Hoewel ‘raak het gras aan’ ironisch genoeg is gereduceerd tot een internetslogan, is het in werkelijkheid zeer noodzakelijk. Anekdotisch heb ik gemerkt dat een gebrek aan betrokkenheid bij echte, echte queer-mensen vaak leidt tot eindeloos ‘praten’ over semantiek die er in het echte leven gewoon niet toe doet. Op de universiteit modereerde ik een butch Facebook-groep en moest ik eindeloze commentaren doorzoeken over de vraag of biseksuelen labels als ‘butch’ en ‘femme’ mochten gebruiken of niet. “hij/hem lesbiennes” ze zijn “geldig”. Toen ik eenmaal prioriteit begon te geven aan meer authentieke, persoonlijke relaties met queer mensen – in plaats van te proberen de taal en expressie van anderen te beheersen in een misplaatste poging om de veronderstelde puurheid van mijn identiteit te behouden – voelde ik me veel vrijer. Ik maak mij echter ook zorgen over de gevolgen die niet alleen sociaal hinderlijk zijn, maar ook potentieel schadelijk. Het is zeker gemakkelijker, ja, om internet te gebruiken om aan onze behoeften te voldoen, vooral als je een queer of transpersoon bent die in een gebied woont waar het moeilijk is om gelijkgestemde connecties te vinden. Maar gemakkelijker betekent niet altijd beter; en ‘beter’ betekent volgens onderzoekers die de behoeften aan sociale verbinding bestuderen vaak ‘persoonlijk’.
Natalie Pennington is assistent-professor aan de Colorado State University en een van de co-auteurs van het boek Amerikaans vriendschapsprojecteen rapport uit 2024 over de staat van vriendschap in de Verenigde Staten Hoewel hij zegt dat technologie kan en moet worden gebruikt om aan sociale behoeften te voldoen wanneer persoonlijke interactie niet mogelijk is, houdt hij een simpele waarheid vast: “We zien vrij consistent dat persoonlijke ontmoeting de gouden standaard is.”
Dat betekent niet eens dat je ‘diepe, betekenisvolle, hartverscheurende gesprekken moet voeren’, vertelt Pennington me. “Als je geen goede vrienden in je directe omgeving hebt, zelfs als je in een openbare ruimte bent, naar een bar gaat of rondhangt in een park, kan het goed voor ons zijn om zo’n gelegenheid te hebben om lichte ontmoetingen te hebben met andere mensen,” merkt hij op.
Natuurlijk is dit advies ingewikkeld voor mensen die zichtbaar queer of trans zijn op een manier die onze veiligheid in gevaar brengt. Maar het is ook belangrijk om te onthouden dat queer-mensen altijd overal hebben bestaan, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen – en dat queer-gemeenschappen op onwaarschijnlijke plaatsen vaak hechter zijn, simpelweg omdat dat nodig is. Dominguez woont zelf in Lexington, Kentucky; Voordat hij daarheen verhuisde, dacht hij dat er geen vreemde ruimtes voor hem beschikbaar zouden zijn. Toen deed hij zijn onderzoek – ja, online – en ontdekte dat zijn hypothese verkeerd was. Dominguez vergelijkt het met een ‘domino-effect’: ‘Je ontdekt een evenement of een groep, dan ga je daadwerkelijk naar een evenement en dan leer je over andere groepen en andere evenementen, en dan word je onderdeel van deze gemeenschap en socialisatie’, zegt hij. Maar cruciaal: deel uitmaken van een gemeenschap “vereist zowel het live als het technologische deel”.
Dit betekent dat we sociale media meer moeten gebruiken als een hulpmiddel om persoonlijke verbinding te vergemakkelijken, in plaats van het te gebruiken als de enige vorm van connectiviteit. “Het is heel gemakkelijk om lid te worden van alle online groepen en alle sociale mediapagina’s te volgen die over deze evenementen berichten”, vertelt Dominguez. “Maar er is een tweede stap waarbij je daadwerkelijk aan deze evenementen moet deelnemen.” (De klassieker komt in me op Reductiemiddel title: “‘De prijs van gemeenschap is ongemak’, zegt een vrouw die op het punt staat naar een feest te gaan waar ze plezier zal hebben.”)
