5 sciencefictionfilms uit de jaren 70 die de toekomst voorspelden

De jaren zeventig waren een tijd van grote wetenschappelijke vooruitgang dankzij projecten als het Voyager-ruimteverkenningsprogramma en diverse ontwikkelingen op het gebied van laserscanning en medische technologie. De sciencefiction van het decennium was ook behoorlijk gewaagd. Naarmate de technologie en de wetenschap vorderden, begon de angst over wat het gevolg zou kunnen zijn van deze nieuwe ontwikkelingen zich te manifesteren in de sciencefictionfilm, en sommige van deze zorgen zijn sindsdien helaas bevestigd.

Sciencefictionmedia zijn over het algemeen tot op zekere hoogte betrouwbaar geweest in het voorspellen van de toekomst, behalve deze sciencefictionfilms die enig succes hebben gehad ook Fantastisch. Er waren echter enkele zeer vooruitziende films uit de jaren 70, geregisseerd door titanen van het genre, waaronder George Lucas, Stanley Kubrick en Michael Crichton. Door naar de sociale en technologische problemen van die tijd te kijken, konden de scenarioschrijvers en regisseurs achter deze films de toekomst met griezelige nauwkeurigheid voorspellen. Met dat in gedachten zijn hier vijf van de beste sciencefictionfilms uit de jaren ’70 die ons heden hebben weten te voorspellen.

Gebaseerd op de gelijknamige roman van Ira Levin, draait ‘The Stepford Wives’ om Joanna Eberhart (Katharine Ross), een vrouw die met haar man en kinderen verhuist van New York City naar de levendige gemeenschap van Stepford, Connecticut. Eenmaal daar beseft ze echter dat ze niet perfect past bij de andere vrouwen, van wie velen volledig onderdanig zijn aan hun echtgenoten. Het blijkt dat de Stepford-mannen hun vrouwen vervangen door robotreplica’s om “perfecte” vrouwen te hebben, waarbij de menselijke versies worden geëlimineerd. ‘The Stepford Wives’ is een soort sciencefictionfeminisme 101, en heeft een hele reeks varianten van de formule geïnspireerd (waaronder “Maak je geen zorgen, schat” van Olivia Wilde EN “Kameraad” door Drew Hancock)die allemaal onderzoeken hoe mannen (in het algemeen cisgender en heteroseksueel) zouden kunnen proberen hun partners te controleren met technologische middelen.

Helaas zijn er veel manieren waarop “The Stepford Wives” een beetje te echt werd. Er is het nogal voor de hand liggende voorbeeld van mannen die menselijke partners vervangen door AI-chatvrienden en kunstmatige relaties verkiezen boven echte, maar er is ook het simpele feit dat als je een baarmoeder hebt, je lichaam tenminste niet van jou is. volgens de Amerikaanse regering. Het is een beetje jammer dat ‘The Stepford Wives’ een tijdje aan relevantie heeft ingeboet, om vervolgens sterker terug te komen dan voorheen: het is een geweldig verhaal, maar op een dag hoop ik dat het pure fictie is.

Voordat schrijver en regisseur George Lucas beroemd werd door het creëren van de ‘Star Wars’-serie en ons allemaal meenam naar een sterrenstelsel ver, ver weg, schreef en regisseerde hij een tot nadenken stemmende dystopische film genaamd ‘THX 1138’. In de film speelt Robert Duvall de titulaire THX 1138, die in een toekomst leeft waarin mensen naamloze drones zijn die voor een enorme bedrijfsmachine werken. Seks is verboden en de beroepsbevolking wordt aan de regels gehouden door het verplichte gebruik van psychoactieve drugs om ze volgzaam en verdoofd te houden. Wanneer THX stopt met het innemen van het medicijn en de problemen van een dergelijk systeem begint te zien, verandert zijn leven voor altijd en begint hij de ware verschrikkingen te zien die het systeem draaiende houden. Sommige anti-totalitaire idealen van de film zouden dat wel doen ze vinden hun weg naar het veel populairdere ‘Star Wars’-eigendom.maar deze donkere eerste Lucas-film was voor het meeste publiek een beetje veel.

Tegenwoordig is het niet zo moeilijk om de parallellen te zien tussen het nachtmerrieachtige universum van ‘THX 1138’ en de zakenwereld van Amerika, waar magazijn-, fabrieks- en veldarbeiders worden behandeld als onmenselijke radertjes in een machine met minimale pauzes en belachelijk weinig prikkels om door te gaan. Veel loonarbeiders gebruiken drugs om te overleven (of om in dubbele of driedubbele ploegen te werken), waardoor een wereld ontstaat waarin De sciencefictionfilm van Lucas voorspelde echt de toekomst.

Dit is een beetje bedrog, want eerlijk gezegd opereren “Westworld” en “Futureworld” beide in hetzelfde universum en omvatten ze dezelfde verschrikkingen, en beide werden uitgebracht in de jaren zeventig. ‘Westworld’ is geschreven en geregisseerd door de beroemde sciencefictionauteur Michael Crichton en draait om het titulaire sci-fi-themapark, een plek waar geavanceerde kunstmatige wezens worden behandeld als wegwerpspelstukken die menselijke bezoekers kunnen misbruiken. Het vervolg, “Futureworld”, onthult vervolgens dat er nog meer soortgelijke parken zijn, waarvan er één zelfs wordt gerund door robots, met menselijke klonen die voor hen werken. Oh, en het bedrijf dat de parken beheert? Ze gebruiken robots om bezoekersinformatie vast te leggen, zowel om fundamentele kapitalistische redenen als om veel snodere redenen.

Hoewel we nog geen volledig bewuste AI-robots in themaparken hebben, is het feit dat mensen AI-creaties als wegwerpbaar beschouwen niets nieuws. Niet alleen dat, maar naarmate we steeds dichter bij het echte kunstmatige gevoel komen, komen we steeds dichter bij de AI-creaties die reageren (en niet alleen Chat GPT die gebruikers vreselijke dingen vertelt). Oh, en het ‘bespioneren van je parkbezoekers met behulp van technologie’ is ongeveer net zo relevant als het maar kan zijn, waarbij bedrijven elke beweging van ons in de echte en digitale wereld volgen, zodat ze advertenties beter kunnen richten. HBO’s “Westworld”-serie verdiepte zich ook in deze ideeën (en deed het beter), maar zowel de films “Westworld” als “Futureworld”. we konden een deel van onze hedendaagse bedrijfsspionage voorspellen.

“The Andromeda Strain”, geregisseerd door Robert Wise en gebaseerd op de roman van Michael Crichton met dezelfde naam volgt een groep wetenschappers, artsen en verpleegsters terwijl ze proberen een besmettelijke ziekteverwekker vanuit de ruimte in bedwang te houden en te beheersen. Gelukkig hebben we, voor zover ik weet, in de echte wereld niet te maken gehad met buitenaardse ziekteverwekkers die mensen ziek maken, hoewel veel ziekteverwekkers op onze planeet precies dat hebben gedaan. Het zien hoe wetenschappers samenwerken om de ziekte te stoppen lijkt sterk op wat er gebeurde toen echte artsen en wetenschappers samenkwamen om te proberen de verspreiding van het COVID-19-virus te voorkomen en zo snel mogelijk een vaccin te creëren, zij het met aanzienlijk minder quarantaine.

“The Andromeda Strain” is behoorlijk droog, wetenschappelijk spul, maar het is iets spannender als je het kunt vergelijken met het echte leven. De wetenschap kan ons net zo gemakkelijk redden als pijn doen, dus hopelijk zullen we meer sciencefictionverhalen hebben die positieve resultaten in de toekomst voorspellen (zelfs als ‘The Andromeda Strain’ niet bepaald het meest hoopvolle einde ter wereld heeft).

Zowel de film “A Clockwork Orange” van Stanley Kubrick uit 1971 als de roman van Anthony Burgess uit 1962 waarop deze was gebaseerd het leidde tot ongelooflijk veel controverseaangezien bezorgdheid over copycat-misdaden en het intense seksuele geweld van de filmversie ertoe leidden dat de film in verschillende landen, waaronder Groot-Brittannië, werd verboden. ‘A Clockwork Orange’ speelt zich af in een dystopische toekomst onder een totalitair regime. De ouderen komen nooit de deur uit en brengen hun dagen door met televisie kijken, terwijl de jongeren allemaal de wet overtreden en chaos veroorzaken. Dit is het geval met Alex (Malcolm McDowell) en zijn bende handlangers, die hun dagen doorbrengen met het binnenvallen van huizen, het plegen van seksueel geweld, het brutaal aanvallen van daklozen, en meer.

Wanneer Alex echter wordt betrapt en beschuldigd van zijn misdaden, wordt hij onderworpen aan een soort hersenspoeling-foltering in een poging hem te veranderen. Blijkbaar, hij wordt niet echt “genezen” door Kubricks “A Clockwork Orange” -procedure; hij leert eenvoudigweg hoe hij moet doen alsof hij namens het systeem handelt, zodat hij zijn misdaden in het geheim kan begaan. (In het originele boek wordt Alex feitelijk hervormd door de herprogrammering, hoewel dat hoofdstuk over het algemeen werd verwijderd voor de eerste release van de roman in de Verenigde Staten, in de veronderstelling dat Amerikaanse lezers dat einde niet zouden kopen.)

“A Clockwork Orange” is een harde aanklacht tegen het gevangenissysteem en het falen van straf als middel tot rehabilitatie. Miljoenen mensen zitten of hebben in de gevangenis gezeten in de Verenigde Staten, en het land zelf heeft het hoogste aantal opsluitingen ter wereld, waardoor er via een kapot systeem meer criminelen ontstaan. En zelfs als er nog niemand moloko plus drinkt, geef het dan de tijd.