Geschiedenis: ‘Episch Elvis Presley in Concert’ toont Elvis tijdens een optreden in Las Vegas in de jaren zeventig, met behulp van gerestaureerd beeldmateriaal en zijn eigen audio. De film legt zijn muziek, energie en persoonlijkheid op het podium vast.Herziening: “EPiC: Elvis Presley in Concert”, geregisseerd door Baz Luhrmannhet is geen traditionele documentaire. Het is vrijwel volledig opgebouwd uit gerestaureerde concertbeelden en audio-opnamen van Elvis Presley, waarbij de nadruk vooral ligt op zijn jaren in Las Vegas in de jaren zeventig. In plaats dat experts zijn belang uitleggen, laat de film Elvis aan het woord via zijn opgenomen gesprekken en optredens. Het resultaat is een film die eerder direct en prestatiegericht dan analytisch aanvoelt en geen poging doet zijn levensverhaal te vertellen. Het blijft dicht bij het podium, waar Elvis het meest leefde, en laat de muziek de ervaring dragen.Het sterkste deel van de film zijn de performanceshots. De restauratiewerkzaamheden zijn indrukwekkend zonder kunstmatig aan te doen. Het geluid is helder, het beeld is stil en de camera legt kleine details vast, zoals zweet, glimlachen en zijn gesprekken met de band. Deze scènes herinneren de kijkers eraan waarom Elvis zo’n krachtige live-artiest werd. Zijn controle over het publiek is zichtbaar. Gaat binnen enkele seconden van speels naar intens. Nummers als ‘Suspicious Minds’ en ‘Burning Love’ worden lange tijd getoond, waardoor het ritme en de emotie zich op natuurlijke wijze kunnen ontwikkelen. De film begrijpt dat het te snel afsnijden van de nummers hun impact zou verminderen, dus laat het de uitvoeringen ademen.Een ander belangrijk element is het gebruik van Elvis’ stem buiten de podiummomenten. Audio-opnamen waarin hij vertelt over roem, druk en zijn behoefte om te presteren, zijn in de film verweven. Dit voegt elementen van intimiteit toe aan de documentaire. In plaats van een verteller te zijn die het verhaal vormgeeft, geeft Elvis het zelf vorm. De film selecteert echter zorgvuldig wat hij wil laten zien. De focus blijft liggen op zijn toewijding aan muziek en zijn verbinding met het publiek. Vermijd het om in de donkere delen van zijn leven te duiken. Er is weinig onderzoek naar zijn persoonlijke worstelingen, gezondheidsproblemen of bredere culturele debatten over zijn carrière. Door deze selectieve aanpak voelt de film gecontroleerd en beperkt aan.De film probeert hem niet te beoordelen of elke beslissing die hij neemt af te breken. Vier zijn podiumpresentatie en artistieke discipline. Voor fans werkt deze aanpak goed en biedt het de kans om hem in hoogwaardige beelden te zien, met volle energie optredend. Het concertmateriaal voelt eerder levend dan archiverend aan, en zelfs degenen die geen toegewijde volgers zijn, kunnen begrijpen waarom het publiek ooit de arena’s vulde om ernaar te kijken. Tegelijkertijd kunnen degenen die onderzoek willen doen naar de man achter het beeld, het gevoel hebben dat er iets ontbreekt.‘EPiC: Elvis Presley in Concert’ blijft een sterke en boeiende film, maar is geen compleet portret van de ster. Het slaagt als performance-ervaring en als eerbetoon aan Elvis’ macht op het podium, maar faalt als het gaat om een volledige verkenning van zijn leven. De muziek draagt de film en de gerestaureerde beelden geven hem energie en helderheid. Voor kijkers die Elvis als performer willen ervaren is de film een uitkomst, en voor wie een diepgaande documentaire verwacht, lijkt deze misschien zorgvuldig vormgegeven en gedocumenteerd. Toch laat de film zien dat Elvis Presleys aanwezigheid op het podium decennia later nog steeds de aandacht trekt.
