Autumn Durald Arkapaw over haar historische Oscar-nominatie voor ‘Sinners’

Met zijn nominatie voor cinematografie van “Zondaars”, Autumn Durald Arkapaw wordt de eerste gekleurde vrouw – en pas de vierde vrouw in het algemeen – die in deze categorie wordt erkend. De vampierfilm van Ryan Coogler uit de jaren dertig ontving een recordaantal van zestien nominaties en scoorde hoog in elke categorie waarvoor hij in aanmerking kwam. Arkapaw werkt in 2022 al samen met Coogler “Black Panther: Wakanda voor altijd.”

Arkapaw sprak donderdagochtend telefonisch vanuit haar huis in Altadena – gelukkig gespaard van de branden van vorig jaar – dat ze deelt met haar man, Adam Arkapaw, ook een cameraman.

“Het is leuk om te begrijpen wat andere mensen doen, want het is hard werken en films maken is niet eenvoudig”, zei Durald Arkapaw over het hebben van twee cinematografen onder één dak. “Maar we hebben ook een gezin, dus als ik werk, let hij meestal op onze zoon en andersom. Het is dus een soort teamprestatie. Maar er is begrip. Ik zou niet zeggen dat we er de hele tijd over praten, want het wordt vermoeiend. Je krijgt er genoeg van als je aan het werk bent.”

Wat te doen Betekenen deze historische gegevens iets voor u?

Durald Arkapaw van de herfst: Ik probeer even de tijd te nemen om het te laten bezinken. Ik ben zo vereerd elke keer dat ik naast Ryan mag staan ​​en een film met hem mag maken, want wat ik denk dat hij doet en zegt is werkelijk uniek. En we doen altijd iets voor het eerst en met een hele unieke groep mensen. Zoals alle afdelingshoofden gekleurde vrouwen zijn en dit zijn vrouwen die mij elke dag inspireren. Nu denk ik dat ik er deel van uitmaak, omdat production designer Hannah (Beachler) en kostuumontwerper Ruth (E. Carter) ook wat werk konden doen dat erkend werd. Nu ik deel uitmaak van die groep, voel ik me zeer vereerd, vooral voor een film als deze. Dat het voor deze film is, betekent veel voor mij.

WWat maakt deze film in het bijzonder nog specialer?

Arkapaw: Ik denk dat er voor mij en de meeste teamleden veel geschiedenis en cultuur in deze geschiedenis geworteld is. Mijn familie komt uit New Orleans. Mijn vader is daar geboren, mijn overgrootmoeder is geboren in Mississippi. Dus toen ik het verhaal las, voelde het heel dicht bij huis. En ik denk dat je daardoor jezelf aan dat alles kunt wijden. En daar zit veel betekenis in en je wilt je voorouders trots maken. Deze film heeft zoveel liefde op de set en ik denk dat hij echt veel mensen aansprak. En ik denk dat je zo echt geweldige films maakt. Je stopt er zoveel mogelijk van jezelf in.

Toen de film eerder dit jaar uitkwam, was hij een groot succes. Waar denk je dat het publiek op reageerde?

Arkapaw: Ik ben operator, dus ik vind het fijn als het oculair op de camera is gericht en Ryan naast me zit. Voor veel van de dingen die we fotografeerden, was ik er destijds bij. Het was heel hartelijk. En ik heb altijd gezegd: “Als ik het niet kan voelen, dan heb ik niet het gevoel dat het publiek dat wel kan.” Ik ben dus iemand die vanuit het hart schiet en ervoor wil zorgen dat de emotie wordt overgebracht. Ryan is op dezelfde manier. Er gebeurde veel op de set en er waren momenten waarop je het gevoel had dat je niet echt een film aan het maken was. Dingen ontvouwden zich voor je op een heel unieke manier. Alsof het soms voelt als een echte ruimte. Dit is belangrijk. Als je je op de set zo voelt, zo is het ook. Het voelt gecommuniceerd totdat het publiek het in deze donkere kamer ziet. En dan hebben ze niet meer het gevoel een film te kijken. En het is leuk als dit zich vertaalt. Het gebeurt niet altijd. En met deze film deed hij dat, in waanzinnige mate.

Michael B. Jordan als Smoke en Stack in de film “Sinners”.

(Afbeeldingen door Warner Bros.)

Wanneer begonnen jij en Ryan te praten over het schieten met 65 mm I?maximaal?

Arkapaw: Hij had geraden dat het 16 millimeter was. Dus in eerste instantie maakte ik een aantal lenzen met Panavision waarmee ik eerder “The Last Showgirl” fotografeerde. En dus testte ik ze in de hoop dat het iets was dat we zouden gebruiken. En toen belde de studio Ryan en zei: “Hebben jullie aan grootformaat gedacht?” En hij belde me meteen daarna en zei: “Laten we hierover praten.” En we hebben veel verschillende formaten samengesteld en als je het in een bioscoopcontext over groot formaat hebt, betekent dit 65-(millimeter). Daarom hebben we al deze verschillende formaten getest. En uiteraard werden we verliefd op de (Imax-formaten) 15-perf en 5-perf. En het voor de eerste keer samenbrengen was uniek. Het was leuk om te doen omdat we het hebben getest en vervolgens een bewerking hebben samengesteld en er als team naar hebben gekeken en alles zag er perfect uit. Het is dus leuk om zoiets historisch te doen en het te laten werken en het publiek te laten genieten van die grote schaalverandering.

Hoe was het, vanuit een workflow-perspectief, om je aan te moeten passen aan deze nieuwe technologieën?

Arkapaw: Ik heb altijd het gevoel dat hij mij bij Ryan altijd een geweldige uitdaging geeft. Hij houdt ervan om groot en buiten de gebaande paden te denken. We deden het in “Wakanda Forever”. We hebben veel van onze scènes onder water opgenomen met echte acteurs. En in deze film waren er veel verschillende sequenties, waarbij de Imax-camera door de studio werd bewogen, alsof het niet noodzakelijkerwijs een grootformaatfilm was, maar er werd gefilmd zoals we zouden doen als het een kleinere camera was, en trouw aan hoe we de camera graag bewegen. Er komt veel logistiek bij kijken. Je moet een geweldig team hebben. Persoonlijk is mijn team geweldig en ze hebben geweldig werk geleverd. Focussen is niet eenvoudig bij een film als deze.

Het was dus een uitdaging. Maar omdat iedereen zo geïnspireerd is door Ryan, denk ik dat hij een geweldige leider op de set is en dat iedereen hem echt leuk vindt, dus ze willen goed werk voor hem doen. Ik zie dat elke keer dat we een film maken, ik dezelfde crew heb als ik. Het is als een familie. En ze respecteren het. Dus als je ons een uitdaging geeft, willen we er zeker van zijn dat we het goed doen, zodat het een goede ervaring is voor de kijkers. Omdat hij ons er op de set altijd aan herinnert: “Geweldige film, geweldige film.” We maken een film voor theaters.

Toen de film uitkwam, vonden mensen hem erg leuk verklarende video die Ryan maakte voor alle verschillende formaten. Wat vond je van die video en dat?, voor iets dat zo technisch en nerdy leek, werd het erg populair.

Arkapaw: Ik herinner me het moment waarop hij erover sprak, we waren op het hoofdkantoor van Playa Vista Imax en we hadden net een screening gehad om de afdrukken te zien. En hij zegt: “Ik wil met jullie praten.” En dus gingen Zinzi (Coogler) en ik, onze producer en onze postproducent Tina Anderson, even praten en Ryan zei: “Ik wil een video opnemen waarin alle formaten worden uitgelegd, zodat mensen kunnen begrijpen wat we hebben gedaan en wat het betekent en zo.” En zijn ogen lichtten op en ik vond dat een heel cool idee. Snel vooruit naar zijn vrijlating en iedereen omhelsde hem echt omdat hij zo attent was. Het was echt fantastisch.

Als je het in Dolby ziet is het bijzonder, maar als je het zo ziet is het nog specialer omdat het scherm opengaat. Ik denk dus dat het heel attent is om het in de handen van het publiek te leggen. En zo is Ryan nu eenmaal. Hij wil dat ze deze informatie hebben, want toen hij als kind naar de film ging, voelden we ons allemaal hetzelfde: toen je die avond naar de bioscoop ging of reed en een uur wachtte om het te zien, en het was een hele ervaring. En dus denk ik dat het daarom viraal ging omdat mensen wilden er deel van uitmaken.

Heb je een favoriet formaat?

Arkapaw: Mijn favoriete formaat is het bronformaat, omdat ik de film kadreer voor Imax 1.43:1 en dan ook nog eens met het Ultra Panavision 2.76:1 formaat. Dus mijn beste manier om de film te zien is de full-frame Imax 70 mm-afdruk. En natuurlijk zijn er slechts ongeveer 40 theaters in de wereld die dit vertonen. Ik denk niet dat we alle veertig hadden, misschien hadden we er maar elf, denk ik, in de hele wereld. Maar ik zei tegen iedereen dat als je een kaartje kunt bemachtigen, het dan alsjeblieft in Imax’s 70 (millimeter) projectie, full-frame, moet gaan bekijken. Het is zo mooi.