Deze beelden beginnen met een simpel uitgangspunt: dat voeding – of het gebrek daaraan – ecologisch en politiek is.
Welzijn wordt bepaald door de gezondheid van stroomgebieden, bossen, bodems en oceanen, en door de systemen die beslissen wie goed eet en wie de prijs voor die consumptie betaalt. Wat is tenslotte de basis van regeneratieve of extractieve voedselrelaties?
In geïndustrialiseerde landen wordt de schijn van constante overvloed vaak ondersteund door uitputting elders. Hulpbronnen worden uit de hele wereld gehaald, in onevenredige mate van plaatsen die als economisch vervangbaar worden beschouwd, waardoor aangetaste bodems en gespannen gemeenschappen achterblijven.
Dit werk ondersteunt een andere oriëntatie; een waarin rust centraal staat bij regeneratie, het menselijk leven opnieuw wordt gecentreerd als onderdeel van de natuur, en gewone eenvoud wordt behandeld als een vorm van heelheid. Herbetovering ontstaat in een wereld die wordt gedefinieerd door schoonheid en wederkerigheid.
Tijdens het maken van het werk voelde ik hoe belangrijk het is om voorbij het menselijke perspectief te luisteren naar de taal van de elementale rijken. Hoe spreekt onze voeding van en met wilde bossen, uitbundige rivieren en diepe oceanen? Luisteren we naar het murmelende water over invasieve pesticiden en chemische residuen die het gevolg zijn van grootschalige landbouw en geïndustrialiseerde processen? Zou onze relatie met voeding een daad van toewijding kunnen worden?
