Tijdens zijn briljante carrière George Clooney speelde de rol van een casinodief, een Batman,een geketende gevangene, een moordenaar en een kunstenaar van hoog niveau. Dit najaar rekt hij zich nog meer uit en speelt hij een uiterst charmante en beeldschone filmster. Maak er plezier van!

“Jay Kelly”, directeur Noach Baumbach

Jay Kelly – in een soort middelbare leeftijdsfunk. Hij is 60, een universeel geliefde, zeer serieuze filmhunk die zich een weg naar de top heeft gewerkt en, nou ja, kunstgrepen heeft gevonden.

Billy Crudup, wiens karakter jaren geleden door Kelly werd verraden – onthult enkele onaangename waarheden. “Is daar een persoon? Misschien besta je niet echt”, vraagt ​​ze aan de ster, terwijl ze Kelly op een reis van zelfontdekking stuurt die haar, toevallig, naar een van de Clooney’s favoriete plekken, Italië.

Adam Sandler EN Laura Dern ze spelen respectievelijk Kelly’s oude manager en publicist, terwijl haar wrokkige volwassen dochters worden gespeeld door Grace Edwards en Riley Keough. We leren dat Kelly haar carrière op de eerste plaats zette en dat betekende dat ze dingen miste zoals de schooltoetsen van haar dochters en dat haar personeel dingen als de schooltoetsen van hun dochters moest missen. “Hij is niet onze familie of onze vriend”, schreeuwt Derns personage wanhopig. “Wij zijn niet voor hem wat hij voor ons is.”

Je zou verwachten dat Clooney hiervoor niet hoeft te schakelen, maar hij zet een gevoelvolle prestatie neer, charmant genoeg dat zijn Kelly met zijn angstaanjagende charisma een trein vreemden in Italië verleidt en toch ook boos wordt als zijn oudste dochter hem met zijn verlatingsangst confronteert.

‘Weet je hoe ik wist dat je geen tijd met mij wilde doorbrengen?’ vraagt ​​zijn dochter hem, alvorens te reageren met een grap die elke ouder als een klap in de maag zal raken: ‘Omdat je geen tijd met mij hebt doorgebracht.’ Nog een moordenaar: “Ik wou dat je de man was die ik dacht dat je was.”

Omdat dit een film over een filmster is, omringen Baumbach en Mortimer hun held uiteraard met knipoogjes naar klassieke films, van Alfred Hitchcock tot Federico Fellini, wiens beelden een toetssteen worden, zoals de aanblik van een priester die twee ijshoorntjes likt. Er worden grappen gemaakt over de Method-acteerschool en Dior-ambassadeur zijn, maar uiteindelijk gaat het over sterfelijkheid en levenskeuzes, waarbij een scène die eindigt op een begraafplaats iets te opzichtig is.

Kelly mengt zich in vignetten uit het verleden, zoals het kijken naar haar dramatische auditie van lang geleden en de vrolijke huiselijke feestvreugde van haar kinderen. Hij bereikt het surrealistische in een mistig bos en vindt uiteraard verlossing in een bioscoop. Een retrospectieve montage maakt gebruik van echte Clooney-rollen zoals ‘Combat Academy’ en ‘Up in the Air’, waardoor de grenzen tussen realiteit en fictie verder vervagen.

Clooney zet hier zijn ego op het spel en bespot zelfs zijn heroïsche sfeer wanneer hij een portemonnee-dief door een veld achtervolgt, in navolging van zijn actierollen. Ook dit blijkt allesbehalve heroïsch te zijn. Er ontstaat een ontmoedigende sfeer in hem, van Jay Gatsby, in zijn wereld, waarnaar zijn naam en de naam van een van zijn dochters, Daisy, verwijst.

We zien zijn onvermogen van dichtbij als hij niet echt naar zijn assistenten luistert of gedachteloos een halsdoek weggooit die is gegeven door de zoon van een overleden collega. Hij onthult zijn ijdelheid wanneer hij zijn leeftijd probeert te verbergen met een zwarte Sharpie op zijn wenkbrauwen.

Had de film de egoïstische sterren kunnen raken waar we vaak zo dol op zijn? Blijkbaar. Maar wat het krachtig maakt, is niet het Hollywood-drama. Dit is een film voor iedereen onder ons die het toneelstuk van een kind op school heeft gemist, een assistent heeft gevraagd om laat te werken of een familiediner heeft gemist omdat een klant te laat was. Het wordt tijd. Het gaat erom waar we onze tijd aan besteden. Eerste stop: “Jay Kelly.”

‘Jay Kelly’, een Netflix-release die nu in de bioscoop te zien is en vanaf 5 december te streamen is, krijgt van de Motion Picture Association een R-beoordeling voor taalgebruik. Duur: 131 minuten. Drie en een halve ster van de vier.