WAARSCHUWING – GRAFISCHE BESCHRIJVINGEN: Paul de Gelder was altijd bang geweest te worden aangevallen door een haai, totdat het op een dag daadwerkelijk gebeurde tijdens het testen van nieuwe marineapparatuur in Sydney
Een voormalig duiker van de Australische marine voerde een routinematige trainingsoefening uit toen zijn leven plotseling aan een zijden draadje bleef hangen haai getroffen overal.
De opmerkelijke overleving van Paul de Gelder was te danken aan zijn militaire kalmte en zijn weigering om door het roofdier in de haven van Sydney naar zijn dood te worden gesleept. Australië.
De inwoner van Melbourne vergeleek de pijn van de aanval met twee rijen van 36 scheermesjes aan elke kant van zijn been en pols, die in zijn vlees scheurden.
Hoewel hij het verhaal nog kon navertellen, verloor Paul in slechts acht seconden een hand en een been stier haai aanval in februari 2009. Hij herinnerde zich: “De haai greep me met dezelfde beet bij de rechterhand en de achterkant van mijn rechterbeen.”
De stierhaai – de derde dodelijkste haai ter wereld wereld – trok hem vervolgens onder water en begon hem te slaan. “Ik probeerde hem weg te duwen, maar hij had mijn hand, dus ik kon er niets aan doen”, zei hij.
Als schooljongen had hij geleerd een haai in de ogen te steken als deze ooit werd aangevallen.
Hij zei: “Mijn linkerhand kon het oog van de haai niet bereiken, en toen ik hem in de neus probeerde te slaan, begon hij te trillen. De pijn was zo allesomvattend dat het gevecht me verliet.
“Ik was een lappenpop in de mond van dit monster toen ik onder water rondslingerde. Ik leed aan totale pijn en verdronk tegelijkertijd.”
Paul, toen 31, probeerde de moordenaar in de ogen te slaan, hem te slaan en te duwen, alles wat hem ervan weerhield hem als een gemakkelijke prooi te verslinden.
“Van het porren in zijn oogbol met mijn hand, tot het besef dat mijn hand ook in zijn mond zat, tot het proberen in zijn oogbol te porren met mijn andere hand, hem duwen, stompen, dan onder water gaan, naar boven komen en weer naar beneden komen,” zei ze.
Na wat een eeuwigheid leek, was de duiker eindelijk vrij en kon naar zijn veiligheidsboot zwemmen. Gelukkig herinnerde hij zich zijn medische opleiding en deed hij wat hij kon om het bloeden uit zijn hand te vertragen door deze hoog te houden.
Hij zei: “Op dat moment had ik er geen idee van dat mijn hele hamstring weg was en dat ik een arteriële bloeding uit mijn been had.” Een arts vertelde hem later dat zijn leven was gered door iemand van het marineteam, die de bloedstroom had geblokkeerd door de slagader in zijn been af te knijpen.
“Ik sprong naar de oppervlakte. Toen besefte ik dat ik deze nachtmerrieachtige ontmoeting had overleefd. Ik begon naar mijn veiligheidsboot te zwemmen en maakte een uithaal met mijn rechterarm, maar besefte dat mijn hand er niet was. Mijn arm belandde aan het uiteinde van mijn duikpak”, zei hij.
Paul gaf toe dat hij vóór het ongeval, terwijl hij werkte als duiker bij het onschadelijk maken van onderwaterexplosieven, voortdurend bang was een haai tegen te komen. Maar na de aanval verdween zijn angst volledig.
Hij legde uit: ‘Vroeger was ik doodsbang voor ze, en nu, om de een of andere reden, ben ik dat gewoon niet meer. Ik weet het niet. Ben daar geweest, heb dat gedaan.’ Paul, die nu met zijn vrouw in Los Angeles woont, bracht negen weken in het ziekenhuis door en keerde slechts zes maanden later terug naar de militaire training.
Sinds 2012 werkt hij als inspirerend spreker en pleit hij voor het vitale ecologische belang van wezens. “Vóór de haaienaanval dacht ik dat het doden van haaien een geweldig idee was, maar nu ben ik dol op ze en kan ik niet zo vaak met ze zwemmen als ik zou willen,” zei hij.
