Simone Bellottide AW26-collectie van Jil Sander het ging allemaal om thuis – als je veilige plek, of niet, waar je je toevlucht zou kunnen zoeken of zou willen ontsnappen. Bellotti dacht aan zijn vader, een stoffeerder, en aan de meubels en decoraties die een ruimte vullen. Omdat Jil Sander een huis is, en een huis codes, tekens en clichés bevat, iets wat Bellotti weet, speelde hij hiermee in deze release, respecteerde ze, draaide ze om of vergat ze tegelijkertijd.
In het tweede seizoen verlegde het de focus van de essentie van het merk naar iets persoonlijker. Terwijl de debuutcollecties gericht zijn op strippen, gaat deze over het toevoegen van rondingen aan rechte lijnen, overdaad waar ooit een strakke controle bestond. Het idee van ‘grotere gematigdheid’ werd zachtjes in twijfel getrokken: zou verlating nog steeds juist kunnen lijken?
Het palet bleef dicht bij huis – gedempte neutrale kleuren, zwart, grijs en diepblauw – maar de silhouetten werden losser. De schouderlijnen zijn iets van het lichaam verwijderd, de kragen zijn naar achteren geschoven en de zakken zijn wijder geworden. Op maat gemaakte stukken werden hoog dichtgeknoopt en met verticale precisie gesneden, maar jassen en blazers hadden hoge splitten aan de achterkant die hun strengheid onderbraken. Verwijzingen naar stoffering kwamen naar voren in zandlopervormen met patronen en stoffen die opgevuld, gevouwen of op hun plaats gehouden met zichtbare trenzen leken.
Er was een constante spiegeling tussen dames- en herenkleding, wat weerspiegeld werd in de accessoires: overdreven hakken gecombineerd met zachte, bijna sokachtige platte schoenen, en gestructureerde tassen die de geometrie in evenwicht brachten met subtiele rondingen. Het voelde als een heringericht huis: vertrouwd, maar niet langer statisch. Thuis is waar het hart is.
Fotografie met dank aan Jil Sander
