Door Jonathan Klotz en Joshua Tyler | Gepubliceerd
Tim Burtons Batman zette in 1989 de box office in vuur en vlam, wat leidde tot een stormloop bij studio’s om de volgende grote superheldenfilm uit te brengen. In tegenstelling tot de superheldenstorm van begin jaren 2000 keerden de vroege studiobestuurders terug naar de pulphelden van de jaren dertig.
Dick Tracy, De schaduwEN De geest hit theaters, wat aanleiding gaf tot klassieke radioseries en stripboeken. Parallel aan de productie De schaduwUniversal Studios heeft ook een directere benadering gekozen van het probleem van het proberen het succes van Batman te dupliceren door zijn eigen moderne superheldenfranchise te creëren, net als Batman.
Om dit te doen, huurden ze een man in die zichzelf had gevestigd als een opkomend genie op het gebied van horror. Sam Raimi was de juiste man voor de klus, maar hij was zijn tijd te ver vooruit. Zijn grote doorbraak als superheld zou pas twaalf jaar na de release van zijn Universal-film komen.
Sam Raimi creëert zijn superheld nadat hij door Hollywood is afgewezen
Sam Raimi ging weg kwade dood 2nog steeds door velen beschouwd als zijn beste film, en Hollywood-studio’s begonnen aandacht te schenken aan de ongewone regisseur. Helaas zijn Universal Pictures de rechthebbenden De schaduwze lieten Raimi de leiding over hun film over de pulpheld van Alec Baldwin.
Neerslachtig schreef Raimi in plaats daarvan een scenario rond een personage genaamd Darkman, een superheld die hij jaren eerder in een kort verhaal had gecreëerd. Daarmee trok hij de aandacht van Universal.
Darkman, gespeeld door Liam Neeson, begint zijn leven als Dr. Peyton Westlake, een wetenschapper die aan synthetisch leer werkt en misvormd raakt wanneer zijn laboratorium wordt overvallen door misdadigers die op zoek zijn naar bewijs dat hun baas betrokken is bij witteboordencriminaliteit.
Westlake is vreselijk verbrand, maar een experimentele operatie geeft hem bovenmenselijke kracht, die hij samen met een synthetische huid gebruikt waarmee hij zichzelf als iedereen kan vermommen, zolang hij uit het licht blijft, om het criminele netwerk te ontmantelen. Oppervlakkig gezien is het een klassiek superheldenwraakverhaal, maar… Sam Raimi concentreert zich op de veranderende emotionele toestand van Westlake terwijl hij het leven als een monster omarmt en zijn vriendin Julie de rug toekeert nadat ze haar liefde voor hem heeft geuit.
Donker mens het zijn gelijke delen heroïsche pulpfistuffs en gotische tragedie, maar het bewees dat Sam Raimi weet wat een superheldenfilm doet werken. Helaas gaf het Universal niet wat ze wilden.
De Darkman-sequels belanden in de koopjesbak
Donker mens het is een van die films die mensen met terugwerkende kracht een succes noemen omdat er geen geld aan is verloren. Het is een heel lage lat. Universal heeft het niet gehaald Donker mens een bescheiden winst behalen; ze slaagden erin een franchise te creëren die de post-Batman golf van superhelden.
Op dit vlak heeft het absoluut gefaald. Een echte hit krijgt vervolgfilms die mensen daadwerkelijk in de bioscoop zien. Donker mens werd in de straight-to-video-prullenbak gegooid met een herschikking van de lead, wat Hollywood-code is voor “we schamen ons, maar we zijn nog niet klaar met het eruit persen van het IP-adres.”
De waarschuwingssignalen kwamen onmiddellijk. JA, Donker mens opende op nummer één, maar deed dat met toch al teleurstellende cijfers in een door Tim Burton opnieuw gekalibreerde markt. Het was 1990, toen filmstudio’s op jacht waren naar het volgende popcultuurmonster, zonder ‘goed genoeg’ te vieren.
Donker mens het domineerde het zomergesprek niet, het genereerde geen culturele voetafdruk en het maakte van Liam Neeson geen genre-icoon. In plaats daarvan verliet het ondertussen stilletjes de theaters Batman imitaties e Teenage Mutant Ninja Turtles at zijn lunch.
Omdat Darkman faalde
Een deel van wat Darkman tot een geweldige film maakt, is ook wat het moeilijk maakte om aan het publiek te verkopen. Donker mens het is niet raar genoeg om een cultklassieker om middernacht te zijn, en het is niet schoon genoeg om een hit in vier kwadranten te zijn.
Het is grotesk, kleingeestig, soms briljant en volkomen onverkoopbaar voor kinderen, die de echte financiële motor waren van Batman en de genrecinema uit het begin van de jaren negentig. Je kunt geen imperium bouwen op een held wiens gezicht smelt, wiens woede chemisch wordt opgewekt en wiens romance eindigt met een afscheid op een parkeerplaats.
Donker mens werd begin jaren negentig snel vergeten door de mainstream, zelfs overschaduwd door inferieure box office-mislukkingen zoals De schaduwen er wordt nu zelden over gesproken buiten de kringen van Raimi’s meest fervente fans.
Dit gebeurde niet omdat het slecht is, maar omdat het het moment miste waarvoor het gebouwd was. Het kwam vroeg genoeg om experimenteel te voelen en laat genoeg om overschaduwd te voelen. Universal wilde zijn eigen Batman. Wat ze kregen was een cultklassieker, het visitekaartje van de regisseur voor Sam Raimi en een franchise die richting de VHS-hel hinkte.
Sam Raimi bewijst dat iedereen ongelijk heeft over Spider-Man
Sam Raimi zou uiteraard twaalf jaar later een van de meest invloedrijke superheldenfilms aller tijden regisseren Spider-Man. Gebaseerd op zijn ervaring met Donker mensRaimi wilde het verhaal van Peter Parker vanuit een ander perspectief benaderen, waarbij hij ervoor koos om de Green Goblin als de slechterik te casten en de losse vader-zoon-dynamiek tussen de twee te omarmen.
Verrassend genoeg krijg je er een korte glimp van Donker mens in Spider-Man tijdens Peter’s droomsequentie onmiddellijk nadat hij was gebeten.
Als je op zoek bent naar de ware oorsprong van moderne superheldenfilms, dan is het daar allemaal begonnen. Met een briljante regisseur die de baan werd ontzegd die hij wilde, en die het vervolgens toch op zijn eigen manier deed.
