NEW YORK– Als u iemand zoekt om over te praten nieuwe film ‘Wuthering Heights’. met, wil je misschien beginnen met Lucasta Miller. Ze is een Britse auteur, redacteur en criticus die een veelgeprezen studie over de Brontë-zussen publiceerde en het voorwoord schreef voor de Penguin Classics-editie van ‘Wuthering Heights’.
Toen hij de kans kreeg om het te zien Smaragdgroene Venkel Toen ze vorige week de roman van Emily Brontë verfilmde, was ze zich terdege bewust van de vrijheden die de regisseur zich aannam, maar maakte ze zich verder geen zorgen.
“Het zou zinloos zijn om hem daarvoor te bekritiseren, net zoals het zou zijn om kritiek te leveren op een groot werk dat lukraak met de plot speelt”, zegt Miller. “Ik vroeg niet om een getrouwe bewerking van ‘Wuthering Heights’, maar om een versie die op zijn eigen voorwaarden zou werken. En ik heb het gevoel dat dat ook het geval was.”
Fennells ‘Wuthering Heights’ was de leider van de kassa afgelopen weekend, met een brutowinst van meer dan $34 miljoen alleen al in Noord-Amerika, ondanks overwegend negatieve recensies die de film overdreven en onbevredigend vonden. Zelfs vóór de release hadden Brontë-obsessieven enkele van Fennells keuzes in twijfel getrokken: de casting Giacobbe Elordi als Heathcliff in plaats van een acteur met een donkere huidskleur die dichter bij hoe Brontë het personage beschreef; maak de seksuele aantrekkingskracht tussen Heathcliff en Cathy expliciet die in het boek wordt onderdrukt; met de beroemde donkerharige Cathy zijn haar kleuren een literair signaal van gevaar en fascinatie, gespeeld door de blonde Margot Robbie.
“Alle aanpassingskeuzes op het gebied van casting passen niet altijd bij het personage of de karakterbeschrijvingen – en deze film heeft om die reden zeker in de schijnwerpers gestaan”, zegt Brontë-wetenschapper Claire O’Callaghan, docent aan de Loughborough University in Leicestershire, Engeland. “Wat Cathy betreft, ik was aanvankelijk sceptisch, maar na het zien van de film is het een goede prestatie, en Margot Robbie brengt Cathy’s verwende, egoïstische aard echt naar voren op een manier waar andere verfilmingen minder aandacht aan hebben besteed.”
Auteurs betreuren al lang het lot van hun boeken zodra filmmakers de rechten verwerven. Maar talloze aanpassingen hebben gediend als vitrines voor kunstzinnige kristallisaties of innovatieve licenties. De ‘Godfather’-films worden algemeen beschouwd als superieur aan die originele roman van Mario Puzo, en verschillen enorm van het boek, zelfs als Puzo assisteert bij de scripts. In Billy Wilders filmversie van James M. Cain’s thriller ‘Double Indemnity’ vertelde de hoofdpersoon, gespeeld door Fred MacMurray, zijn verhaal door middel van een dictator, een wending die Cain zelf zo ingenieus vond dat hij wenste dat hij deze in het boek had gebruikt.
Onder de huidige Oscarkandidaten is die van Paul Thomas Anderson “De ene strijd na de andere” is de lossere versie van Thomas Pynchons “Vineland”, terwijl Chloe Zhao “Hamnet” wijkt af van de gelijknamige roman van Maggie O’Farrell op verschillende manieren die gebruikelijk zijn bij aanpassingen, van het comprimeren van karakters tot het veranderen van de verhaalstructuur. O’Farrell, die hielp bij het schrijven van het scenario, zei dat zijn samenwerking met Zhao leerzaam was bij het condenseren van een verhaal voor een film.
“Weet je, het boek is van mij, het is mijn baby, maar de film is de bewerking van Chloé”, zei ze vertelde hij in december aan The Associated Press. “En de film voelt niet als mijn zoon, maar eerder als een soort kleinzoon. En dat is precies hoe het moet zijn.”
Fans van ‘Wuthering Heights’ zullen waarschijnlijk veel meer waarde hechten aan trouw aan de roman dan de gemiddelde ‘Godfather’-lezer. Maar zoals O’Callaghan en andere Brontë-experts opmerken, heb je een streamingserie van meerdere uren nodig om het boek uit 1847 getrouw te repliceren, dat zo’n 400 pagina’s beslaat en een tijdlijn heeft die verder reikt dan de levens van Cathy en Heathcliff. De bekendste versies, waaronder die van Fennell en de film uit 1939 met Laurence Olivier en Merle Oberon in de hoofdrol, elimineren in wezen de tweede helft van het boek.
“Sommige televisieversies hebben geprobeerd het hele boek vast te leggen, net als sommige films, zoals de bewerking uit 1992 (met Ralph Fiennes en Juliette Binoche)”, zegt O’Callaghan. “Maar wat film en tv niet kunnen doen, is de dubbelzinnigheid in Emily’s roman in stand houden: het feit dat haar boek zowel een tragisch liefdesverhaal als een wraakroman en een tragedie is. Film en tv hebben de neiging zich op een van deze te concentreren vanwege de duidelijkheid en om de dramatische spanning te benadrukken.”
Venkel vertelde hij de AP tijdens een recent interview dat ze werd geïnspireerd door haar eerste herinneringen aan de roman, hoe ze erop reageerde als tiener: “Er zijn dingen die ik heb toegevoegd voor mijn eigen behoeften, omdat ik zo veel van het boek hield en altijd wanhopig behoefte had aan een gevoel dat een beetje verder ging”, zei ze.
Miller vergeleek de film met een sprookje, “gestileerd en grillig”, en vond Fennell “behoorlijk inzichtelijk in het gebruik van sprookjestaal”. O’Callaghan vond het “behoorlijk Tim Burton-achtig in zijn surrealistische perspectief”.
“Het wijkt radicaal af van het boek, maar ik vond het nog steeds vermakelijk, hoewel ik niet zeker weet of ik zou zeggen dat ik het leuk vind”, zegt ze.
___
Associated Press-verslaggever Sarah Jones-Smith droeg verslag uit vanuit Los Angeles.
