Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Gezien de invloed van de Mad Max-franchise op het popcultuurlandschap sinds het begin in 1979, is het gemakkelijk om elke post-apocalyptische thriller die zich afspeelt in de Australische outback een goedkope imitatie te noemen. De manier waarop ik vrede heb gesloten met dit soort evaluatie is door het feit ervan te waarderen Gekke Max heeft een apart genre gecreëerd, waarin regisseurs voldoende ruimte hebben om soortgelijke concepten uit te werken en toch hun eigen interpretatie te bieden. 2014 De EikHet is geschreven en geregisseerd door David Michôd en is een briljant voorbeeld van hoe je de barre Australische woestijn als achtergrond kunt gebruiken om het verhaal te vertellen van een samenleving die op de rand van de afgrond staat.
Met Guy Pearce aan de leiding, met steun van Robert Pattinson, De Eik het is een gewelddadige reis door dorre landschappen bewoond door mensen die door de rest van de wereld zijn vergeten. Het is een wetteloos land, maar er spelen nog steeds duidelijke machtsstructuren. Het is bevredigend om te zien hoe deze structuren langzaam uit elkaar vallen, omdat de samenleving recent genoeg is ingestort zodat mensen zich vervlogen tijden kunnen herinneren, maar niet zo recent dat ze zich niet meer bewust zijn van waar de zaken naartoe gaan.
Een ramp over een gestolen auto
Voor Die van de Rover het conflict voldoende is vastgesteld, maken we kennis met Archie (David Field), Caleb (Tawanda Manyimo) en Henry (Scoot McNairy). Ze vluchten voor een overval en bij hen is Rey (Robert Pattinson), Henry’s jongere broer. Rey raakt gewond tijdens de overval, wordt uit het voertuig gegooid en voor dood achtergelaten. Tijdens het gevecht crasht hun auto, wat hen ertoe aanzet een nieuw vluchtvoertuig te stelen.
Helaas voor de bende stalen ze een auto van een eenzame nomade genaamd Eric (Guy Pearce). Nadat hij ongeveer tien jaar eerder de aanvankelijke ineenstorting van de samenleving had meegemaakt, die resulteerde in het verlies van zijn familie en boerderij, is Eric niet al te vriendelijk tegen de dieven en gaat hij onmiddellijk op jacht naar hen, alle obstakels zijn verdoemd. Eric komt een ernstig gewonde Rey tegen, van wie hij weet dat hij op zijn minst indirect verantwoordelijk is voor de diefstal van zijn auto, en neemt hem mee naar een dokter om hem weer gezond te maken voordat hij hem ondervraagt over de verblijfplaats van zijn broer.
Onderweg heeft Eric gewelddadige ontmoetingen met een dwergdrugsdealer die een opiumhol exploiteert, leden van een reizend circus en de overblijfselen van het Australische leger, die nog steeds macht proberen uit te oefenen over de burgers van het land, ondanks het feit dat ze de vuurkracht missen die ze ooit hadden. Rey, meegesleurd en niet volledig zichzelf vanwege zijn verwondingen, blijkt meer een last dan een hefboom te zijn, wat de zaken ingewikkelder maakt voor Eric, die gewoon zijn auto terug wil krijgen en weer een ellendige dronkaard wil zijn die door de woestenij dwaalt.
Een gekke actiefilm die op zichzelf staat
Terwijl de voor de hand liggende Mad Maximaal de configuratie is te vinden in De Eikhet voelt nooit als een kopie van de franchise die het inspireerde. We hebben de Australische woestijn, autoachtervolgingen en veldslagen vol vuurkracht, maar dan wel gezien de reikwijdte van de traditie Gekke Maxer is veel ruimte voor films zoals De Eik het bezetten van een vergelijkbaar thematisch gebied terwijl ze een heel ander pad bewandelen. Met dat model als uitgangspunt, De Eik vertelt een persoonlijker verhaal over verlies en wraak dat in elke andere setting net zo goed zou werken.
Michôd sprak openlijk over de overeenkomsten en zei: “Zet auto’s in de woestijn in Australië en mensen zullen denken aan Gekke Maxen met alle respect voor die film, denk ik De Eik het zal veel angstaanjagender authentiek en bedreigend zijn.’ Hij heeft het bij deze beoordeling niet mis, want er zijn hier geen nitrotrucks en gemaskerde overvallers. wijdverspreide folklore het lijkt bijna bijbels. In plaats daarvan krijgen we een rauwe blik op de mensheid die nog nauwelijks aan een zijden draadje hangt, en zijn we getuige van de voortdurende ineenstorting van de samenleving, terwijl deze nog steeds actief plaatsvindt.
Op het moment dat dit artikel werd geschreven, De Eik wordt gestreamd op Netflix.
