Van de bescherming van Blauw bloed de erfenis van het behouden van het geloof in de kern van de CBS-spin-off Boston-blauw, Donnie Wahlberg het draait allemaal om loyaliteit.
Wanneer Blauw bloed ging in première in 2010 ging de acteur een langetermijnverbintenis aan en werd beloond met een even toegewijde schare fans. De CBS-show over de Reagans, een hechte Iers-katholieke familie die zich bezighoudt met de wetshandhaving in New York, behoort consequent tot de hoogst gewaardeerde programma’s van het netwerk.
Toen, in 2024, na 14 seizoenen, werd het plotseling geannuleerd.
“Ik kan elke kijker verzekeren dat niemand meer teleurgesteld was dan ik. Niemand huilde meer dan ik. Niemand is meer diepbedroefd dan ik”, zegt Wahlberg, 56, exclusief. Wij wekelijks. “Ik heb met hand en tand gevochten om de Blue Bloods te redden. Ik heb alles gedaan wat ik kon.”
Hij droomde van een spin-off voor zijn politieagent Danny Reagan, maar… Ik had nooit verwacht dat dit zou gebeuren:
“Ik speelde altijd met het idee dat Danny naar een heel andere plek zou gaan, ver weg”, zegt hij.
Enter Boston Blue, dat in oktober 2025 in première ging, en volgt Danny naar de echte geboorteplaats van Wahlbergwaar hij verhuisde om voor zijn zoon Sean te zorgen (Mika Amonsen). De serie keert na de winterstop terug op vrijdag 27 februari en is al verlengd voor een tweede seizoen.
Wahlberg spreekt Ons over het behoud van Blauw bloed erfenis, wat de serie in petto heeft, en waarom oude sceptische fans zich zouden moeten aansluiten bij Danny’s nieuwe leven in het noorden.
Was deelname aan de Boston Blue een makkelijke ja?
Ik moest het proces doorlopen van afscheid nemen van onze crew en cast en mezelf verzoenen met het feit dat (Blue Bloods) nu in mijn achteruitkijkspiegel kon staan. Ik moest Danny Reagan en Blue Bloods loslaten. Dus toen dit langskwam, moest ik opnieuw evalueren. Het was niet zomaar een plotselinge beslissing.
Het werd een gemakkelijker beslissing terwijl ik aan het pilotscript werkte met de Brandons (makers Brandon Margolis en Brandon Sonnier). Ik vond een manier om het voor Danny authentiek te maken, om het aannemelijk te maken dat hij naar Boston ging, en om een manier te vinden om van Danny echt een vis uit het water te maken.
Is het moeilijk om een personage dat je zo goed kent in een nieuwe setting te spelen?
De uitdagingen van het spelen van Danny in een nieuwe wereld zorgen ervoor dat ik meer van het personage kan genieten. Ja, Danny verhuist naar Boston en ze hebben allemaal verschillende accenten en ze gaan allemaal strijden tegen de Yankees. Hij is niet zomaar een stoere jongen uit New York die naar Boston verhuist en met iedereen ruzie maakt over wat het beste is.
Het gaat over het opgeven van de bestuurdersstoel en het zijn van de passagiersstoel. Hij is te gast aan de tafel van iemand anders.
Komt altijd terug aan tafel!
Hij moet leren om beleefder met gesprekken om te gaan. De dingen waaraan Danny zich moest aanpassen, moest Donnie zich ook aanpassen. Als ik deze uitdagingen accepteer, wordt het personage interessanter. Als ik dat niet deed, zou ik me na vijftien jaar waarschijnlijk gaan vervelen.
Wist je altijd dat geloof een aspect van de show zou zijn?
Het feit dat geloof deel uitmaakte van de show was voor iedereen belangrijk. Het geloof is anders dan Danny’s katholieke opvoeding, maar we krijgen nog steeds zijn opvoeding te zien en dat vind ik ook heel belangrijk. Het is niet de familie Reagan die om de tafel zit en het pardon zegt, maar het feit dat het er nog steeds is, is voor mij net zo belangrijk. Vooral als het op geloof aankomt, zegt het voor mij meer over het geloof van Danny en Sean dat ze de Reagan-tradities eren, zelfs als ze honderden kilometers verderop zijn. Ze lieten hem niet in de steek. Ze houden zich eraan en respecteren de tradities van deze nieuwe familie, terwijl ze hun eigen tradities eren. Reagans mannen blijven dit doen, ook al zijn ze niet in New York.
Je ziet het misschien omdat ze hun geloof niet zoveel eren als in Blue Bloods. Of je kunt ernaar kijken terwijl ik ervoor kies om te zien welke ze het meest respecteren.
Andrew Terraciano speelde Sean op Blue Bloods. Mika Amonsen nam de rol in Boston Blue over.
Het is een heel gelaagd gesprek. Andrew is een stijlvol persoon. Ik belde hem voordat deze beslissing werd genomen – en sprak met hem – en hij was zo vriendelijk, zachtaardig en ondersteunend. Hij was tot alles bereid om de juiste persoon te vinden. We maakten zelfs grapjes dat ze haar uiterlijk veranderde en sluipen in de Boston Blue en speel een slechterik of doe iets anders. Hij was zo aardig. Ik bewonder zijn klasse enorm.
Het was een moeilijke beslissing – zeker voor mij – en het is een van de beslissingen die mij onzeker maakte over het doen van de show. Het is zoiets als: “Hoe kunnen we dit doen met een ander karakter?” Ik moet zeggen dat Mika hetzelfde niveau van gratie en klasse heeft als Andrew. Mika heeft veel respect voor Andrew. Hij speelde de rol heel bewust en zorgvuldig en nam de tijd. Hij was heel voorzichtig met het spelen van dit personage.
Fans hadden gedachten over de herschikking.
De teleurstelling van mensen over de beslissing vertelt me dat ze de show niet hebben gezien of zelfs teleurgesteld zijn dat Blue Bloods er niet meer is. Ik kan alle kijkers verzekeren dat niemand meer teleurgesteld was dan ik. Niemand huilde meer dan ik. Niemand is meer diepbedroefd dan de mijne. Ik heb met hand en tand gevochten om de Blue Bloods te redden. Ik heb alles gedaan wat ik kon en nu is het zover en ik zal op dezelfde manier met hand en tand vechten voor deze show.
Als iemand de verandering van Sean nog niet volledig heeft omarmd, bekijk dan de première halverwege het seizoen. Het is gewoon mijn favoriete aflevering tot nu toe. Ik bewonder Mika voor het aangaan van deze uitdaging en ik bewonder de manier waarop hij ermee omging. Ik hou van zijn werk. Ik denk dat beide versies van Sean buiten het scherm twee geweldige mensen zijn en ik geef ze enorm veel lof voor de manier waarop ze met deze verandering zijn omgegaan.
We hebben al cameo’s gezien van Blue Bloods, zoals Bridget Moynahan en Marisa Ramirez. Zijn er nog leukere verrassingen?
Het is echt leuk om dat met de Blue Bloods-castleden te doen. We weten dat deze show op de schouders van die show staat. Dat weten we en daarom heeft iedereen groot respect voor de originele cast en de originele show. Er zijn afleveringen met een grote betekenis, zoals de aflevering van Len Cariou. Soms moet ik mezelf inhouden om niet te huilen. Ik huilde zelfs in de scène waarin Len, oftewel opa, Mae en Lena ontmoette. Ik huilde toen ze zeiden dat ik de scène moest onderbreken. Het is leuk om te zien dat mensen terugkomen.
Er zijn nog veel meer ideeën die we hebben. Hopelijk komt op een gegeven moment iedereen ons bezoeken – en soms meerdere bezoeken. Baez zal dit seizoen nog een paar afleveringen hebben en ik weet dat mensen benieuwd zullen zijn hoe het afloopt. De meeste mensen zullen heel blij zijn met hoe het in de toekomst zal uitpakken. Er zijn veel kansen en hopelijk veel seizoenen om mensen terug te halen en dingen uit te proberen en de juiste manieren te vinden om het te doen – niet alleen maar overhaast en voor het gemak.
Hoe zit het met nieuwe gezichten, zoals je vrouw, Jenny McCarthy?
Jenny en ik hebben het besproken. We hebben het allemaal gehad over wat hij in de show zou kunnen doen. Wat de meeste mensen niet weten, is dat haar een rol in Blue Bloods werd aangeboden toen we voor één aflevering begonnen te daten en we besloten dat het het beste was om dat niet te doen. We wilden het publiek hiermee niet afleiden. Maar toen we verder gingen, hadden we het erover gehad dat ze Seans verpleegster was, en toen trok ze Danny’s aandacht. Maar Sean bleef niet te lang in het ziekenhuis… dus Jenny is zeker klaar om iets te doen.
Dat is zij Sonequa Martin-Groen ze zijn heel hecht geworden, dus praten ze over ideeën. Elke keer dat ik FaceTime met Jenny, zegt Sonequa zoiets als: “Kom op, we hebben een rol in de show nodig. Ik heb je hier altijd nodig.” Het maakt mijn hart zo blij. Maar ik denk dat mijn kleinkinderen ook geïnteresseerd zijn in acteren. Het zijn acteurs en we hebben Oscar, Jeffrey en Brandon. Op zichzelf doen ze het allemaal heel goed. Er is een wereld waarin ik me eindelijk wend Marco (Wahlberg)Heb je de arm om een aflevering te komen doen? Misschien. Het hangt af van het script, maar alles is mogelijk.
Dat is het plezier op dit moment van het werken met deze groep schrijvers. En specifiek de Brandons zijn… Ik vertelde ze maandag dat ik een telefoongesprek had met (de Boston Celtics) Jaylen Bruin en hij zei: “Breng mij naar de show.” Ik vertelde het aan onze EP’s en zij schreven een scène terwijl ik naast hen zat. Dit is hoe we dit ding benaderen. We kunnen niet op een gegeven moment iets lukraak doen. Maar ze zijn zo bereid om dingen te proberen en het belangrijkste is om ervoor te zorgen dat we het goed doen en ervoor zorgen dat we het de beste waarde voor het publiek geven.
Het betekent ook dat we beseffen dat we de tijd kunnen nemen en al deze dingen niet aan het publiek hoeven op te leggen. We kunnen het uitbreiden en ze blijven verrassen en wendingen hebben die ze niet hadden verwacht.
Je voelt de liefde die voor de fans in de show wordt gegoten.
Er zijn nog steeds Blue Bloods-kijkers die worstelen met het feit dat het niet in de ether is. Geloof me, ik weet het. Maar ik nodig ze uit om onze show een kans te geven en te zien hoe we de Blue Bloods introduceren en op zoek gaan naar de knikken, knipogen, hommages en eerbetoon. Er zijn er zoveel. Wees voorzichtig als Danny aan de telefoon is met wie hij praat. Waar zoek jij naar in je teksten? Er liggen altijd overal paaseieren verspreid. Ik vind het heel leuk om ze erin te zetten. Blue Bloods-fans hebben plezier. Degenen die onze show bekijken, genieten er ook van.
