Als ik de tijdlijn goed begrijp, hebben jullie het script geschreven en vervolgens Ben en Matt gecast. Klopte dat of had je ze tijdens het schrijven in gedachten?
Overigens bestond dit script twee jaar geleden nog niet. Het bestond pas in mei 2024. En Dani Bernfeld, die bij Artists Equity werkte, die echt de geweldige vonk van dit ding is, ik was daar, ik sprak met Ben over een aantal dingen, we spraken over ons allemaal dat we probeerden iets te vinden om aan te werken, enzovoort. En toen dat klaar was, zei Dani: “Luister, geef me 48 uur. Voordat deze film in een grotere context uitkomt, geef me 48 uur. Laat me het uitzoeken.” En 24 uur later had ik Matt, en 24 uur later had ik Ben.
Het was grappig omdat ze het uiteraard produceerden, en ze zeiden: “Laten we het over de cast hebben. Wie zie je in de film?” Ik zeg: “Nou, het komt wel goed met jullie!” (lacht) “Ik weet het niet. Wat denk jij? Misschien hebben jullie de perfecte casting.” En toen, eerlijk gezegd, waren we net op weg naar de races, man. Het gebeurde heel snel. Eind 2024 waren we klaar met het opnemen van die film, en het afgelopen jaar hebben we hem bewerkt en verfijnd en al die goede dingen gedaan.
Had je tijd om iets te herschrijven op basis van hun sterke punten, of werd dat allemaal gevonden op de dag dat je kleine momenten voor hen creëerde?
We hadden een korte opnamedag om een aantal dingen te verduidelijken, omdat ik denk dat we dit ding echt probeerden aan te scherpen, zodat het overal doorheen zou snijden. De geschiedenis beweegt. En ik denk dat we alle overbodige dingen die we misschien na een tijdje lastig zouden vinden, langzaam wegduwen. Dit is waar dat proces over ging. Maar er was veel discussie over het einde en wat het zou zijn, en het was iets heel anders dat vele iteraties doormaakte. We hebben eindelijk een versie waar we allemaal dol op zijn.
Dat is het mooie van de film, het is de versie waar ik van hou, het is de versie waar ze van houden, het is de versie waar Netflix van houdt. Het is niet zo dat we genoegen hebben genomen met ieders tweede favoriete keuze, wat soms gebeurt in dit soort gevallen. Je zegt: ‘Oké, hier kunnen we het over eens zijn, dus laten we dit gewoon…’ Dat wil je niet. Je wilt echt het gevoel hebben dat je je best hebt gedaan.
Rechts. Ja, ik wilde je vragen naar de verschillende iteraties van het verhaal en of dat iteratieve proces al dan niet vroeg of laat plaatsvond. Was het bij de montage of bij het schrijven, in het preproductiemateriaal?
Ik zeg altijd dat er drie films zijn: de film die je schrijft, de film die je maakt en de film die je knipt, en ze kunnen erg uiteenlopen in wat ze uiteindelijk worden. We gebruiken een applicatie, FrameIO, die feitelijk (de film) bekijkt, maar je kunt commentaar geven op specifieke momenten en zeggen: “We moeten dit hier doen.” Ik denk dat ik ergens tussen de 13.000 individuele reacties op verschillende bezuinigingen zat in de loop van tien maanden of zoiets, omdat we van dit ding gewoon een raketslee wilden maken. En mijn vriendin maakt er grapjes over: ik stond altijd om drie uur ’s ochtends op en zei: “Daar gaan we.” En we deden het opnieuw en opnieuw en opnieuw.
Kevin Hale, mijn vriend die ik al dertig jaar ken en die de film heeft gemonteerd. Ik besefte eerst dat ik zo vervelend was, omdat hij een aantekening maakte die ik zojuist had geschreven: “Plat, plat, plat. Er zit hier geen verhaal in, er is geen drive, het is klote”, en hij zegt tegen zijn vrouw: “Ik denk niet dat Joe blij is met deze scène-uitsnede.” Maar broeder, als ik je vertel dat we dit ding hebben gehavend, hebben we het echt op de proef gesteld. Tegen het einde wisten we echt wat deze film was.
