Door Orysia Zabeida het animatiewerk is misschien ongelooflijk intuïtief, maar volgt ook een nogal methodische structuur. De kunstenaar tekent uitsluitend in een vierkant formaat en creëert rasters met zeven kolommen (zoals een weekkalender) waarbinnen hij elk van zijn loopanimaties in Procreate frame voor frame tekent. Archiveer al deze bewegende experimenten op haar website met een groot raster van gelijktijdige bewegingscycli die allemaal worden geïnformeerd, vertelt Orysia, door “kleine systemen en regels die oneindige variaties mogelijk maken.”
Voor Orysia is het opnieuw ontwerpen van haar onderwerpen met stapsgewijze veranderingen een manier om te vertragen en de zaken van dichtbij te bekijken. “Tekenen is voor mij een vorm van meditatie”, zegt hij; zijn onderzoek naar herhaling en kleur is een oefening in het beschrijven van de momenten en dingen die hij wil onthouden of verzamelen. “Mijn animaties worden eindeloze geheugenlussen waar ik naar terug kan keren: ginkgobladeren uit Osaka, een mot die ik tijdens een wandeling heb opgemerkt, of bubbels in mijn bruisende water”, vertelt hij. Deze kleine vierkante draadkruisen op alledaagse momenten van ontzag en verwondering zijn vaak ontleend aan de natuur – een constant onderwerp in het werk van de kunstenaar en de plaats van zijn “grootste inspiratiebronnen”.
Uitzicht op de natuurlijke wereld had ook invloed op de materiële kwaliteiten van Orysia’s circuits. Met bloederige inktkleuren en overlappende markeringen en lijnen is de visuele stijl die de kunstenaar heeft ontwikkeld een opzettelijke afwijzing van perfectie. Gezien zijn proces is de kunstenaar echter ook geneigd inspiratie te vinden in dingen die iets minder vloeiend en iets systematischer zijn: “het aanleren van beelden, stapsgewijze instructies en vroege bewegingsstudies, zoals zoopraxiscopen”, vertelt hij. “Mijn invloeden variëren van Bruno Munari Aanvulling op het Italiaanse woordenboek naar de bewegingsstudies van Eadweard Muybridge, met name hoe reeksen frames samenkomen om beweging te begrijpen.
