‘Kokuho’ recensie: Verraad, seks, jaloezie: het lijkt wel de wereld van het theater

Regisseur Sang-il Lee plaatst zijn epische “Kokuho” in de levendige wereld van het kabukitheater, maar het is niet alleen de setting van de film die hem onderscheidt. ‘Kokuho’, dat vijftig jaar lang de grootste live-actionhit ooit van Japan is geworden en bijna drie uur duurt, manifesteert intens tegenstrijdige gevoelens over de zoektocht van de twee hoofdpersonages naar grootsheid. Kabuki wordt gepresenteerd als een kunstvorm van balletvaardigheid, maar kan de centrale figuren van de film, die ooit vrienden waren voordat ambitie in de weg stond, nooit volledig verlossen of herstellen.

In 1964 treedt Nagasaki, de veertienjarige Kikuo (Soya Kurokawa) op tijdens een oudejaarsavondevenement, wat indruk maakt op Hanjiro (Ken Watanabe), een geliefde kabuki-legende. Maar nadat Kikuo’s vader, een yakuza-baas, is vermoord, neemt Hanjiro de rouwende tiener onder zijn hoede. Binnenkort traint Hanjiro Kikuo en zijn zoon Shunsuke (Keitatsu Koshiyama) in zijn studio in Osaka om “onnagata” te worden: mannelijke kabuki-acteurs die vrouwelijke personages spelen. Lief en verlegen groeien Kikuo en Shunsuke snel naar elkaar toe, waarbij ze de veeleisende eisen van Hanjiro verdragen terwijl hij ze omvormt tot gracieuze, gedisciplineerde artiesten.

“Kokuho” spoelt vervolgens vooruit naar het begin van de jaren zeventig, wanneer we de volwassen versies van Kikuo (Ryo Yoshizawa) en Shunsuke (Ryusei Yokohama) ontmoeten. Nu praktisch broers, maken de jonge mannen naam als een hoog aangeschreven kabuki-paar, maar hun persoonlijkheden beginnen uiteen te lopen. Kikuo blijft zachtaardig, terwijl Shunsuke meer een feestbeest en een grote prater is, die hun interviews met lokale verslaggevers domineert. Hanjiro heeft nog steeds een hoge dunk van hen beiden, ook al heeft elke student met nadelen te maken. Kikuo is begaafder, maar in deze nepotistische kunstvorm is het van cruciaal belang deel uit te maken van een gerespecteerde kabuki-lijn, iets wat deze yakuza-telg niet bezit. Shunsuke beschikt ondertussen niet over de formidabele techniek van zijn vriend, maar aangezien hij de zoon van Hanjiro is, zijn zijn toekomstperspectieven vrijwel verzekerd. Kikuo en Shunsuke vullen elkaar aan als artiesten, maar een schokkende gang van zaken zal hun band verbreken.

In de bewerking van een roman van Shuichi Yoshida volgt Lee de boog van een vriendschap terwijl hij de details van kabuki verkent, zowel op het podium als achter de schermen. (De voor een Oscar genomineerde make-up van de film is een knipoog naar de verblindende witte schmink en felrode lippenstift die kabuki-acteurs dragen om in hun rol te transformeren.) Net als ballet vereist kabuki precieze choreografische actie: ‘Kokuho’ biedt niet alleen royale voorbeelden van verschillende kabuki-stukken, maar bevat ook onderschriften met de titel van individuele werken en een korte synopsis. Zelden weerspiegelen deze stukken rechtstreeks het interpersoonlijke drama van de twee mannen, maar de informatie voegt context toe aan de betoverende bewegingen van de acteurs, die worden ondersteund door prachtige kostuums en opvallende decors die de mythische verhalen die worden afgebeeld accentueren.

Het lot van Kikuo en Shunsuke verandert in de loop van de decennia – een van hen zal letterlijk worden geschopt als hij twee keer wordt neergehaald – maar Lee staat ons niet toe een definitief beeld van beide artiesten te krijgen. Onze sympathieën veranderen als we getuige zijn van de mislukkingen van beide mannen en van hun blijvende deugden. “Kokuho” is een intens melodrama met van alles een beetje – seksschandalen, verraad, onwaarschijnlijke comebacks, gezondheidsproblemen – maar de flitsende plotwendingen van de film (die niet mogen worden verpest) logenstraffen de onsentimentele houding van de regisseur over de gevaren van het sterrendom. Het verfrissende is dat “Kokuho” die zeldzame film is die zich niet alleen laat intimideren door talent. Zowel Kikuo als Shunsuke zullen genieten van ups en downs, maar het is hun doorzettingsvermogen dat uiteindelijk meer betekent dan willekeurige maatstaven als ‘genie’ of ‘briljantie’.

De titel van de film vertaalt zich naar ‘nationale schat’, een andere clichéterm die wordt gebruikt bij het categoriseren van grootsheid. Kikuo en Shunsuke vereren de reuzen uit Kabuki’s verleden, aan wie deze bijnaam is toegekend. Maar terwijl de personages in “Kokuho” deze erkenning voor zichzelf zoeken, beseffen ze hoe misleidend het is. Yoshizawa en Yokohama brengen een constante tederheid in de vriendschap van hun personages, terwijl ze weigeren toe te staan ​​dat de hoofdrolspelers worden gereduceerd tot een eenvoudige reeks kwaliteiten. Kikuo’s delicate gelaatstrekken suggereren een pure ziel, maar Yoshizawa onthult langzamerhand andere kanten van deze begaafde en gekwelde kunstenaar. En Yokohama beeldt behendig een bevoorrechte jongeman af die zijn fortuin terecht als een zegen en als een vloek beschouwt.

Hun levens kruisen elkaar, ontwarren zich vervolgens en vallen dan weer in elkaars baan. Die elegante dans komt overeen met wat we op het podium zien, kabuki-voorstellingen vermengen melancholie en schoonheid, angst en catharsis.