Kristen Connolly en Talia Ryder. De chemie op het scherm is de grootste kracht van de film. Gevatte grapjes domineren de dialoog, en grappen komen vaker binnen dan ze missen. Terugkerende grappen verbinden de hoofdpersonen met elkaar, en het is op een manier opgenomen die dat niet doet Coen-broers de fan kan waarderen.
Het probleem met Lieverd, doe het niet het is dat het niet goed landt. Het abrupte einde zorgde ervoor dat ik meer tijd met deze personages wilde doorbrengen, omdat het zo leuk is om met ze om te gaan.
Eersteklas karakterisering, matige samenzwering
Lieverd, doe het niet verdient de kost door karakterisering omdat iedereen zijn A-spel meeneemt. We maken kennis met Honey O’Donahue (Margaret Qualley), een privédetective gevestigd in Bakersfield, Californië, die wordt opgeroepen voor een auto-ongeluk dat in scène lijkt te zijn gezet. Rechercheur Moordzaken Marty Metakawich (Charlie Day) is verrast haar ter plaatse te zien.
Ze vermoeden allebei vals spel, maar de echte wake-up call voor Honey is dat het slachtoffer, Mia Novotny (Kara Petersen), een potentiële cliënt was die de dag ervoor had gebeld en vervolgens verdween. Marty vraagt Honey mee uit en ze antwoordt dat ze van meisjes houdt, een terugkerende uitwisseling in de film.
Ondertussen is aanbiddingsleider van de megakerk dominee Drew Devlin (Chris Evans) ziet hoe hij grote sommen geld uitwisselt met Chére (Lera Abova), zijn Franse connectie in een drugshandel, die aan het begin van de film op de crashlocatie verschijnt voordat de autoriteiten arriveren. Drew ligt bijna altijd in bed met de jongere vrouwen in zijn gemeente en wordt voortdurend onderbroken door zijn metgezellen tijdens seksuele handelingen die hij “vriendschap” noemt.
Omdat ze nog niet weet hoe het allemaal met elkaar in verband staat, begint Honey te graven met de hulp van haar politievriend en romantische interesse, MG Falcone (Aubrey-plein), maar wordt voortdurend afgeleid door haar oudere zus Heidi (Kristen Connolly), wier tienerdochter Corinne (Talia Ryder) steeds in de problemen komt. Wanneer Corinne verdwijnt, begint Honey zich af te vragen of de advertenties met het gezicht van dominee Drew in de stad iets te maken hebben met haar verdwijning, samen met de verdachte omstandigheden rond Mia’s dood.
Het voelt gehaast, maar toch leuk
Ik wilde het echt Lieverd, doe het niet slagen omdat het alles in zich heeft voor een solide neo-noir misdaadkomedie. Het charisma van de cast druipt bijna van het scherm en er is zoveel inspiratie dat je bijna vergeet dat dit mysterie onmogelijk netjes opgelost zal worden. Met een speelduur van 89 minuten vraag ik me af of er een director’s cut is die meer tijd besteedt aan de motivaties van elk personage, of dat het abrupte einde altijd al het plan was.
Terwijl Lieverd, doe het niet is het tweede deel van een ‘trilogie’ waar Ethan Coen en Tricia Cooke aan werken, het is geen trilogie in de traditionele zin van continuïteit, maar eerder een thematische trilogie. Zijn voorganger, 2024 Poppen om te verwijderenHet speelt ook Margaret Qualley, maar speelt zich af in een andere tijd en plaats, en speelt daar niet de hoofdrol in Honey O’Donahue. Met andere woorden: dit is voor zover ik weet geen abrupt einde dat in een direct vervolg zal worden opgelost. Het had een definitief einde, en er is hier een conclusie, maar niet noodzakelijkerwijs het soort waar ik naar op zoek was.
Nog steeds, Lieverd, doe het niet het is een enorm vermakelijke film die zichzelf niet al te serieus neemt. Ik zou het zonder aarzeling opnieuw bekijken omdat de neo-noir-charme, karakterinteractie en komische timing bijna perfect zijn. Ik wou dat het niet zo moeilijk was in het derde bedrijf.
Op het moment dat dit artikel werd geschreven, Lieverd, doe het niet wordt gestreamd op Netflix.
