Welke rode draad of onderliggende principes verenigen, gezien uw gevarieerde portfolio, de verschillende uitingen van Ill-Studio?
Nou, ik voel me helemaal niet interdisciplinair. Ik ben diep gedisciplineerd. De realiteit is dat ik geen traditionele vaardigheden heb, en deze heb ik gebruikt om de interne behoefte van de ADHD-er te neutraliseren om alles zelf te doen, en zich in plaats daarvan te concentreren op waar ik eigenlijk het beste in ben. Ik denk dat dit voor veel autodidacten geldt. Of het nu een tentoonstelling, een stoel, een film of een mode-samenwerking is, voor mij maakt het niet zoveel uit. Ik richt mij op het vertalen van gedachten naar systemen en werk met zeer getalenteerde mensen die vaardigheden hebben die ik niet heb, om deze vorm te geven. Wat alles verbindt is dezelfde interne logica. Het proces dat ik in de vorige vraag heb beschreven, is de verenigende grammatica achter alles wat ik ooit heb gedaan.
Je hebt een zeldzaam ecosysteem gebouwd waar kunst, architectuur, mode en muziek met elkaar kunnen communiceren zonder in identiteit te vervallen. Wat maakt elk vakgebied onderscheidend?
Eerlijk gezegd? Dopamine is mijn voornaamste betaalmiddel. Ik doe vrijwel alles wat ik doe voor die dopamine-hit en om me gestimuleerd te voelen. Die eindeloze cyclus van nieuwsgierigheid, nieuwigheid, risico, mislukking of succes is wat elk project onderscheidend houdt. Hoewel alles met elkaar verbonden is via dezelfde logica, is het de constante zoektocht naar instabiliteit wat elk vakgebied onderscheidend houdt.
Als Ill-Studio een zin over zijn toekomst zou publiceren, wat zou het dan weigeren te zeggen?
Ik begon een boek te schrijven met de titel “Pasolini en DJ Screw bespreken het modernisme in Caïro”. Ik zal het waarschijnlijk nooit afmaken. Dat vat het ongeveer samen 🙂
