De Asamese cinema, ook wel bekend als Jollywood, is nu klaar om te concurreren met de grotere Indiase filmindustrie, en Bihu Attack bewijst dit. Een onderhoudend patriottisch drama dat zich uitdrukt zonder zwaar chauvinisme.
Een poster van de Bihu-aanval
Regie: Suzad Iqbal Khan
Cast: Ontwikkelaar Menaria, Arbaaz Khan, Rahul Dev, Daisy Shah, Raza Murad
Duur: 2 uur en 10 minuten
Waar te bekijken: In de bioscoop
Beoordeling: 3 sterren
Te midden van de kleuren, het ritme en de culturele energie van Assam’s Bihu-festival, pakt Bihu Attack een uitdagend onderwerp aan door een feestelijke achtergrond te combineren met een verhaal dat geworteld is in terrorisme, nationale veiligheid en sociale verantwoordelijkheid. De film is niet afhankelijk van grote budgetten of visueel spektakel; in plaats daarvan vertrouwen ze op de inhoud, intentie en boodschap. Hoewel deze aanpak gedeeltelijk werkt, legt het ook enkele beperkingen bloot, waardoor de film een oprechte maar ongelijke ervaring wordt.
Het verhaal draait om Raj Kunwar (Dev Menaria), een gedisciplineerde en onbevreesde veiligheidsagent uit Assam die voor de krijgsraad is gebracht maar nooit zijn plichtsbesef verliest. Raj gelooft sterk in onderwijs en rehabilitatie en werkt er vaak aan om misleide jongeren terug te brengen in de reguliere samenleving. Nadat hij zijn vrouw heeft verloren, leidt hij een rustig en emotioneel gereserveerd leven met zijn jonge dochter. Dit persoonlijke verlies geeft diepte aan zijn karakter en geeft de film een meer menselijke emotionele kern.
Het verhaal wint aan kracht wanneer uit inlichtingen blijkt dat er een grote terroristische aanslag is gepland tijdens de viering van Bihu, die ook samenvalt met het bezoek van de minister van Defensie. Een terroristische groepering uit een buurland sluit zich aan bij lokale extremistische groeperingen, waardoor de inzet aanzienlijk wordt verhoogd. Met beperkte officiële steun neemt Raj, samen met voormalig officier KD Sir, de verantwoordelijkheid op zich om de aanval te stoppen. Het slotstuk van de film valt op en biedt spanning en urgentie, en blijft duidelijk het meest meeslepende deel van het verhaal.
Qua prestaties speelt Dev Menaria Raj Kunwar op een betrokken en geloofwaardige manier. Hij gaat met terughoudendheid en oprechtheid om met de dubbele verantwoordelijkheden van officier en alleenstaande vader. Daisy Shah is redelijk in haar rol, al had haar karakter verder uitgewerkt kunnen worden. Arbaaz Khan lijkt zelfverzekerd en effectief als hoofd van het inlichtingenbureau. De ondersteunende cast, waaronder Rahul Dev, Raza Murad, Mir Sarwar, Yukti Kapoor en Hiten Tejwani, versterkt de film en voegt geloofwaardigheid toe aan de plot.
Regisseur Suzad Iqbal Khan behandelt de materie serieus en gevoelig. Op verschillende punten neemt de film een documentaireachtige vertelling over, wat de realistische toon ervan versterkt. Dit leidt echter ook tot tempoproblemen. Sommige scènes voelen gespannen aan en de emotionele beats hadden scherper kunnen zijn met zorgvuldiger montage. Gezien het feit dat de film zichzelf op de markt brengt als een drama over oorlog en terrorismebestrijding, lijkt de productiewaarde bescheiden. De actiescènes missen impact en de achtergrondmuziek is grotendeels teleurstellend en slaagt er niet in de spanning of emotionele intensiteit op te voeren waar dat het meest nodig is.
Ondanks deze tekortkomingen verdient Bihu Attack waardering voor zijn ambitie en eerlijke bedoelingen. Het is bemoedigend om te zien dat de Assamese cinema een stap voorwaarts zet met een onderwerp van deze omvang en ernst. De film heeft duidelijk tot doel een sociale boodschap over te brengen, waarbij wordt onderstreept dat onderwijs, dialoog en inclusie essentiële instrumenten zijn in de strijd tegen extremisme. Het versterkt ook zorgvuldig het idee dat culturele identiteit en nationale identiteit niet met elkaar in conflict zijn, maar in harmonie kunnen bestaan.
Over het geheel genomen is Bihu Attack geen onberispelijke film, maar het is een oprechte en gerichte inspanning. De sterke boodschap, het gegronde verhaal en de culturele representatie ervan overwinnen tot op zekere hoogte de technische beperkingen. Vanwege zijn intentie, zijn uitvoeringen en de progressieve richting die hij vertegenwoordigt voor de regionale cinema, is de film het bekijken waard.
