Filipijns manifesteert zijn sociale lagen op een handvol manieren, te beginnen met perspectief. Manuel gaat heen en weer tussen zijn twee hoofdrolspelers: Isabel (Jorrybell Agoto), een tee-girl die werkt bij een prestigieuze golfclub rond de stadsgrenzen van Manilla; en Clara (Carmen Castellanos), een Filippijnse expat die op bezoek is bij haar oom Renato (Carlitos Siguion-Reyna), die het grootste deel van de film besteedt aan het proberen haar ervan te overtuigen zijn golfuitrustingbedrijf over te nemen zodra hij met pensioen gaat. Clara komt van geld. Duidelijk ha geld. Tegelijkertijd wordt hij als buitenstaander op een lager sociaal niveau geplaatst dan Renato, vergelijkbaar met Isabel, maar zeker met meer privileges. Filipijns schetst een diepgaand portret van de activiteiten van de club vanuit hun gemeenschappelijke perspectieven en, inderdaad, op welk terrein de club actief is.
Manuel hecht veel belang aan de indeling in klassen. De grenzen die de ‘haves’ scheiden van de ‘have-nots’ komen tot uiting in zijn framing; Wanneer Isabel en haar afslagpartners op de driving range aan de slag gaan, plaatst Manuel ze in het midden van de camera terwijl de golfers (allemaal mannen) tussen hen in staan en een reeks kaki torens vormen boven de hoofden van de jonge vrouwen. (De seksuele ondertoon van het blok waarschijnlijk ze zijn niet eens willekeurig.) Dit zijn beelden met meerdere lagen: mannen staan boven vrouwen, de rijken boven de armen, de klant boven het personeel. De implicaties zijn niet subtiel en krijgen volume door Manuels rustige, naturalistische cinematografie. We zitten letterlijk op het niveau van Isabel als ze een gesprek heeft met Dr. Palanca (Teroy Guzman), de voorzitter van de club. Als de fallische symboliek die door de golfclubs wordt opgeroepen nog niet genoeg is, fungeert Isabel’s positie ten opzichte van Palanca als een flitsende neonscène dat we ons hier op Freudiaans grondgebied bevinden.
