De FDA is op zoek naar bindmiddelen. Zonder hen vormen doe-het-zelf-opties reële veiligheidsrisico’s.

Begin jaren tachtig moest Jamison Green zijn borst vastbinden, zodat de kans kleiner was dat hij als vrouw zou worden gezien als hij over straat liep of op zijn werk het herentoilet binnenging.

Eerst probeerde hij ACE-verbanden, maar dat werkte niet. Soms lieten de clips tijdens vergaderingen los en was de stof gewoon te los. Uiteindelijk koos hij voor schedes die via de Sears-catalogus waren gekocht. Elk was 25 cm breed, met een lange klittenbandsluiting. Hij kocht er een en sneed hem doormidden om twee banden over zijn borst te creëren, terwijl hij ook geen druk op zijn middel uitoefende.

Plukkers hebben sindsdien een lange weg afgelegd, vooral in de afgelopen vijftien jaar. Moderne bindmiddelen, meestal gemaakt van nylon en spandex, zijn zachter voor het lichaam bij langdurig dragen en veelvuldig gebruik. Veilig binden is van cruciaal belang, omdat het voor sommige mensen gebruikelijk is om elke dag van de week of de hele dag op het werk te binden.

Maar nu gaat de federale overheid achter bedrijven aan die borstbanden verkopen aan transgenders. Door zich te richten op fabrikanten van de beste bindmiddelen op de markt, zou de overheid de gezondheid van Amerikanen in gevaar kunnen brengen door veilige opties te beperken en hen te dwingen hun toevlucht te nemen tot doe-het-zelf-bindingen.

Bij de aankondiging dat de Food and Drug Administration actie onderneemt tegen fabrikanten en detailhandelaren die bindmiddelen verkopen, somde commissaris Marty Makary de negatieve bijwerkingen op de lange termijn van bindmiddelen op, zoals pijn en ademhalingsproblemen. Deze problemen zijn gevonden in meerdere studieswaarin wordt opgemerkt dat hoewel inbakeren de geestelijke gezondheid ten goede komt, het bewegingsapparaatpijn, huidirritatie en kortademigheid kan veroorzaken.

Voor transgenders zijn deze bevindingen niet onthullend. De binding is onhandig. Hoe je dit veilig kunt doen, is vaak een onderwerp van gesprek: boeken EN online bronnen stel voor om overdag pauzes te nemen, nooit met een binder te slapen en de sportschool te vermijden.

Maar zelfs als het ongemakkelijk is, is het een noodzaak die transgenders in staat stelt de wereld in te gaan en te functioneren, zei Green, nu 77.

“Het was erg belangrijk om een ​​platte borst te hebben, want als mensen niet konden zien wie ik was, was dat verwoestend”, zei Green.

Green, een trans-gezondheidsexpert en schrijver, staat bekend als een historisch van genderbevestigende zorg. Bindmiddelen zijn geen medische hulpmiddelen, zoals de FDA beweert, zei hij: het zijn hulpmiddelen. En transgenders zijn al heel lang op alle mogelijke manieren bindend.

‘Je verdraagt ​​het gewoon omdat het moet’, zei hij. “Zonder dat ben je je voortdurend bewust van hoe ongelukkig je bent, hoe andere mensen je beoordelen. Dan krijg je dit soort palliatieve middelen, dit apparaat, en dat is gewoon een enorme opluchting.”

Sean Ebony Coleman, die volgende maand 58 wordt, herinnert zich de tijd dat transgenders geen toegang hadden tot genderbevestigende zorg, behalve via de zwarte markt en doe-het-zelf-oplossingen. Dit omvat inbakeren, wat transmannen en niet-binaire mensen helpt genderdysforie aan te pakken door hun borstkas plat te maken en hun borsten te verbergen.

“Vroeger hadden we geen bindmiddelen. We gebruikten ducttape. We wikkelden het met een ACE-verband en gingen toen rond met ducttape. Stel je voor dat je dat acht tot tien uur per dag draagt, de schade die dat veroorzaakte”, zei Coleman. Hij heeft nog steeds rugklachten en houdingsproblemen.

Voor Coleman weerspiegelt het nieuwe standpunt van de FDA over bindmiddelen hoe de regering niet luistert naar de echte ervaringen van transgenders.

“Ze denken misschien dat een map onveilig is, omdat ze niet weten wat het alternatief is,” zei hij.

Coleman maakt zich zorgen dat het beleid van de regering-Trump een impuls zou kunnen geven transzorg gaat weer ondergronds. De vermindering van genderbevestigende zorg versterkt het wantrouwen jegens zorgverleners, zei ze. Als oprichter en CEO van Destination Tomorrow, een non-profitorganisatie die huisvesting en andere diensten levert aan LHBTQ+-mensen, ziet hij veel mensen in de gemeenschap die niet zeker weten welke medische zorgverleners ze veilig kunnen bezoeken.

“Sommige cliënten hebben te maken met isolatie en angst, vanwege het klimaat waarin we ons momenteel bevinden”, zei hij.

zei Makari December dat de FDA twaalf waarschuwingsbrieven zal uitsturen aan fabrikanten en detailhandelaren wegens het illegaal op de markt brengen van borstbinders voor zuigelingen met als doel genderdysforie te behandelen. Volgens hem zal het bureau dat doen dwangmaatregelen nemen zoals importwaarschuwingen, inbeslagnames en dwangbevelen als de “illegale marketing van deze kinderproducten” voortduurt.

Maar in geen van de waarschuwingsbrieven wordt melding gemaakt van de verkoop van ringbanden aan minderjarigen, noch worden er gezondheidsrisico’s genoemd die aan het gebruik ervan verbonden zijn. In plaats daarvan stellen ze dat bindmiddelen medische hulpmiddelen zijn die bij de FDA moeten worden geregistreerd, omdat ze genderdysforie behandelen.

Volgens advocaten en specialisten van Hyman, Phelps & McNamara, een advocatenkantoor op het gebied van voeding en geneesmiddelen, verzendt de FDA zelden dit soort brieven over apparaten met een laag risico. Het komt nog zeldzamer voor dat het agentschap dit soort waarschuwingen geeft voor zo’n klein procedureel probleem als het niet registreren van een product. Deze brieven zijn in strijd met het FDA-beleid, aldus Hyman, Phelps en McNamara in het document FDA-wetsblogde 20-jarige bron van hun bedrijf voor experts uit de industrie.

“Er kan een beroep op de FDA worden gedaan om uit te leggen waarom zij zich publiekelijk richt op veilige producten met een laag risico die mensen ondersteunen die behandeling zoeken voor genderdysforie, en waarom in de waarschuwingsbrieven sprake is van een technische, gemakkelijk te corrigeren overtreding, terwijl de retoriek in haar persbericht verschillende zorgen aanhaalt”, aldus de advocaten.

In antwoord op een verzoek om commentaar verwees het ministerie van Volksgezondheid en Human Services naar de definitie van ‘apparaat’ in de federale wetgeving Wet op voedsel, medicijnen en cosmeticawaardoor de FDA haar regelgevende autoriteit krijgt. Deze wet definieert medische hulpmiddelen als elementen die ziekten verzachten of genezen of de structuur van het menselijk lichaam beïnvloeden.

“Er is objectief bewijs dat deze items bedoeld zijn voor medische doeleinden, inclusief de medische aandoening van genderdysforie”, aldus het agentschap in een verklaring. In de brieven van de FDA worden producenten van bindmiddelen rechtstreeks aangehaald om dergelijk bewijsmateriaal te vinden.

Volgens de website van uw bedrijf: “Borstbinding is de praktijk waarbij de massa van de borst in een meer mannelijke vorm wordt samengedrukt, vaak uitgevoerd in de LGBTQ-gemeenschap vanwege gendereuforie… maar ook beoefend door cisgendermannen met gynaecomastie.”

Volgens de website van uw bedrijf: “Onze compressiebandages zijn perfect om te dragen na een operatie aan het bovenbeen om zwelling te verminderen zonder dat u uw armen hoeft op te tillen.”

Volgens uw bedrijfswebsite: “ons product is bedoeld om dysforie voor transgenders te helpen verlichten”

Ringbanden zijn tegenwoordig gemakkelijker toegankelijk, maar dat betekent niet dat iedereen er toegang toe heeft. De non-profitorganisatie Point of Pride heeft duizenden mappen weggegeven aan transgenders die ze niet kunnen betalen of er zelf geen kunnen krijgen. Ze ontvangen gemiddeld veertig verzoeken per dag, zegt medeoprichter Aydian Dowling.

“De behoefte is nog steeds groot”, zegt hij. “Je kunt niet zomaar naar je plaatselijke winkel gaan en een map kopen.”

Point of Pride verstrekt alleen mapjes aan transgenders van 18 jaar en ouder. Jongeren hebben er echter het meest behoefte aan: de gemiddelde leeftijd van degenen die een gratis map aanvragen is 22 jaar, en veel van degenen die er een aanvragen, zijn veel jonger. Velen hebben een laag inkomen of leven in armoede. Voor hen vertegenwoordigt een map een eerste stap in het verkennen van genderidentiteit, zei Dowling.

“Ze maken deel uit van de genderbevestigende zorg. Het zijn geen medische hulpmiddelen. Het is eigenlijk gewoon kleding die iedereen kan dragen”, zei ze.

Point of Pride is van plan de producenten van bindmiddelen waarmee het samenwerkt te blijven ondersteunen, waaronder twee van de bedrijven waarnaar de FDA waarschuwingsbrieven heeft gestuurd.

“We zullen doorgaan met het distribueren van kleding”, zei Dowling. Als er een toestroom zou zijn van meer transgenders die via hun programma gratis mappen nodig hebben, is Point of Pride daarop voorbereid, zei ze.

Dowling, die 38 is, kocht haar eerste map in 2009 van Underworks, een bedrijf dat shapewear voor mannen, vrouwen en zwangere vrouwen verkoopt. Dat was de enige wedstrijd in de stad. Er was nergens anders een online te kopen. Hij herinnert zich dat hij het levendig voelde. Toen hij in de spiegel keek, was het alsof hij zichzelf voor het eerst herkende. Hij kon zich voorstellen hoe zijn toekomst eruit zou kunnen zien. Hij begon het huis meer te verlaten.

“Ik had zoiets van: ‘wauw, misschien kan ik dit leven leiden en alles goed komen'”, zei ze.

Dit intense gevoel van opluchting is de reden waarom zoveel transgenders een band opbouwen, ondanks het ongemak van het de hele dag dragen van een beperkend kledingstuk. En dat is de reden waarom transgenders onder druk zullen blijven staan, ongeacht eventuele federale beperkingen, zei Green.

‘Als ze ons echt willen tegenhouden, kunnen ze beter de ducttape verwijderen’, zei hij.