Maar in het ergste geval hebben we geen controle. In plaats daarvan zal het station door de atmosfeer gaan. Natuurlijk zullen veel stukken waarschijnlijk in de oceaan terechtkomen, maar sommige kunnen mensen raken, misschien in een stad. Het station zou over duizenden kilometers en over meerdere continenten kunnen scheuren. Het zou uiterst moeilijk te voorspellen zijn. Zoals NASA stelt: “De berekening van de waarschijnlijkheid dat deze penetratie zal resulteren in een verlies van deorbitcapaciteit kent een zeer breed scala aan variabelen, waardoor voorspellingen niet effectief zijn.”
Dit zal vrijwel zeker niet gebeuren met het ISS. Tegelijkertijd is het een veel extremere versie van de alleen manier waarop een Amerikaans ruimtestation ooit is neergedaald. In 1979, na jaren in een baan om de aarde te hebben doorgebracht, begon Skylab, het eerste Amerikaanse ruimtestation, naar de atmosfeer te zinken, waar het dreigde te vallen en gesmolten delen van een ruimtevaartuig op aarde te laten vallen. Op dat moment moesten NASA-functionarissen de computers op afstand reactiveren en, met beperkte controle over het station, het naar een locatie sturen die de minste mensen in gevaar zou brengen.
In de voorgaande maanden hadden functionarissen van de ruimtevaartorganisatie veelvuldig contact met het ministerie van Buitenlandse Zaken, dat de nieuwste geplande trajecten verspreidde naar ambassades over de hele wereld. In deze situaties oeps Dat is niet genoeg: toen een van de Salyuts, een model van een Sovjetruimtestation, een paar decennia geleden buiten gebruik werd gesteld, werden vlammende stukken verspreid over Argentinië, waardoor mensen bang werden gemaakt en de inzet van op zijn minst enkele brandweerlieden nodig was, meldden lokale kranten.
Het ISS is veel groter dan zowel Salyut als Skylab. Bij een ongecontroleerde deorbit zullen stukken puin “zo groot als een auto of een trein”, zeggen experts van de officiële adviesraad van het ISS-ruimtestation, uit de lucht regenen. NASA bevestigt dat dit “een aanzienlijk risico voor het publiek wereldwijd” zou vormen.
Oké, de nachtmerrie is het Boven. Zo eindigt mijn met angst gevulde spiraal. Hier zijn de feiten zoals ze er in 2026 voor staan:
Voor zover WIRED weet, is er nog nooit iemand gestorven omdat een stuk van het ruimtestation hen raakte. Sommige stukken van het Skylab vielen in een afgelegen gebied van West-Australië en Jimmy Carter bood formeel zijn excuses aan, maar niemand raakte gewond. De kans dat een stuk een bevolkt gebied raakt, is klein. Het grootste deel van de wereld bestaat uit oceanen en het grootste deel van het land is onbewoond. In 2024 overleefde een stuk ruimteschroot dat uit het ISS werd geworpen de atmosferische brand, viel door de lucht en stortte neer door het dak van een huis van een zeer reële en terecht onrustige man uit Florida. Hij tweette erover en klaagde vervolgens NASA aan, maar raakte niet gewond.
Voor dit verhaal heeft WIRED tientallen NASA-documenten doorgenomen, inclusief back-upplannen en noodgevallen, en met meer dan een dozijn mensen gesproken, waaronder drie astronauten die het ISS bezochten, en geen enkele leek Dat uit het hart. Eén astronaut zei dat het meest zorgwekkende scenario dat bij hem opkwam in een baan om de aarde kiespijn was. Het ISS heeft een aantal noodsituaties gekend, waaronder de allereerste medische evacuatie in januari, maar over het algemeen zijn de zaken opmerkelijk stabiel gebleven. Een van de meest indrukwekkende dingen aan het ISS is dat er nooit iets bijzonder dramatisch mee is gebeurd. Geen enkel experiment ging te ver. Het werd niet getroffen door een asteroïde.
