Hilary Duff is weer een popster. Dat wil zeggen: als een popster ooit echt ophoudt een popster te zijn.
Er zijn ruim tien jaar verstreken sinds zijn laatste album, dat uit 2015 “Adem in. Adem uit.” — Duff is terug met ‘Luck…or Something’, een geestige, sprankelende set van elf popsongs die de jaren sinds haar tienersterrendom beschrijven. Dit brengt existentiële vragen met zich mee, verontrustende ‘wat-als’-vragen, zelfspot en een gezonde dosis ineenkrimpen en nostalgie.
Duff, ooit een lieveling van Disney Channel, vooral bekend door het spelen van de soms geïllustreerde middelbare scholier Lizzie McGuire, is nu 38, getrouwd en heeft vier kinderen. Er heeft een verschuiving in perspectief plaatsgevonden sinds hij begin jaren 2000 sprankelende dance-pop en angstaanjagende break-up-tracks produceerde (denk aan: “What Dreams Are Made Of”, “Come Clean”, “So Yesterday”). ‘Mature’, de eerste single van het album, maakt dat duidelijk met scherpe teksten die herinneren aan een helaas bekende dynamiek tussen een jonge vrouw en een oudere man: ‘I bet he loves when he hearings you Say / You’re so volwassen for your age, darling.’ Terwijl de Duff van vandaag herinneringen ophaalt, maakt ze de luisteraar duidelijk dat ze ouder en wijzer is, maar ook haar jongere zelf vergeeft.
Dat komt omdat nostalgie hier nog steeds de sleutel is, en Duff is zich daar terdege van bewust. Haar terugkeer naar het poppodium werd gelanceerd met een minitour waarbij ze een aantal van deze nieuwe nummers naast oude hits voorproefde, tot grote vreugde van fans in Toronto, Londen, New York, Los Angeles en Las Vegas. Zijn promotievideo’s bevatten oude kostuums, rekwisieten en mobiele telefoons. Voor de cover van het tijdschrift Glamour van deze maand tuurde Duff over haar schouder vanaf de achterkant van een bromfiets – een beeld dat fans al snel linkten aan ‘The Lizzie McGuire Movie’, dat zich afspeelt in Italië in 2003.
Het album probeert, net als de algehele herlancering, deze nostalgie in evenwicht te brengen met dat perspectief. Duffs echtgenoot Matthew Koma, een songwriter en producer die heeft samengewerkt met popartiesten als Pink, Carly Rae Jepsen en Britney Spears, produceert en schrijft het project, dat verslavende maar synth-zware beats door de nummers heen gebruikt.
Op albumopener ‘Weather For Tennis’ denkt Duff na over de argumenten. De teksten, eenvoudig maar meerlettergrepig, met tongbrekers als ‘You call me bats — / Het snelste antibioticum om te denken / Je bent deze keer anders’, voelen spiritueel gezien niet ver weg van de accenten van zijn vroege radiohits. Gedempte drums geven ‘Holiday Party’, over de denkbeeldige relatie van een partner, een donkerdere clubbeat, terwijl dreunende drums en klappen ‘Future Tripping’, over de behoefte aan basisvaardigheden van een partner, bruisend maken. De lach en dialoog die door het hele nummer heen gelaagd zijn, brachten de luisteraar in de kamer met Duff, met een betoverend effect. Maar ‘Tell Me That Won’t Happen’ lijkt qua idee te veel op elkaar, de beat is stabiel terwijl de tekst door verdere zorgen heen spiraalt: ‘Zijn we 80-proof? Zijn we echt immuun? Wil ik iets nieuws? Wil je iets nieuws?’
Toch zijn de nummers toegankelijk en pakkend, waarbij de teksten steunen op eenvoudige woordenschat waardoor ze klinken als roddels of zorgen die tussen vrienden worden gedeeld (zie Duffs ode aan de uitverkoren familie, “Growing Up”). Die nabijheid, opgebouwd uit fannostalgie en Duffs volwassen, relaxte, benaderbare persoonlijkheid, is haar niet zo geheime wapen. Deze winter imiteerde Duff op het podium een dans die viraal ging na een uitvoering van haar nummer ‘With Love’ in 2007, waarbij fans werden uitgenodigd om met haar te dansen. Met een knipoog naar die aantoonbaar bewustere versie uit het verleden van haar popsterpersoonlijkheid, erkent ze dat ze volwassen is geworden, zonder afstand te nemen van de fans die met haar zijn opgegroeid. Dat zelfbewustzijn kan zelfs de oubolligste teksten – “Jouw monstertype komt overeen met mijn monstertype” of “Ik nagel je aan een kruis op een of andere nep-shit…” – vertederend maken.
“The Optimist” neemt een sonische wending en beschrijft Duffs relatie met haar vader. Duff zingt in een hoger, zachter register, terwijl lap steel een countryzang aan het nummer toevoegt. Het is een noodzakelijke toonverandering op de plaat – en een herinnering dat Duff nog steeds kameleonisch is, zoals Disney en haar vroege platencontracten haar hebben geleerd – maar het sonische en lyrische vocabulaire voelt gekopieerd en geplakt van mensen als Kacey Musgraves, in plaats van alleen maar Duff.
In ‘You, From The Romantische’ herinnert Duff zich dat hij 23 was: ‘Op 23-jarige leeftijd op Rockaway Beach / Te jong om te existentieel te zijn.’ Vijftien jaar later is existentiële pop in zwang. En ondanks de angsten, gespannen herinneringen en gespannen relaties waarover ze schrijft, heeft Duff duidelijk plezier bij het maken ervan.
___
“Geluk…of zoiets” door Hilary Duff
Twee en een halve ster van de vijf.
Herhaaldelijk: “Volwassen”, “Laten we niet praten”
Overslaan: “Vertel me dat het niet zal gebeuren”, “Medium volwassen grootte”
Voor fans van: Comeback-verhaallijnen, Disney Channel Original Movies, existentiële pop
