Recensie van alle korte films van de Oscars 2026: wat moet er winnen?

De voor een Oscar genomineerde korte films zijn onderverdeeld in drie categorieën en met veel onderwerpen, stijlen en temperamenten. Het is een verder bewijs dat een op looptijd gebaseerde premie aan niets anders gebonden hoeft te zijn.

In de categorie live-action wordt een mix van benaderingen – sommige geïnspireerd door klassieke literatuur – verrijkt door geïnspireerde uitvoeringen. Door Lee Knight “Dorothy’s vriend” is misschien een beetje voor de hand liggend over de culturele en emotionele impact van een eenzame Londense weduwe op een gereserveerde tiener. Maar de hoofdrollen Miriam Margolyes en Alistair Nwachukwu schitteren praktisch met humor en warmte. “Periodrama van Jane Austen,” een liefdevolle bewerking van het werk van de schrijver door Steve Pinder en Julia Aks (die ook de hoofdrol speelt), het is in wezen een visitekaartje voor het maken van komedie, en het zou zijn werk moeten doen. De cast is precies het levendige ensemble dat nodig is om zijn hypothetische lach te laten brullen.

Twee anderen slaan eenvoudigweg de plank mis als het gaat om het naar krachtige resoluties brengen van hun spanningen, maar profiteren van cameraaanbidders. Meyer Levinson-Blount “De vlek van de slager”, Gecentreerd op een flauwe beschuldiging tegen een bevriende Palestijnse slager op een Israëlische markt, ondermijnt het zijn meeslepende verhaal met lusteloos filmmaken en een onnodig subplot, maar hoofdpersoon Omar Sameer heeft de leiding. De schok van de toekomst in zwart-wit “Twee mensen wisselen speeksel uit” geregisseerd door Natalie Musteata en Alexandre Singh, is het een ongelijk Euro-kunstbad van ongerealiseerde intimiteit en terloops geweld – de kus is strafbaar met de dood, de klap is betaalmiddel – maar het wordt buitengewoon gespannen gemaakt door de elegante, onbeantwoorde zwijmeling van sterren Zar Amir en Luana Bajrami.

Dan is er mijn favoriet, de waarschijnlijke winnaar Sam A. Davis “De zangers”, uit het korte verhaal van Ivan Toergenjev, dat zijn vruchten afwerpt met stukjes gevoelvol gekweel dat de anesthesieruimte van een bar kortstondig verandert in een tempel van gevoel.

De meeste van de genomineerde documentaires van dit jaar behandelen de donkerste tragedies, zoals in “Alle kamers leeg” EN ‘Er zijn geen kinderen meer: ​​ze waren en zijn verdwenen’ die geconfronteerd worden met de herinnering aan op brute wijze vermoorde kinderen. De eerste film, van Joshua Seftel, volgt CBS-correspondent Steve Hartman en fotograaf Lou Bopp tijdens een essayproject over de slaapkamers van jongens die zijn omgekomen bij schietpartijen op scholen, waarbij hun privéwereld hartverscheurend wordt bewaard door hun families. Deze nieuwste korte film, geregisseerd door Hilla Medaglia, getuigt van de stille wakes van Tel Aviv voor de kinderen van Gaza, protesten gemarkeerd door posters met stralende gezichten en die soms op openlijke minachting stuitten. Dit zijn plichtsgetrouwe en ontnuchterende rouwdaden: Seftel is de waarschijnlijke winnaar. Je zou echter misschien willen dat ze iets meer waren, gezien de problemen (wapens, oorlog, politieke onverzettelijkheid) die de verwoesting veroorzaakten.

Vechten is wat de bekroonde fotojournalist Brent Renaud dreef, die in 2022 in Oekraïne werd vermoord. Maar de herinnering aan zijn broer Craig, “Alleen gewapend met een camera”, is vreemd genoeg weinig betrokken, meer een uittreksel uit een flipbook van de uiteenlopende opdrachten van Brent dan een betekenisvol portret van uitmuntendheid in een gevaarlijke baan. Een ontroerender bericht uit de echte wereld (en mijn keuze, als ik kon stemmen) is het “De duivel is bezig” geregisseerd door Christalyn Hampton en dubbel genomineerde Geeta Gandbhir, ook genomineerd voor de film “The Perfect Neighbour.” Bekijk een dag werken in een abortuskliniek in Georgia, gerund door vrouwen, zorgvuldig bewaakt, alsof het de laatste gezondheidszorgoptie in een neomiddeleeuwse wereld is, waar ze rondkomen met lef, mededogen en gebed. Je zult het hoofd van de beveiliging Tracii, de hardvochtige ridder en gids van de kliniek, zeker niet vergeten.

Een scène uit ‘Perfectly a Strangeness’, genomineerd in de categorie korte documentaires.

(Attracties onderweg)

Je jager is de aantrekkelijke, toepasselijk getitelde Alison McAlpine “Perfect een eigenaardigheid,” zonder mensen, maar met drie ezels in een naamloze woestijn die zich afspeelt op een groep observatoria bovenop een heuvel. Het geroezemoes van de wetenschap ontmoet het wonder van de natuur, en deze betoverende, prachtig gefilmde lofzang op ontdekking (zowel op aarde als daarbuiten) geeft hoop dat de filmacademie het nodig zal achten om in de toekomst meer fantasierijke non-fictiewerken te erkennen.

Animatie gedijt uiteraard op de spanning van opgeroepen werelden, zoals die van Konstantin Bronzits woordeloze (maar niet klinkende) farce op een onbewoond eiland. “De Drie Zusters”. Het heeft niets te danken aan Tsjechov – ook al zijn er meeuwen – maar veel aan een typisch Russisch gevoel voor humor en chaotisch vernuft. Elders kun je de overdreven schattige christelijke preek bekijken “Altijd groen”, van Nathan Engelhardt en Jeremy Spears, over een verzorgende boom, een rusteloze beer en de gevaarlijke aantrekkingskracht van chips. De boodschap is verwarrend, maar deze milieubewuste reis is fascinerend.

Het is moeilijk om een ​​winnaar te voorspellen als de inzendingen zo sterk zijn, behalve die van John Kelly “Pensioenplan” voedt zich met de ironische relativiteitstheorie, zoals Domhnall Gleeson vertelt over de ambitieuze post-carrièredoelen van een dikbuikige man van middelbare leeftijd, terwijl de waterval van uitgestreken, grappige, dik omlijnde en banaal gekleurde beelden een meer ontroerende en eindige realiteit onderstrepen. In zijn al te menselijke kijk op het leven is dit, grappig genoeg, precies het tegenovergestelde van een miezerige afstudeertoespraak.

Een scène uit ‘Pension Plan’, genomineerd in de categorie korte animatiefilms.

(Attracties onderweg)

De taps toelopende poppen, verouderd in stop-motion-edelsteen ‘Het meisje dat parels huilde’ markeert een sluwe fabel over behoefte, hebzucht en lot, waarin de Dickensiaanse transformatie van een rijke grootvader van zijn door armoede geteisterde jeugd in het begin van de 19e eeuw in Montreal centraal staat. Regisseurs Chris Lavis en Maciek Szczerbowski vinden een betoverende balans tussen sprookjesachtige charme en bedrog voor volwassenen. Misschien steelt hij dit?

In ieder geval was de animatie die mij het meest ontroerde “Vlinder,” door Florence Miailhe, die de laatste duik voorstelt vol herinneringen aan de Frans-Algerijns-joodse atleet Alfred Nakache, die voor en na de Holocaust aan de Olympische Spelen deelnam. In de omhullende vloeibaarheid van een oceaandag, weergegeven met dikke verf en spatten geluid, reizen we door flitsen van gemeenschap, onrecht, prestatie, liefde en wanhoop. De visuele en thematische constante is echter water als toevluchtsoord en poëtische levenskracht die vernieuwing stimuleert.