Alleen in het tijdperk van de door TikTok aangewakkerde internetchaos zou iemand stoutmoedig kunnen beweren dat tv kijken een kritische en intieme manier is om met kunst en de samenleving om te gaan, maar dat kan en zal ik betogen. Hoewel de seizoenen van shows steeds korter worden en veel van de solide verhalen na een seizoen of twee afnemen, ontwikkel je een relatie met de personages als je gaat zitten en naar een show kijkt. In tegenstelling tot een film waarin je doorgaans alleen een momentopname van hun leven krijgt, volg je ze bij een show op een reis, en worden de reizen van zwarte homo’s zo vaak over het hoofd gezien.
We worden routinematig uit de geschiedenis gewist en ondervertegenwoordigd in op homo’s gerichte televisieprogramma’s.Vreemd als folk EN Het L-woordIk kijk naar jou), ook al bestaat een groot deel van de vreemde geschiedenis, en dus ook de vreemde toekomst, dankzij ons. Maar een goede representatie kan ons enorm helpen onszelf te begrijpen en ons te laten zien wat mogelijk is. Het is ook belangrijk voor ons om te zien dat, ook al zal de wereld ons door een hardere lens zien, zwarte queer-mensen niemand perfectie, kwetsbaarheid of onbeantwoorde emotionele arbeid verschuldigd zijn. We verdienen het om net zo vreugdevol, onvolmaakt en heel te zijn als onze blanke tegenhangers.
Daarom heb ik een lijst samengesteld met rommelige, emotionele, onhandige, onbaatzuchtige, kwaadaardige en hilarische zwarte queer-personages die je van alles zullen laten voelen en je eraan zullen herinneren dat we bovenal menselijk zijn.
Rue Bennett – Euforie (2019-)
HBO/met dank aan de Everett-collectie
Euforie het is behoorlijk controversieel en niet het leukste om opnieuw te bekijken, maar Zendaya’s genuanceerde weergave van Rue is veruit het beste uit de serie. Als iemand die ook te maken heeft met een bipolaire stoornis en het vroegtijdige verlies van mijn vader, zie ik veel van mezelf in haar. Zwarte vrouwen krijgen, zowel in het echte leven als op tv, zelden de ruimte om volledig in te storten zonder te worden afgedaan als ‘boos’ of gedwongen om ‘sterk’ te zijn. Maar we krijgen een volledig beeld van Rue, waar haar pijn vandaan komt, hoe hard ze vecht tegen haar verslaving, en ook hoe wanhopig ze wil opgeven. Hij is een van de meest gebrekkige karakters die ik kan bedenken – en het feit dat zijn eigenaardigheid niet de bron van zijn strijd is, is ook verfrissend.
Kat Edison- Het vetgedrukte type (2017-2021)
Vrije vorm
