Toen twee mannen afgelopen mei bij Ida Huddleston aanklopten, tekenden ze een contract ter waarde van ruim 33 miljoen dollar in ruil voor de boerderij in Kentucky die haar familie eeuwenlang heeft gevoed.
Volgens Huddleston zocht de cliënt van de man, een naamloos ‘Fortune 100-bedrijf’, 260 hectare van haar in Mason County voor een niet nader gespecificeerde industriële ontwikkeling. Om meer te weten te komen, moet u een geheimhoudingsovereenkomst ondertekenen.
Meer dan een dozijn buren kregen hetzelfde schot. Terwijl ze in openbare registers naar antwoorden zochten, kwamen ze erachter een nieuwe klant had bij de plaatselijke elektriciteitscentrale een project van 2,2 gigawatt aangevraagd, bijna het dubbele van de jaarlijkse opwekkingscapaciteit.
Het onbekende bedrijf was een datacenter aan het bouwen.
“Je hebt niet genoeg om mij te kopen. Ik ben niet te koop. Laat me met rust, ik ben tevreden”, zei Huddleston (82) later tegen de mannen.
Terwijl technologiebedrijven zich haasten om de enorme datacenters te bouwen die nodig zijn om kunstmatige intelligentie in de VS en de rest van de wereld aan te drijven, verschijnen deals zoals die voor Huddleston’s land voor de deur van landelijke gebieden in het hele land. Wereldwijd is er 40.000 hectare grond beschikbaar, d.w.z. onroerend goed dat klaar is voor de ontwikkeling van datacenters geprojecteerd nodig voor nieuwe projecten in de komende vijf jaar, het dubbele van het bedrag dat momenteel wordt gebruikt.
Maar ondanks bedragen die de recente grondwaarden vaak in de schaduw stellen, sluiten boeren steeds meer de deur. Minstens vijf buren uit Huddleston uitten een soortgelijke categorische weigering, waaronder iemand die te horen kreeg dat hij elke prijs kon noemen.
In Pennsylvania, een boer afgewezen $ 15 miljoen in januari voor land waarop hij vijftig jaar had gewerkt. Een boer uit Wisconsin schot $80 miljoen gedaald in dezelfde maand. Andere landeigenaren weigerden aanbiedingen bedragen meer dan $120.000 per hectare: prijzen die een paar jaar geleden nog ondenkbaar waren.
De verspilling is een schokkende herinnering aan de fysieke grenzen van kunstmatige intelligentie en de grenzen van de dollars achter de technologie.
De nieuwe goudkoorts
Vier generaties van de familie Huddleston hebben vanuit dezelfde velden de wereld zien veranderen.
Ida’s grootvader verbouwde tabak toen de burgeroorlog uitbrak. Zijn vader ploegde tarwe tijdens de Eerste Wereldoorlog en het lange verloop van de Grote Depressie. Zij en haar vijf broers en zussen groeiden op met het eten van bonen, broccoli en aardappelen die uit de grond waren gescheurd die ooit door stoffige wind was verschroeid. Niemand in zijn familie ging naar de universiteit, maar op 10-jarige leeftijd konden zijn kinderen vee hoeden op hetzelfde land als hun voorouders.
“Mijn hele leven bestaat uit niets anders dan het land. Het heeft mij 82 jaar lang voorzien van alles wat ik nodig had”, zegt ze, terwijl ze spreekt vanuit de hut die haar overleden echtgenoot tientallen jaren geleden heeft gebouwd met lokaal hout en stenen.
Waar de bewoners vandaag de dag kronkelende beken en open weilanden zien, zien de leidinggevenden van Silicon Valley zwakke bescherming van bestemmingsplannen, goedkope energie en overvloedig water.
Ontwikkelaars blijven kloppen omdat er miljarden te verdienen zijn. In het noorden van Virginia afgelopen november, een investeerder betaald $ 615 miljoen voor minder dan 100 hectare – eigendom van de verkoper hij had vier jaar eerder voor slechts $ 57 miljoen gekocht. Dagen later, Amazon besteed $700 miljoen aan nabijgelegen landbouwgrond die het jaar daarvoor voor een fractie van die prijs was verkocht. In Georgië, een lokale ontwikkelaar ondersteboven het kwam naar Amazon voor $ 270 miljoen, nadat het twaalf maanden eerder $ 4 miljoen had betaald. Voor makelaars die deze deals onderzoeken, bedraagt het potentiële rendement meer dan 1.000%.
“Noem uw prijs”
Ongeveer twintig inwoners van Mason County deden dat naar verluidt Er zijn overeenkomsten aangeboden met het datacenterproject geschat om 2.000 hectare te bestrijken.
Nadat Dr. Timothy Grosser, 75, een bod van acht miljoen dollar voor zijn 250 hectare grote boerderij had afgewezen – 3.500 procent meer dan hij bijna vier decennia eerder betaalde – kwamen de ontwikkelaars terug met een nieuw voorstel: ‘Noem uw prijs.’
Zijn antwoord: “Die is er niet.”
Grosser leeft, jaagt en houdt vee op zijn land. Elke kerst eet zijn familie een kalkoen die zijn kleinzoon daar vangt. Naast Huddleston en hemzelf schat Grosser dat vier landeigenaren hebben geweigerd te verkopen.
‘Het enige wat ze in hun leven deden, was maïs, vee en tabak verbouwen’, zegt Grosser. “Voor hen, net als ik, is geld het niet waard om je levensstijl op te geven.”
Voor Huddlestons dochter, Delsia Bare, 56, gaat de connectie dieper dan alleen vaardigheden. Hij herinnert zich dat hij met zijn moeder en grootmoeder onkruid uit de tabaksvelden schoffelde en hooi oogstte tijdens de zomers in Kentucky. “Er is een verbinding met het land”, zegt hij. ‘Er is geen manier om het ongedaan te maken. Dit is familie, het is geschiedenis.’
Naast de persoonlijke gehechtheid maken sommige boeren zich ook zorgen over de bredere gevolgen. DE nummer van de Amerikaanse landbouwbedrijven is sinds 1935 met ruim 70% afgenomen. Datacentra staan mogelijk onder druk elektrische netwerken, lokale watervoorraden leegmakende bodem vervuilen en het leefgebied van wilde dieren versnipperen.
Bare zegt het botter: “Je gaat geen brood uit een datacenter laten groeien.”
Niet iedereen verzet zich; Sommige boeren in Mason County hebben ermee ingestemd om te verkopen als het project vooruitgang boekt. “Je kunt het ze niet kwalijk nemen”, geeft Grosser toe. ‘Geef hem tien miljoen dollar voor een boerderij?’
Degenen die weigeren te verkopen, zeggen dat het nutsbedrijf heeft gewaarschuwd dat het een beroep kan doen op een eminent domein, of op de macht van de overheid om privé-eigendom in beslag te nemen voor openbaar gebruik. De dreiging is niet leeg: Energiedominantie gebruikte het afgelopen april tegen een boer uit Virginia.
‘Soms altruïstisch bestuur’
De weerstand weerspiegelt iets dat economen moeilijk kunnen kwantificeren: het culturele gewicht van landbeheer. In zijn boek Love for the Land beschrijft auteur Brooks Lamb hoe het ‘soms altruïstische rentmeesterschap’ van familiale boeren kan leiden tot keuzes die de financiële logica tarten, zoals de weigering om zich te consolideren in industriële activiteiten.
“Als ze te horen krijgen dat ze ‘groot moeten worden of weg moeten gaan’, kiezen deze boeren geen van beide opties”, schrijft hij.
Het onderhouden van de boerderij wordt door velen gezien als een ‘geboorterecht’, zegt Mary Hendrickson, hoogleraar plattelandssociologie aan de Universiteit van Missouri. De verantwoordelijkheid jegens voorgaande generaties zit diep, soms gevaarlijk. Tijdens de landbouwcrisis van de jaren tachtig, toen boeren met zware schulden geconfronteerd werden met faillissement en verlies van land, meer dan 900 mannelijke boeren in het Midwesten pleegden zelfmoord.
“Ze zijn enigszins onomkeerbaar”, zegt Hendrickson. “Als je ze land geeft, vernietig je wat dat land voor de landbouw zou kunnen zijn.”
‘Houd onze mensen hier’
Lokale functionarissen van Mason County benadrukken dat het datacenter toekomstige generaties zal ondersteunen door de broodnodige belastinginkomsten en banen te genereren, een argument dat in gemeentehuizen in het hele land wordt aangevoerd.
De bevolking van Mason is sinds 1980 met ongeveer 10 procent gekrompen, grotendeels als gevolg van verloren productie. Ontwikkelaars Inspraak Het datacenterproject zou 1.000 banen in de bouw opleveren, hoewel het slechts 50 voltijdse operationele banen zou kunnen opleveren.
In plaatsen als Loudoun County, Virginia, de thuisbasis van ‘Data Center Alley’, waar ongeveer een vijfde van het internetverkeer in de wereld passeert – bijna net zoveel als de belastinginkomsten uit datacenters het is hetzelfde het gehele provinciale exploitatiebudget.
“We kunnen blijven krimpen – bevolkingsverlies, banen verliezen en onze jonge mensen zien vertrekken naar kansen elders – of we kunnen een nieuwe koers uitstippelen”, zei Tyler McHugh, directeur industriële ontwikkeling van Mason County, tijdens een openbare hoorzitting in december. “Het gaat erom onze mensen hier te houden.”
Wat geld niet kan kopen
Door deals van miljoenen dollars aan te bieden, stelen datacenterontwikkelaars geen land in Mason County, maar sommige boeren voelen nog steeds een geestelijke onteigening.
Een paar maanden voordat er afgelopen mei op haar deur werd geklopt, was Delsia Bare het grootste deel van haar gezichtsvermogen kwijtgeraakt. Nu vertrouwt hij op geluid om verbinding te maken met het land: de zingende vogels, de stromende beek. Hij vreest dat het gezoem van een datacenter deze verbindingen zal overstemmen, waardoor de boerderij van de fysieke realiteit naar het geheugen zal worden geduwd.
Voorlopig keert hij terug naar waar zijn familie al generaties lang op vertrouwt. ‘Het land, het land, het land’, zoals zijn moeder zegt.
Hoewel kunstmatige intelligentie belooft de lichamelijke feilbaarheid te overstijgen, onthullen deze impasses de fysieke beperkingen ervan – en de misrekening van Wall Street over wat sommige mensen het meest waarderen. In de glooiende heuvels van Mason County en in de landbouwgronden in heel Amerika wordt die kloof niet gemeten in dollars, maar in iets dat moeilijker te beoordelen is: identiteit.
