Westerns worden al vóór de Tweede Wereldoorlog in verband gebracht met Japanse samoeraifilms. Sterker nog, sommige van de beste westerns aller tijden het waren remakes van samoeraifilms. Maar in 2013 waren de zaken anders toen Clint Eastwoods klassieker ‘Unforgiven’ uit 1992 een Japanse remake kreeg. In die film, ook getiteld ‘Unforgiven’, speelde Ken Watanabe een ouder wordende samoerai die, net als William Munny van Eastwood, voor de laatste keer terug in de strijd wordt geroepen. Het opnieuw maken van “Unforgiven” leek op papier lastig, maar gelukkig kreeg de versie uit 2013 goede recensies.
Als je een film opnieuw gaat maken, lijkt ‘Unforgiven’ een slechte keuze. Eastwoods Western uit 1992 was een uniek werk, en veel daarvan had te maken met zeer specifieke aspecten van de creatie ervan en de context waarin het ontstond. De film was Eastwoods lofrede voor het antiheldenarchetype dat hij in de jaren zestig op de voorgrond had gebracht. Het was ook een echt afscheid van zijn mentoren en vrienden Sergio Leone en Don Siegel, die beiden eerbetoon ontvingen in de aftiteling van de film. Bovendien was het een film die rechtstreeks aansloot bij de westerse clichés uit het verleden, ze allemaal ondermijnde en in wezen het punt markeerde waarop de mythe van het Oude Westen stierf. Als Eastwoods western “High Plains Drifter” uit 1973 schokte John Waynede hertog zou zijn geïmplodeerd als hij nog had geleefd om “Unforgiven” te zien.
Met andere woorden, de film behoort tot een zeer specifieke lijn, en het in kaart brengen van al die historische context en specificiteit in een samoeraifilm had vrijwel onmogelijk moeten zijn. Maar als regisseur Lee Sang-il het niet kon, deed hij met zijn remake uit 2013 alles waar iedereen op had kunnen hopen.
De remake van Unforgiven volgt de originele film op de voet
John Sturges geloofde dat alles een western kon zijn en “The Magnificent Seven” bewees dat. Maar werkt het ook andersom? ‘Unforgiven’ (2013) maakt een solide bevestigende stelling. De film is een jidaigeki-film, die doorgaans verwijst naar werken die zich richten op de periode van de Japanse geschiedenis vóór de Meiji-restauratie van 1868, waarin de gecentraliseerde imperiale heerschappij in het land werd hersteld. Maar ‘Unforgiven’ speelt zich eigenlijk af in het vroege Meiji-tijdperk, dat verwijst naar de periode na 1868, toen keizer Meiji de macht overnam.
In deze turbulente tijd is Jubei Kamata, een voormalige samoerai gespeeld door Ken Watanabe, een boer aan de Japanse grens van Hokkaido. Net als Clint Eastwoods voormalige outlaw William Munny liet Kamata een leven vol geweld achter. Maar al snel wordt hij weer in actie geroepen nadat twee broers, Sanosuke en Unosuke Hotta (respectievelijk Yukiyoshi Ozawa en Takahiro Miura) een prostituee in een bordeel in een grensstad hebben misvormd.
De rest van de film volgt nauwgezet de plot van het originele “Unforgiven”. Jubei wil een premie innen die zijn broers door prostituees zijn opgelegd en wordt vergezeld door een voormalige partner en een arrogante jonge krijger die in wezen Morgan Freeman’s Ned Logan en Jaimz Woolvett’s Schofield Kid zijn. De stad waar het bordeel zich bevindt, staat onder toezicht van een gewelddadige ex-samoerai die politiecommandant is geworden, de filmversie van Gene Hackmans sheriff “Little Bill” Daggett. Er is een laffe schrijver, een beroemde strijder die onmiddellijk in verlegenheid wordt gebracht door de politiecommandant, en een matriarchale leider van de werkende meisjes. Als het niet helemaal de monumentale prestatie van ‘Unforgiven’ is, komt dit het dichtst in de buurt van een internationale remake.
Unforgiven was een kritische succesfactor die het bekijken waard was
‘Unforgiven’ was het spirituele vervolg op de ‘Dollars’-trilogie van Clint Eastwoodwat nog een reden is waarom een Japanse remake op het eerste gezicht moeilijk te verkopen lijkt. Gelukkig was de film eigenlijk best goed. In plaats van te proberen Eastwoods deconstructie van een genre na te bootsen, legde regisseur Lee Sang-il meer nadruk op de beelden, wat zijn vruchten lijkt af te werpen aangezien critici de film vooral goed vonden.
‘Unforgiven’ (2013) behaalde een indrukwekkende kritiekenscore van 94%. Rotte tomatenwat bijna 96% van het origineel is. Het percentage van de remake is echter gebaseerd op slechts 10 recensies, terwijl de film van Eastwood 94% bereikte nadat 108 recensenten hun mening hadden geuit. “Unforgiven” (2013) werd echter duidelijk goed ontvangen door degenen die het recenseerden. Geoffrey Macnab door de Onafhankelijke merkte op dat de film “opmerkelijk trouw was aan de versie van Eastwood” en met succes “een lange traditie van kruisbestuiving tussen westerns en Japanse samoeraifilms voortzet”. tijdschrift EmpireAngie Errigo gaf de film vier van de vijf sterren en prees hoe de remake een “verbluffende nieuwe golf” gaf aan de “samoerai / westerse osmose” met een “mooie en vakkundig gemonteerde vertaling van de Eastwood-klassieker”.
Interessant is dat Charlotte O’Sullivan van de Londense avondstandaard was geen fan van Eastwoods ‘Unforgiven’, maar vond Sang-il Lee’s ‘eerbiedwaardige remake’ absoluut ‘meeslepend’. Dus zelfs als je geen fan bent van het origineel of hem nog niet hebt gezien, is de film uit 2013 op zichzelf al de moeite waard om te zien. Als u verder advies zoekt, Fans van ‘Unforgiven’ moeten de controversiële western ‘The Wild Bunch’ uit de jaren 60 eens bekijken.
