Recensie ‘Midwinter Break’: Ciarán Hinds en Lesley Manville op een spannende vakantie

We hadden meer films zoals ‘Midwinter Break’, waarin de combinatie van een paar geweldige acteurs, een getalenteerde schrijver en de no-nonsense drive van een netelig, intiem scenario kritische kijkers de aanbevolen wekelijkse dosis volwassen drama over de menselijke conditie bezorgde.

Dat is niet langer het geval, dus het zou je vergeven zijn als je meer belang hecht aan de kleinschalige aantrekkingskracht van deze bewerking van de roman van de Ierse auteur Bernard MacLaverty uit 2017. Zonder gimmicks of pracht en praal (behalve een schilderachtige omgeving) en door het opperste talent van Lesley Manville EN Ciaran Hindsbiedt een ontroerende tweehander over een koppel dat op de rand staat en de afgrond nooit echt heeft herkend. Met rustig vertrouwen geregisseerd door Polly Findlay, is de film goed en, in sommige opzichten, goed genoeg.

Moet een huwelijk gewoon goed genoeg zijn? Want schuilen in het veertigjarige huwelijk van de gepensioneerde lerares Stella (Manville) en voormalig architect Gerry (Hinds) is een onmiskenbare afgrond. Het is een kloof die zijn wortels heeft in het turbulente Belfast van hun jeugd, waardoor het noodzakelijk werd om hun gezin in Glasgow te stichten. Het manifesteert zich nu in een kwetsbaarheid die hun dagelijkse uitwisselingen kleurt als verstarrende lege nesten.

Stella’s rusteloze energie om de zaken recht te zetten, zet haar ertoe aan een geïmproviseerde reis naar Amsterdam voor hen te organiseren. Aanvankelijk wakkeren ze een geniale intimiteit over de kunst, het eten en de schoonheid van de stad aan. Ze verlicht haar intolerantie ten aanzien van zijn drankgebruik door regelmatig bars te bezoeken, terwijl hij zijn geloofsgedreven vrouw vergezelt naar het Begijnhof, een historische religieuze woonlocatie die aanvankelijk bedoeld was om een ​​studentenvereniging van alleenstaande katholieke vrouwen te huisvesten. We concluderen dat haar grote belangstelling niet geheel toeristisch is, maar omdat Hinds zo goed is, leiden zijn grappen over religie – waar ze boos op wordt – ook een basis in iets persoonlijks.

Uiteindelijk komen we erachter wat Stella en Gerry in een staat van diepe scheiding heeft gehouden. Maar deze verwachte onthullingen zijn niet zo louterend als je zou hopen, waarschijnlijk omdat wat ‘Midwinter Break’ in gedachten had een totale verzameling van ongehaaste observantie was, alsof ook wij in de duisternis struikelden samen met deze nerveuze dansers, die elkaar ooit zo goed kenden, maar het vermogen hadden verloren om kennis in begrip om te zetten.

Toch is de kans om Manville en Hinds hart, ziel en scherpte te zien brengen in een gebroken huwelijk een genuanceerd vertoon van vaardigheid dat geen enkele scenariokeuze (zelfs als deze trouw is aan het bronmateriaal) volledig kan dwarsbomen. Manville, een van onze grootste acteurs, is pijnlijk realistisch en geeft Stella de bescherming van een gewonde soldaat. Hinds toont ondertussen op meesterlijke wijze de emotionele stilte van een minzame partner.

Findlay weet dat hij zich onderscheidt als zijn acteurs diep ondergedompeld zijn in wat er in hun situatie wordt ervaren, of als de verfraaiingen – vooral de echte connecties van het verhaal met de Troubles – niet overweldigd hoeven te worden. Bescheiden tot op zekere hoogte lijkt “Midwinter Break” te zweven als iets voorzichtig en verlangend, in de hoop bij het publiek dat de individuele spanningen van deze unie opnieuw zullen harmoniseren.