Er zijn veel trieste momenten geweest in de bijna 90-jarige geschiedenis van de Dark Knight, maar ‘Batman: Night Cries’ uit 1992 is misschien wel de donkerste. In tegenstelling tot “Batman: Dark Knight, Dark City”, dat donker werd met een wilde horror-twistIn deze humeurige, verontrustende maar angstaanjagend mooie one-shot onderzoekt Gothams beschermer een drugshandeloperatie die hij in verband brengt met een reeks moorden waarbij kindermisbruik betrokken is. Het is niet alleen een van de griezeligste Gotham City-verhalen ooit verteld, maar ook een van de beste.
Batman-verhalen variëren van grillig en fantastisch tot nuchter en korrelig. De jaren vijftig en zestig waren bijzonder zorgeloos en geven ons daar enkele van de meest bizarre schurken uit de Silver Age in de geschiedenis van Batman in een tijdperk waarin de avonturen van de Caped Crusader erop gericht waren te profiteren van de populariteit van sciencefiction. Hoewel Julius Schwartz er in 1964 in slaagde de zaken op de schop te nemen met de ‘nieuwe look’ van Batman, duurde het tot de jaren ’70 en ’80 voordat het personage echt de ‘vreemde figuur van de duisternis’ werd. verwacht van de makers Bob Kane en Bill Finger in 1939. Zo somber en thematisch rijk als ‘Batman: Year One’ of ‘The Dark Knight Returns’, maar het voelde lang niet zo huiveringwekkend realistisch en verontrustend suggestief als ‘Batman: Night Cries’.
Geschreven door Archie Goodwin en geïllustreerd door Scott Hampton, behandelde ‘Night Cries’ niet alleen misschien wel het donkerste onderwerp van allemaal – kindermisbruik – maar slaagde er ook in om de personages van zowel Batman als James Gordon op een meeslepende manier te verkennen, waardoor een onvergetelijk Batman-verhaal ontstond dat helaas over het hoofd is gezien in de bredere discussie over klassieke Batman-verhalen.
Batman: Night Cries is een over het hoofd gezien juweeltje van een verhaal
Als “Batman: Night Cries” recenter was uitgebracht, zou dit gemakkelijk een van deze zijn geweest de beste DC Black Label-strips. Daarnaast verdient ‘Night Cries’ het om te worden opgenomen in de discussies over de beste Batman-strips nooit geschreven, maar heeft tot nu toe niet dezelfde brede erkenning gekregen als andere klassieke verhalen. Voor wie het gelezen heeft blijft het echter onvergetelijk.
Wat meteen opvalt aan de strip is de artistieke stijl. De illustraties van Dave McKean in “Arkham Asylum in A Serious House on Serious Earth” worden terecht herinnerd omdat ze enkele van de meest boeiende en suggestieve kunstwerken uit de geschiedenis van Batman-strips bevatten. Maar om de een of andere reden horen we niet zoveel over de bijdrage van Scott Hampton aan ‘Batman: Night Cries’, die even boeiend als verontrustend was. De kunststijl van deze vaak over het hoofd geziene one-shot is niet alleen wonderbaarlijk sfeervol, maar speelt net als McKean’s werk aan “Arkham Asylum” met de duistere thema’s van het verhaal, waardoor het verhaal door middel van beelden wordt versterkt tot een onvergetelijk geheel.
Dat verhaal staat ongeveer net zo ver af van de fantasierijke heldendaden van de kruisvaarder uit de Zilveren Eeuw als je je kunt voorstellen, maar het is wat ‘Night Cries’ zo briljant maakt. Het verhaal gaat evenzeer over commissaris James Gordon als over Batman, waarbij Archie Goodwin in wezen twee hoofdrolspelers gebruikt om de kwesties te onderzoeken die door het strafrechtelijk onderzoek naar voren zijn gebracht. Het onderzoeken van de psyche van twee hoofdrolspelers naast het hoofdverhaal had een onsamenhangend of overdreven uitdagend verhaal kunnen opleveren, maar het is opmerkelijk samenhangend en gebruikt de thema’s die door het centrale verhaal naar voren worden gebracht om inzicht te krijgen in Gordon en Bruce. Deze aanpak leidt tot enkele van de meest onuitwisbare momenten in de geschiedenis van Batman.
Batman: Night Cries verdient het om erkend te worden als een klassieker
In “Batman: Night Cries” onderzoekt James Gordon de moord op twee families, terwijl Batman de komst onderzoekt van een nieuwe drug in Gotham die “een snellere en gewelddadiger high produceert dan crack.” The Dark Knight legt snel een verband tussen de drugs en de moorden en al snel komt een gruwelijke realiteit naar voren. De slachtoffers waren allemaal betrokken bij kindermisbruik, en de moordenaar probeert blijkbaar de kinderen te wreken die centraal staan in dit verhaal.
Het behandelen van zo’n schrijnend onderwerp in een stripverhaal zou als ongepast of misschien zelfs respectloos kunnen worden gezien. Maar het is een bewijs van hoe Archie Goodwin en Scott Hampton hun verhaal hebben gefundeerd in een wereld die echt en, nog belangrijker, serieus aanvoelt, dat ‘Night Cries’ zijn serieuze onderwerpen nooit lichtzinnig behandelt. Goodwin schrijft vaak diep verontrustende scènes met een rustig respect voor de ernst van het onderwerp, terwijl Hampton’s expressieve schilderkunstige kunstenaarschap – dat zich uitstrekt over de grens tussen impressionistisch en naturalistisch – bijdraagt aan het algemene gevoel van volwassenheid dat hier te zien is.
Dit leidt tot verschillende opvallende momenten, waaronder een verrassend ontroerende scène waarin Batman zich ontmaskert om een misbruikt meisje op haar gemak te stellen. Bruce’s empathie voor de slachtoffers bevestigt opnieuw zijn eigen menselijkheid en geeft het verhaal een tederheid die je misschien niet zou verwachten van wat anders een van de donkerste verhalen van de Dark Knight zou zijn. Je kunt echo’s zien van ‘Night Cries’ in ‘The Batman’ uit 2022, waarin de burgerwacht van Robert Pattinson zichzelf ziet in de rouwende zoon van de burgemeester van Gotham. Maar de strip onderzoekt dat idee waarschijnlijk dieper en effectiever, wat slechts één reden is waarom het verdient om te worden opgenomen in het gesprek over de beste Batman-verhalen ooit verteld.
