Londen- Het is bijna zes maanden geleden dat Rachel Weisz de film ‘Vladimir’ heeft afgerond, en ze weet nog steeds niet goed hoe ze over haar personage in de serie moet praten. De naamloze hoofdrolspeler, in het script bekend als ‘M’, was zo ingewikkeld getekend dat Weisz nu moeite heeft om de ervaring van het spelen van haar te externaliseren.
“Dit is de eerste keer dat ik hierover met iemand praat”, zegt ze, zittend aan een tafel in Goodfare, een restaurant in het Londense Camden, op een ijskoude ochtend begin januari. “Ik ben misschien een beetje krakkemikkig.”
Het is al een paar dagen geleden dat de vakantie heeft plaatsgevonden en de 55-jarige Weisz bereidt zich voor op de start van de productie van een nieuwe film.Seance op een vochtige middag.” Desondanks heeft ze M niet helemaal achter zich gelaten. Als uitvoerend producent van de serie is ze betrokken geweest bij de montage, die ten tijde van ons interview nog aan de gang was. Nu hij over het personage heen en weer heeft gepraat, geeft hij toe: ‘Ik denk dat ik nog steeds mijn mening over haar moet verzamelen.’
‘Vladimir’, een gelimiteerde serie van acht afleveringen die op 5 maart in première gaat, is gebaseerd op de toneelschrijver Julia May Jonas’ roman uit 2022 met dezelfde naam. Zowel de roman als de serie gaan over een literatuurprofessor (Weisz) die lesgeeft aan een liberal arts college. Er loopt een onderzoek naar haar man (John Slattery) wegens wangedrag op school, terwijl ze verliefd wordt op een nieuwe collega genaamd Vladimir (Leo Woodall). Jonas schreef de pilot enkele jaren geleden zonder een bepaalde acteur in gedachten te hebben voor de hoofdpersoon, die de roman vertelt alsof hij een doorlopende monoloog aflevert. Weisz had het boek gelezen – het werd haar aanbevolen door een vriendin – voordat het script naar haar werd gestuurd.
Rachel Weisz als M, een literatuurprofessor die verliefd wordt op de hoofdpersoon, gespeeld door Leo Woodall.
(Netflix)
“Het was een verdomd goed stuk schrijven, de roman en de pilot”, zegt hij. Dit leidde tot een ontmoeting met Jonas. “Uiteindelijk denk ik dat ik erg geïntrigeerd was door het idee om in de schoenen van dit personage te stappen”, voegt Weisz toe. “Ik dacht dat het een uitdaging en hopelijk leuk zou zijn.”
Naarmate M’s leven verder ontspoort, raakt ze steeds meer geobsedeerd door Vladimir, waarbij ze zich vaak overgeeft aan verzengende romantische fantasieën over hem, die volgens het publiek worden afgewisseld met de meer alledaagse realiteit. Uiteindelijk verlegt hij de grenzen op het werk en thuis, terwijl hij zijn ontrafeling rechtstreeks aan de kijker vertelt.
“De roman is heel intern”, zegt Jonas, later sprekend op Zoom vanuit New York. “Dus de vraag was: hoe vertaal je die innerlijke stem naar het scherm? Een van de manieren was zijn directe spraak, maar we wilden een draai geven aan wat dat apparaat gewoonlijk voor een publiek doet. In de meeste directe spraak vertelt de acteur je de waarheid over wat er werkelijk gebeurt.”
Maar dat is niet wat hier altijd gebeurt.
“Ik wilde de situatie omkeren waarin ze met iemand praat en altijd probeert de waarheid te vervalsen of soms zelfs te liegen”, zegt Jonas. “Ze is een volkomen onbetrouwbare verteller.”
Gedurende de serie vertrouwt M de camera toe, een ongebruikelijke techniek die inspiratie haalt uit Jonas’ theatrale achtergrond. Weisz herinnert zich dat hij in de jaren negentig een toneelstuk van Neil LaBute speelde waarin hij de vierde muur doorbrak, maar dat had hij nog nooit op het scherm gedaan. De actrice zegt dat ze een publiek in gedachten had toen ze voor de camera sprak, maar het zou ‘simplistisch’ zijn om dat te veel uit te leggen.
‘Er was iemand die ik me voorstelde,’ zegt hij. “Op de set noemden we hem mijn speciale vriend. De andere acteurs moesten doen alsof het niet was gebeurd. Het was niet zozeer een choreografie als wel het verlaten van de scène, een praatje maken met mijn speciale vriend en dan weer de scène betreden.”
Het werd uiteindelijk een tweede natuur voor haar en de cast, zegt ze.
“Het was echt interessant om te zien hoe Rachel en alle betrokken makers dit meemaakten”, voegt Woodall toe, afzonderlijk sprekend op Zoom vanuit Londen. “Hij deed geweldig werk door binnen een scène te blijven en tegelijkertijd te moeten draaien en een monoloog af te leveren en dan regelrecht terug de scène in te gaan. Het was een nieuwe uitdaging voor mij, maar ik dacht dat het moeilijker zou zijn dan het in werkelijkheid was.”
“Er was iemand die ik me voorstelde”, zegt Rachel Weisz over het doorbreken van de vierde muur met haar personage in “Vladimir.” “Op de set noemden we hem mijn speciale vriend.”
(Sophia Lente/For The Times)
De afleveringen zijn levendig en duren elk ongeveer 30 minuten, en de toon van ‘Vladimir’ neigt vaak meer naar het grappige dan naar het serieuze. Weisz neigt naar drama: zijn laatste serie was een remake van David Cronenbergs “Dead Ringers”. – maar hij heeft in het verleden zijn komische spieren gespannen, vooral in de satirische film van Yorgos Lanthimos “De favoriet.” Ze beschouwt zichzelf niet als een bijzonder grappige actrice, ondanks de vele grappige momenten in ‘Vladimir’.
“Voor mij was alles buitengewoon serieus”, zegt hij. “Het ging over het omgaan met haar realiteit en waar ze om geeft en wat voor haar belangrijk is en hoe ze zichzelf ervan probeert te overtuigen dat alles in orde is.”
Hij pauzeert. “Ik kon niet grappig zijn”, zegt hij. “Het is niet mijn ding. Ik was me ervan bewust dat er veel belachelijke dingen waren, maar het leven is vaak zo belachelijk, nietwaar? Het gaat heel slecht in haar leven met haar man en zo. Het wordt steeds moeilijker voor haar om die lijn te volgen terwijl ze probeert te doen alsof het niet slecht gaat.”
Weisz vertrouwde voornamelijk op haar “verbeelding en Julia’s woorden” om het personage te portretteren. Ze heeft in de loop der jaren veel professoren ontmoet, vooral toen ze in New York City woonde, wat haar hielp. Ze realiseerde zich dat ze ondanks het slechte gedrag van het personage in de serie – zoals inbreken in het kantoor van haar baas – behoorlijk goed is in haar werk. “De tijden veranderen en haar man verkeert in een diepe crisis en zijn reputatie staat op het spel”, zegt Weisz. “Maar ik denk dat ze denkt dat ze een geliefde lerares en een gerespecteerde professor is.”
Om M te spelen moest Weisz volledig aan zijn kant staan. Hij weet dat het over het algemeen belangrijk is om de persoon die je speelt te kunnen verdedigen, maar hij zegt ook dat het personage ‘psychologisch reëel’ aanvoelde.
‘Het is heel moeilijk om iets te doen als je er niet zo over denkt’, zegt hij. “Schrijven is het begin van mijn werk en dit is heel goed geschreven. Maar ik zou niet iemand kunnen spelen als ik niet helemaal in hun standpunt stond.”
Jonas zegt dat wat M aantrekkelijk maakt, is dat het moeilijk is om er een label op te plakken of te weten wat je kunt verwachten.
“Vladimir” is een bewerking van de roman van Julia May Jonas. De auteur zegt dat M moeilijk te definiëren is.
(Sophia Lente/For The Times)
“Heeft ze gelijk? Heeft ze ongelijk? Is ze gek? Is ze gezond? Is ze briljant? Heeft ze al deze dingen? Of geen van deze? Je kunt haar niet te pakken krijgen”, legt Jonas uit. “En dat maakt haar zo opwindend om naar te kijken. Je weet niet helemaal zeker welke keuze ze vervolgens gaat maken, behalve dat ze zeer intelligent en goed gelezen is.”
“Vladimir” begon met filmen in juli 2025 in Toronto, een onopvallende universiteitsstad voor vrije kunsten. Het werd opzettelijk gefilmd terwijl de jonge dochter van Weisz en echtgenoot Daniel Craig deze zomer niet naar school ging. Hoewel de actrice zich op de set verbonden voelde met het personage, kon ze zich tegen het einde gemakkelijk distantiëren. Hij maakt herhaaldelijk duidelijk dat hij in niets op M lijkt, zelfs als hij haar verdedigt, alsof hij langzaamaan beseft hoeveel het personage uit de serie komt.
“Ik leef diep met haar mee en begrijp haar”, zegt Weisz. “Maar ik liet het liggen toen ik thuiskwam. Het is als een projectie van wat een kijker zou willen ervaren.”
Jonas voegt eraan toe: “Het is allegorisch van aard. Wat als je deze man gewoon zou kunnen pakken en vastketenen? Het maakt hem letterlijk voor ons om naar te kijken. Het gaat over die vrouwelijke identiteit diep in ons.”
Zowel Woodall als Jonas waren onder de indruk van Weisz ‘intuïtieve benadering van het personage. Woodall en Weisz bespraken M’s relatie met Vladimir tijdens het filmen niet.
“Ze houdt van zoveel mogelijk spontaniteit, en ze vindt het heerlijk om niet van tevoren te weten wat de acteur gaat doen”, zegt Woodall. “Voor iemand die zo talentvol is als zij en zo mooi, was het heel leuk om te zien hoe ze zichzelf het mikpunt van een grap liet zijn en er belachelijk uitzag. Sommige van de scènes die we opnamen, maakten we af en ze barstte in lachen uit. Ze leunde erin en had veel plezier.”
“Rachel is absoluut geweldig”, voegt Jonas toe. “De eerste keer dat ik een scène zag, dacht ik: ‘Oh, zo heb ik het helemaal niet geschreven.’ En dan zag ik hem voor de tweede keer en besefte ik wat hij deed. Dit maakt haar zo fascinerend als actrice. Ze is grappig en interessant en een beetje vals, maar volledig toegewijd, en je weet nooit wat ze vervolgens gaat doen.
Weisz wilde altijd al actrice worden, maar realiseerde zich pas op de universiteit dat dit een carrière kon worden. Ze voelt zich aangetrokken tot schrijven en unieke stemmen. “Ik vond het heerlijk om mee te doen aan Julia’s verbeelding”, zegt ze. “Ik hou van schrijvers. Ik ben niet een van hen omdat het te eenzaam is, maar het zijn mijn favoriete mensen om mee om te gaan.”
“Ze is grappig en interessant en een beetje vals, maar volledig toegewijd, en je weet nooit wat ze vervolgens gaat doen”, zegt Jonas over Weisz.
(Sophia Lente/For The Times)
Ze heeft de neiging projecten te selecteren op basis van het script, maar is verder niet kieskeurig. Weisz heeft van alles gedaan, van eigenzinnige indiefilms tot prestigieuze drama’s, van spannende actie tot Marvel. Ze won in 2006 de Oscar voor een bijrol voor ‘The Constant Gardener’ en werd opnieuw genomineerd voor ‘The Favorite’.
‘In het begin van mijn carrière deed ik gewoon wat ik maar kon doen, zodat ik de huur kon betalen’, zegt hij schouderophalend. “Ik was niet kieskeurig. Nu zit ik in deze luxe positie waarin ik dingen kan kiezen. Wat er echt toe doet is het karakter en de schrijfwijze, of het mij aanspreekt of dat het interessant lijkt om dat verhaal te vervalsen.”
Sinds ons interview in januari heeft Universal Pictures de productie bevestigd van “De mummie 4“, waarin Weisz en Brendan Fraser hun rol als Evelyn en Rick O’Connell zullen hernemen (Weisz verscheen niet in de derde aflevering). Vóór die aankondiging is Weisz echter voorzichtig over de film. “Ze praten er serieus over”, zegt hij. “Brendan is er erg bij betrokken geweest. Het ziet er heel interessant uit.
Geïnteresseerd zijn in een personage of een verhaal is wat Weisz uiteindelijk drijft. Haar optreden in ‘Vladimir’ vermeed ijdelheid volledig en concentreerde zich in plaats daarvan op wat deze vrouw doet ontsporen. M wil zo graag haar eigen verhaal beheersen en kan de realiteit van haar leven niet onder ogen zien, maar ze is ook een getalenteerde schrijfster en professor die het beste voor haar gezin wil.
“Mensen zijn tegenstrijdig”, zegt Weisz. “Ze kunnen briljant zijn in hun werk en een heel rommelig persoonlijk leven hebben. Dit is iemand die menselijk is. Ik weet dat het erg verheven en belachelijk is, en het hoort bij het comedy-genre, maar het is heel waar. Mensen kunnen enorme tegenstrijdigheden hebben.”
Hoewel Weisz M instinctief begrijpt, blijven er vragen bestaan. Ze heeft nog niet besloten of M medeplichtig is aan het slechte gedrag van haar man (“Het is een wespennest”, zegt ze) en ze weet niet zeker wat er uiteindelijk met het personage zal gebeuren. Zelfs tijdens het montageproces had hij moeite om M van buitenaf te zien. ‘Ik zie het gewoon’, zegt hij. “Ik zie mezelf daar helemaal niet.”
Aan het einde van het interview maakt Weisz zich zorgen dat ik niet zal hebben wat ik nodig heb. Heeft hij genoeg gezegd over de serie? Heeft hij zijn karakter overdreven verdedigd?
“Ik ben het nog steeds eens met zijn standpunt”, erkent hij opnieuw. “Ik denk dat het… Ik wilde zeggen dat ik het redelijk vind, maar dat is misschien niet het juiste woord.”
De acteur lacht. “Ik ben me ervan bewust dat dit niet het juiste woord is.”
