Wuthering Hoogten Het is een van die controversiële romans die tot hevige haat of delulu-devotie leiden. De publicatie ervan op het hoogtepunt van het Victoriaanse tijdperk kreeg harde kritiek vanwege de thema’s huiselijk geweld, giftige relaties, alcoholisme en, sommigen beweren, moreel bankroete karakters. Maar des te meer omdat het is geschreven door een vrouw, Emily Brontë. God verhoede dat een vrouw over de donkere kant van de mensheid schrijft (of zelfs een roman schrijft!) Het was dan ook geen verrassing dat de aankondiging van een Wuthering Hoogten De film van Saltburn-schrijver en regisseur Emerald Fennell inspireerde soortgelijke polariserende opvattingen.
Fennell onderzoekt ook de donkere kant van de mensheid in zijn films, en ik anticipeerde met spanning op zijn visie Wuthering Hoogten sinds ik er afgelopen herfst over hoorde. Hetzelfde geldt voor een groot deel van het internet, zoals blijkt uit de talloze posts en artikelen op sociale media waarin wordt gespeculeerd over hoe de film zal verschillen van het boek. De film stuitte ook maandenlang op verhitte controverse vanwege de periode-onnauwkeurige kostuums, twijfelachtige castingkeuzes en erotisering van het bronmateriaal. Maar voldoet de film, gezien al het internetdebat rond de release, echt aan de verwachtingen? Lees mijn volledige recensie hieronder om erachter te komen.
Wat is Wuthering Hoogten Van?
Als je hier bent vanwege de hype en nog niet helemaal bekend bent met het verhaal van Wuthering Hoogtenlaat me het je uitleggen. In het midden, Wuthering Hoogten gaat over de gevolgen van een obsessieve en destructieve band tussen een jonge vrouw, Catherine Earnshaw, en Heathcliff, een wees die bij de Earnshaws is ondergebracht. Wanneer Catherine besluit te trouwen met Edgar Linton, de rijke eigenaar van het nabijgelegen Thrushcross Grange, zet dat een catastrofale reeks gebeurtenissen op gang en een decennialange spiraal van wraak die de twee families generaties lang achtervolgt.
Wat is de Wuthering Hoogten aanpassingscontroverse?
Fennell zei in een interview met De Bewaker dat zijn versie van Wuthering Hoogten het gaat meer over zijn ervaring met het lezen van het boek als tiener en erdoor verteerd worden, wat sommige mensen op het verkeerde been zette. Maar is het werkelijk zo schandalig om een 179 jaar oud verhaal aan te passen vanuit jouw artistieke standpunt? Met Shakespeare is het altijd klaar. Dus waarom niet? Wuthering Hoogten? In werkelijkheid zijn het er tientallen geweest Wuthering Hoogten aanpassingenwaaronder een opera, een miniserie en een film die zich afspeelt in het middeleeuwse Japan met een volledig Japanse cast.
Om de 1,80 meter lange olifant in de kamer aan te spreken: nee, Jacob Elordi heeft niet een ‘donkere huidskleur’ in de manier waarop hedendaagse lezers Heathcliff interpreteren, ook al wordt er al lang over zijn raciale identiteit gedebatteerd. Maar het paste bij de fantasie die Emerald Fennell in gedachten had als geile Britse tiener. Elordi “zag er precies zo uit als de illustratie van Heathcliff in het eerste boek dat ik las”, zei hij De Bewaker. Of je het nu leuk vindt of niet, dit is zij Wuthering Hoogten hoofdcanon, en we zijn het er allemaal over eens.
Mijn recensie van Wuthering Hoogten
De film is onmiskenbaar sexy
Hoewel het voor sommigen misschien een afknapper is Wuthering Hoogten werd geadverteerd als een romantiekDe film, die tijdens het Valentijnsdagweekend uitkomt, slaagt er immers nog steeds in een waarschuwend verhaal te zijn. Alles draait om de band tussen Catherine en Heathcliff: de setting, de bijpersonages, zelfs het klimaat. We zien hun ontluikende romance, en naarmate ze ouder worden, druipt de seksuele spanning letterlijk van het scherm. Nee echt. Op een gegeven moment wordt alles vochtig en groezelig, dat maak ik niet voor de gek.
“Het voldoet aan de verwachtingen omdat het een heerlijke, onbeschaamde Emerald Fennell-film is… en ik heb van elke seconde genoten.”
Maar naarmate de spanning toeneemt, neemt ook de volatiliteit ervan toe. Ze is een tikkende tijdbom en onmiskenbaar verleidelijk. De chemie tussen Margot Robbie en Jacob Elordi is voelbaar en meer dan aanlokkelijk. Zoals je zou verwachten, zit er veel seks in de film, maar niets zo wellustig als Saltburn. Het was echter genoeg om mij meer dan eens te laten blozen.
Het zit vol visuele symboliek
Soms is het alsof je deel uitmaakt van het liefdesverhaal van Catherine en Heathcliff, terwijl je voelt wat zij voelen en het allemaal in realtime ervaart. De film is zintuiglijk en komt terug in elke visuele keuze die Fennell maakt. Elke opname is een schilderij, maar je zou het bijna kunnen ruiken, voelen en proeven. Het is een feest voor de zintuigen, vooral wanneer het verhaal zich verplaatst naar Thrushcross Grange, waar de muren bijna levend lijken.
Er zit veel visuele symboliek in de film, vooral bij rode kleur. Gecentreerd rond Catherine, verschijnt het op kleding, ramen, vloeren en als bloed. Dit is vooral zijn verhaal, en het rood weerspiegelt zowel romantisch verlangen als het op de loer liggende spook van zelfvernietiging. Een van mijn favoriete foto’s is van haar in een rode jurk, liggend op de zwart-wit geblokte vloer Wuthering Hoogten. Het voelt als het laatste stuk op een schaakbord, wat toepasselijk is omdat trouwen met Edgar Linton van strategisch belang is: een manier om hogerop te komen in de samenleving.
Maar zodra je bij Thrushcross Grange aankomt, heerst er, ondanks de grote en weelderige kamers, een gevoel van claustrofobie. Overal waar je kijkt is een gevangenis die ze zelf heeft gemaakt, zonder Heathcliff. We zien een in glas gehuld lammetje, aquariumvazen in de tuin en heel veel shots in één shot. Ze is letterlijk een pop in een poppenhuis, want Isabella maakt er zelfs een van haar.
Ik vond het ook behoorlijk verrassend hoeveel religieuze allegorie er in de film aanwezig is, of Fennell het nu bedoelde of niet. De film belicht de christelijke erotisering van het lijden voor de zonden vanaf de eerste scène. Elk personage valt ten prooi aan ten minste één van de zeven hoofdzonden, en ze lijden er allemaal vrijwillig onder. Maar zowel Catherine als Heathcliff ruilen masochisme in voor sadisme, waarbij ze zowel pijn toebrengen als ontvangen om hun toewijding te tonen.
De secundaire karakters waren gelaagd en complex
Afgezien van het inherente seksualiteit en symboliek overal, de film speelde ook met de verhalen van sommige personages, wat ik leuk vond. Sommige lezers beschouwen Nelly als de slechterik van Wuthering Hoogtenen ze is zeker een onbetrouwbare verteller in de roman, maar de reden waarom wordt in de film echt benadrukt. Isabella was waarschijnlijk ook mijn minst favoriete personage in de roman, maar Fennell gaf haar een komische make-over. Alison Oliver was een heel vreemde eend, zoals een wandelende pop, en ze was absoluut een scène-steel.
“Als fan van het werk van Emerald Fennell, Wuthering Hoogten Het is waarschijnlijk de meest smaragdgroene film die Fennell tot nu toe heeft gemaakt.”
Eén ding dat ik niet echt leuk vond, was dat omdat de film niet de tweede generatie Earnshaw en Linton bevatte, het publiek niet de volledige omvang van Heathcliffs wraak te zien kreeg. Hier is hij een romantische antiheld; in het boek wordt hij een monster dat zijn aanvallers in veel opzichten overtreft. Dus Fennell kreeg haar zaakjes een beetje op orde, maar dit was zeker niet de eerste Wuthering Hoogten aanpassing om dit te doen.
Dus hij doet het Wuthering Hoogten de hype waarmaken?
Als fan van het werk van Emerald Fennell, Wuthering Hoogten is waarschijnlijk de meest smaragdgroene film die Fennell tot nu toe heeft gemaakt. Het is een wraakverhaal zoals zijn andere films, met niet één maar twee obsessieve antihelden waar je ondanks hun morele dubbelzinnigheid voor kunt blijven pleiten. Natuurlijk voel je je misschien een beetje vies, maar op een stiekeme, opwindende manier. Misschien ben ik alleen giftigHoewel.
De film concentreert zich echt op het ervaren van het soort liefde dat tegelijkertijd voorbestemd en gedoemd aanvoelt. Het laat je dingen horen die je liever niet te nauwkeurig onderzoekt. Het kan je zelfs dwingen na te denken over je Heathcliff of Catherine, de persoon van wie je te intens hield, of de versie van jezelf die je moest opgeven om verder te komen in je leven.
Er is onmiskenbaar iets Shakespeareaans aan Fennell’s Wuthering Hoogten. Net als Romeo is Heathcliff een ‘geluksdwaas’, geruïneerd door een Liefde zo oneindig dat het alles en iedereen zal vernietigen om niet zonder te blijven. Maar in zekere zin is dit verhaal zelfs nog hartverscheurender. De romance van Romeo en Julia was impulsief en kortstondig, gescheiden van het familiedrama; Catherine en Heathcliff martelen elkaar langzaam door hun trots en hun drang om elkaar volledig te bezitten.
Dus ja, de film is provocerend. Het is romantisch. Het is erotisch en soms zelfs walgelijk. En op die manier voldoet het aan de verwachtingen, omdat het zo’n heerlijke, onbeschaamde Emerald Fennell-film is. En ik heb genoten van elke seconde.
Liana Minassian, entertainmentschrijver
Liana is een in Los Angeles gevestigde schrijver, redacteur en fotograaf met meer dan 12 jaar ervaring in het maken van digitale inhoud. Ze is gespecialiseerd in entertainment- en lifestyle-inhoud en houdt vooral van wanneer de twee onderwerpen elkaar overlappen. Naast The EveryGirl is haar werk gepubliceerd bij onder meer ScreenRant, TheThings, Thought Catalog, The Mary Sue, Food Revolution Network, Travel-Wise en Daily Meal.
Het bericht Recensie: “Wuthering Heights” verdeelt de kijkers en we moeten erover praten verscheen als eerste Het gewone meisje.
