Geschiedenis: Na de plotselinge dood van hun moeder hebben een rouwende vader en zijn twee kinderen moeite om het normale leven weer op te pakken. Hun opgekropte verdriet manifesteert zich als een dreigende kraai, die de verdeelde familie ertoe aanzet het verlies onder ogen te zien, eerlijk te spreken en samen te beginnen te genezen. Herziening: Het aanpassen van experimentele literatuur voor het witte doek is een delicate evenwichtsoefening, en The Thing With Feathers schrijver-regisseur Zuidelijke DylanGriefs optreden Is the Thing With Feathers illustreert zowel de ambitie als de inherente risico’s van een dergelijk project. De film is intellectueel serieus en emotioneel geladen en wordt verankerd door een formidabele centrale performance, maar heeft vaak moeite om de literaire dichtheid en de fantasierijke vrijheid van de bron te vertalen in een blijvende filmische impact. Het verhaal volgt een onlangs weduwe vader, gespeeld door Benedictus Cumberbatchen haar twee jonge zonen terwijl ze zich door de desoriënterende eerste levensfase na een verlies navigeren. Het verdriet wordt letterlijk gemaakt door de komst van een dreigende, antropomorfe raaf, een opdringerige aanwezigheid die beweert de familie door verdriet te leiden. Als metafoor is het apparaat gedurfd en onmiddellijk boeiend. Op het scherm vertrouwt Southern er echter zozeer op dat wat als provocerend begint geleidelijk onderdrukkend wordt, waarbij de symbolische kracht ervan wordt verzwakt door herhaling. Cumberbatch is ongetwijfeld de grootste troef van de film. Zijn portret van zijn vader is wild, vluchtig en emotioneel naakt, waarbij hij elk spoor van sentimentaliteit verwerpt ten gunste van iets rauws en verontrustends. De pijn is hier niet ingetogen of lyrisch; het is chaotisch, destabiliserend en soms eng. Cumberbatch belichaamt een man wiens innerlijke leven is ingestort, waardoor hij nauwelijks in staat is zijn routine of identiteit in stand te houden. Zelfs als de formele keuzes van de film geforceerd lijken, gronden de uitvoeringen het materiaal in iets herkenbaar menselijks. Southern structureert de film in vier hoofdstukken: Dad, Boys, Crow en Demon, die elk van perspectief en emotioneel register veranderen. Deze fragmentatie weerspiegelt weliswaar de onsamenhangende ervaring van verdriet, maar draagt ook bij aan het ongelijkmatige tempo van de film. Het gedeelte dat zich richt op de kinderen biedt momenten van stille ontroering, vooral via voice-overs die hun verwarring en angst onthullen terwijl ze zien hoe hun vader zichzelf bevrijdt. Toch blijven de jongens grotendeels onderschreven en functioneren ze meer als emotionele markers dan als volledig gerealiseerde karakters. In een verhaal waarin gedeeld verlies centraal staat, verzwakt deze beperking de emotionele diepgang van de film. De raaf zelf, fysiek belichaamd door Eric Lampaert en ingesproken door David Thewlis, is opzettelijk irritant, spottend en dominant. Thewlis brengt een grove humor en donkere humor in de rol, maar de meedogenloze aanwezigheid van het personage maakt uiteindelijk de symbolische betekenis ervan dof. Bedoeld om wreedheid en de noodzaak van pijn te vertegenwoordigen, wordt de raaf zo vasthoudend dat hij de metafoor afvlakt en herhaling vervangt door intuïtie. Toneel schommelt de film tussen psychologisch drama en horror, waarbij gebruik wordt gemaakt van jump scares, hard geluidsontwerp en dreigende beelden. Deze elementen voelen hardhandig aan en komen zelden overeen met echte terreur. Ironisch genoeg is de film het meest effectief wanneer hij zijn grip losmaakt, waardoor momenten van donkere humor of fysieke bevrijding de stilering kunnen doorbreken en de emoties op een organische manier naar boven kunnen komen. Tot slot, Dat ding met de veren het is een film die je eerder moet bewonderen dan horen. De ambitie, het conceptuele lef en de centrale uitvoering verdienen respect, maar de overbepaalde uitvoering en tonale onzekerheid beperken het emotionele bereik. Doordacht maar onvolmaakt is het een treffende meditatie over verdriet: op sommige momenten krachtig, op andere uitputtend, en uiteindelijk indrukwekkender dan ontroerend.
