Alysa Liu, die op 16-jarige leeftijd stopte met schaatsen, had geen gouden medaille ‘nodig’, zei ze tegen verslaggevers in Milaan: ze had al vreugde gevonden.
De twintigjarige Californiër, die na 24 jaar voor de Verenigde Staten het eerste individuele Olympische goud bij het kunstschaatsen voor vrouwen won, hoefde geen kampioen te worden. Hij zegt dat hij gewoon opgewonden was om op te treden.
“Ik heb deze (medaille) niet nodig” zei Liu onmiddellijk na het winnen, vol vreugde, terwijl ze haar concurrenten aanmoedigde. “Maar wat ik nodig had was het podium en dat kreeg ik, dus het ging goed. Wat er ook gebeurde.”
Liu doet niet alsof ze enthousiast is over de camera’s. Je voelt het uit haar lichaam stralen als je haar ziet skaten, wat ze feilloos deed toen ze deze week optrad in Donna Summer’s “MacArthur Park” in de lange routine van het programma die uiteindelijk haar eerste plaats opleverde.
“Daar heb ik het over!” hoorde hij zichzelf zeggen terwijl hij van het ijs schaatste, wetende dat hij zojuist iets magisch had gedaan. Later, terwijl ze op het podium stond, sprong ze adorabel van vreugde, gilde en omhelsde haar concurrenten. Het leek alsof hij zijn schitterende licht met hen deelde, en met iedereen die toekeek in het publiek en thuis.
Het moment was echt bijzonder. Vooral omdat één ding glashelder was: Alysa Liu kwam naar de Olympische Spelen uit liefde voor de sport, niet voor een bronzen, zilveren of gouden medaille.
Het spreekt voor zich dat de meeste atleten van hun sport houden. Maar ze willen ook winnen. Liu’s reis was echter in meer dan één opzicht anders dan die van de meeste jonge atleten.
Nog maar vier jaar geleden stopte de schaatser vanwege een burn-out nadat hij als zesde eindigde op de Winterspelen in Peking. Burn-out komt gemakkelijk voor als je een professionele atleet bent. Liu concentreerde zich echter op zichzelf, omdat ze een tiener was en vreugde vond buiten de baan.
‘Ik ging naar concerten, wat ik voorheen nooit kon doen’, zei hij NBC-sport. “Ik heb zelfs mijn rijbewijs gehaald. Ik heb een heel jaar gestudeerd. Ik ben voor het eerst op vakantie geweest. Ik ben gaan skiën. Ik ben gaan snowboarden. Ik heb zoveel verschillende dingen kunnen doen die ik nooit zou hebben gedaan als ik in de sport was gebleven.”
De stap terug was om vele redenen van fundamenteel belang, waaronder het redden van de geestelijke gezondheid van de Olympiër. Maar het is waarschijnlijk ook wat haar ervan weerhield om voor altijd te stoppen met schaatsen, omdat ze op andere manieren in zichzelf kon investeren. . .en je zult een tijdje gewoon een kind zijn.
Uiteindelijk keerde Liu terug naar de competitie omdat ze simpelweg te veel van schaatsen hield om weg te blijven. Een van haar coaches, Phillip DiGuglielmo, probeerde haar zelfs te ontmoedigen, maar haar geest was niet te stoppen. “Alysa is anders”, zegt DiGuglielmo, die Liu samen met Massimo Scali traint. voor NBC. “We weten dat hij hier niet was om een medaille te winnen. Hij was hier om te schaatsen en plezier te hebben.”
“Deze titels zijn enorm, maar ik wil niet dat ze overschaduwen wie ik ben, wat ik doe en wat ik ben,” Liu zei hij. “Winnen is niet alles, en verliezen ook niet.”
Het enige wat je hoeft te doen is Liu zien optreden om te weten dat het belangrijkste voor een moedige atleet niet medailles zijn. Het is zijn ware liefde voor deze sport en de diepe vreugde om deze te kunnen blijven beoefenen.
En het is iets dat hij ontdekte voordat hij in Milaan de schaatsen op het ijs zette.
