Het is dertig jaar geleden dat het eerste boek over de Walsh-zussen van Marian Keyes werd gepubliceerd, en we hebben nog nooit een tv-serie over hen gehad. Het is gek, ik weet het.
De Ierse monarch van de hedendaagse fictie heeft geliefde titels in de schappen liggen over de hele wereld, waarbij de levens van Rachel, Anna, Claire, Maggie en Helen Walsh sinds de jaren negentig veel betekenen voor enthousiaste lezers. Nu, BBC serie De Walsh-zusters eindelijk hun verhalen met elkaar verweven.
Een voortreffelijk menselijke en hartverscheurende bewerking van showrunner Stefanie Preissner (Ik kan het niet, ik zal het niet doen) en Kefi Chadwick (Rivalen), De Walsh-zusters voelt zich echt verbonden met de personages van Keyes omdat het op zichzelf staat. Cruciaal is dat Preissner en regisseur Ian FitzGibbon enkele van de beste acteurs van Ierland samenbrachten om de iconische Walsh-zussen van Keyes te spelen: Louisa Harland (Derry meiden) in de rol van Anna, Caroline Menton (Vreemdheid) als Rachel, Danielle Galligan (Huis van Guinness, Schaduw en botten) van Claire en Máiréad Tyers (Uitzonderlijk, Mijn dame Jane) zoals Elena. Preissner speelt zelf Maggie.
Een rauwe en authentieke weergave van zusterschap, verslaving, verdriet en geestelijke gezondheid. De Walsh-zusters lijkt laat op onze schermen.
De Walsh-zusters weeft vakkundig meerdere boeken van Marian Keyes samen.
Krediet: BBC / Cuba Pictures en Metropolitan Films / James Pierce
Met slechts zes afleveringen is dat onmogelijk De Walsh-zusters Om alle zeven boeken in de Keyes-serie te bestrijken, maakt het niet uit hoe vakkundig Preissner verschillende plots met elkaar weeft. Centraal in deze serie staan Rachele’s vakantie EN Iemand daarbuitenboeken die respectievelijk Rachels reis door verslaving en Anna’s ervaring met verdriet centraal stellen. Preissner haalt echter ook op subtiele wijze gebeurtenissen uit de boeken die de levens van Claire, Maggie en Helen volgen, waardoor een lineair Walsh-verhaal ontstaat.
gevestigd in Dublin, De Walsh-zusters het is een diepmenselijk drama dat de gebeurtenissen in het leven als monumentaal behandelt, hoe stil, plotseling, vreugdevol of banaal ze ook zijn. Tijdens een previewvertoning in Londen van De Walsh-zustersKeyes beschreef hoe hij het schrijven van de boeken over de Walsh-zusters benaderde:
“Ik heb het gevoel dat we uiteindelijk allemaal door het leven gaan en dat er vreselijke dingen met ons gebeuren – het soort dingen dat met andere mensen zou moeten gebeuren. En in zekere zin is dat waar alle verhalen hier over gaan”, zei hij. “Er zijn nog steeds mensen van wie we houden en die van ons houden, en er zijn nog steeds regels die ons altijd enige troost zullen geven. Dat soort gevoel: het leven zal pijn doen, maar we zullen overleven, en er zijn nog steeds dingen om dankbaar voor en gelukkig te zijn en om van te houden. Dat is ongeveer alles wat ik ooit heb geprobeerd te schrijven.”
En het is dit maar al te herkenbare gevoel De Walsh-zusters echt vangt.
Topverhalen masheerbaar
De Walsh-zusters het is een rauw en authentiek portret van zusterschap.
Krediet: BBC / Cuba Pictures en Metropolitan Films / Enda Bowe
Televisieprogramma’s maken zelden nauwkeurig gebruik van de ingewikkelde storm die zusterschap heet. Slechte zussen, Freeridge, Zak vlooienEN Grace en Frankie — als het gaat om afbeeldingen van zusterschap, presenteren deze shows op briljante wijze de verwarrende samenloop van misverstanden, liefde, bescherming, woede en oogrollen waaruit deze specifieke relatie bestaat. ALS Meera Navlakha schreef over het zusterschap in Bridgerton voor Mashable: “Zusjes zijn partners in het leven en alles wat daarbij komt kijken, tegen de rest en ondanks de herrie.”
Nu, Keyes… je kunt naar je zussen schrijven. En gelukkig kan Preissner dat ook doen, die de kenmerkende empathie en charme van Keyes kanaliseert in de eb en vloed van de broederlijke dialoog van de show. Harde waarheden vallen als een aambeeld, het laagste punt van een gesprek kan in een handomdraai worden opgelost met een grapje. Er zijn veel verwijten, veel ‘dit is wat je altijd doet’. Het is absoluut ongezond om ruzie te maken en het is absoluut realistisch. En in de handen van deze getalenteerde cast en hun perfecte chemie, De Walsh-zusters schittert met de complexiteit van broers en zussen, door verdriet, echtscheiding, verslaving, miskramen en andere van de smerigste curveballs van het leven.
Passend genoeg is Preissner standvastig en klaar als Maggie, gedegradeerd tot haar ‘eenvoudige’ rol, wat betekent dat ze geen uitlaatklep meer heeft voor haar strijd met de vruchtbaarheid. Hoewel het niet zo’n wilde verkenning van het moederschap is als Nachtelijk wijf OF Sterf mijn liefde, De Walsh-zusters presenteert een zelden geziene kant van het gevoel een “shitty mom” te zijn via Claire, waarbij Galligans prachtige optreden in plaats daarvan neigt naar droge humor. Als de jongste van de groep en de minder gefilterde zus, Helen, balanceert Tyers een droge uitvoering met verborgen moeilijkheden.
Ze staan allemaal onder de constante controle van hun moeder (Carrie Crowley), wier wanhoop om net zo veel de aandacht van de familie te trekken als haar dochters, een aantal absoluut afwijkende aspecten naar voren brengt. “Ik heb ook problemen”, verklaart hij, in een situatie waarin zijn problemen zeker niet de ernstigste zijn.
De opvallende vertolkingen van de serie komen echter van Harland en Menton als Anna en Rachel.
De Walsh-zusters gaat met compassie om met verslaving en pijn.
Krediet: BBC / Cuba Pictures en Metropolitan Films / Enda Bowe
Met Rachele’s vakantie EN Iemand daarbuiten Menton en Harland vormen de belangrijkste dramatische verhalen van de serie en graven diep.
Een van de meest universele thema’s van de serie is verdriet, waarbij Harland een opvallende prestatie levert als Anna terwijl ze door dit surrealistische terrein navigeert. Voor iedereen die een verlies heeft geleden, is het herkenbaar om Anna door bizarre en alledaagse acties te zien dwalen, onbeantwoorde vragen te overdenken en stil te staan bij de ‘juiste’ manier om te rouwen.
Menton begeleidt Rachel ondertussen met gratie en kwetsbaarheid door haar verslavingsverhaallijn. We hebben een handvol afbeeldingen op het scherm gezien van vrouwen die lijden aan alcoholisme en drugsverslaving: Andrea Riseborough in Aan LeslieSandra Bullock 28 dagenSaoirse Ronan De uitloop, Anne Hathaway binnen Rachel gaat trouwen – elk met zijn eigen context en complexiteit. De Walsh-zusters het verheerlijkt Rachels verslaving en herstel niet, waarbij het leunt op de rauwe aard van onthouding en realistische gesprekken voert over relaties, nuchterheid en een veranderd geheugen. Ontkenning, de behoefte aan validatie en controle zijn belangrijke factoren in Rachels verslaving, en ze moet harde waarheden onder ogen zien tijdens haar herstel van de mensen van wie ze houdt, evenals van haar kamergenoot Chaquie (een vlekkeloze Debi Mazar).
De serie sleept je echter niet helemaal naar beneden. Een van de meest Keyesiaanse elementen van Preissners interpretatie De Walsh-zusters het is dit menselijke vermogen om in een oogwenk van ‘bottom’ naar lichtheid en bruikbaarheid te gaan zonder zich nep te voelen. Het is pure broederlijke vreugde. En ook al heeft het dertig jaar geduurd om hier te komen, deze aanpassing van Marian Keyes is wat wij (en zij) verdienen.
