Het is niets nieuws of buitengewoons om een buitenlandse tv-show opnieuw te maken voor een ander land.
‘All in the Family’ is gebaseerd op de Britse serie ‘Till Death Us Do Part’, terwijl ‘Steptoe and Son’ ‘Sanford and Son’ werd. De populaire CBS-sitcom “Geesten” komt uit de show die je op de Amerikaanse Netflix omgedoopt tot “UK Ghosts” kunt vinden. De Britse misdaadthrillers ‘Professor T’ en ‘Patience’ (respectievelijk Belgisch en Frans-Belgisch geproduceerd) waren succesvol op PBS. En er is natuurlijk ‘The Office’, dat het origineel vele, vele seizoenen en bijna 200 afleveringen overleefde. Het werkt niet altijd (“Leven op Mars”; “Lang leve Laughlin,” uit “Blackpool”, dat slechts één aflevering duurde, ondanks de hoofdrol van Hugh Jackman; ‘Payne’ en ‘Amanda’s’, twee mislukte pogingen om ‘Fawlty Towers’ aan te passen, maar er is niets inherent mis met deze praktijk.
De nieuwe Fox-serie ‘Best Medicine’, die zondag in première gaat voorafgaand aan de première op dinsdag, maakt een remake van het Verenigd Koninkrijk. “Dokter Martin”, eerder aangepast in Frankrijk, Duitsland, Spanje, Griekenland, Nederland en Tsjechië. Of het nu goed of slecht is, ik heb een lange relatie van bewondering met het origineel, omdat ik me al vroeg heb aangemeld en achtereenvolgens aan elk seizoen heb deelgenomen – en geïnterviewde ster Martin Clunes drie keer door de ontwikkeling van de serie (10 seizoenen van 2004 tot 2022). En ik ben zeker niet de enige. In tegenstelling tot de meeste van deze remakes, waarvan de modellen relatief onbekend zijn voor het lokale publiek, is ‘Doc Martin’ hier al lang overal verkrijgbaar; je kunt het momenteel vinden op onder meer PBS, Acorn TV en Prime Video – en ik raad je aan dat ook te doen.
In ‘Doc Martin’ speelt Clunes een briljante Londense chirurg die een bloedfobie ontwikkelt en huisarts wordt in het vissersdorpje in Cornwall, waar hij als kind zomers doorbracht. Hij is een kortzichtig, rigide, asociaal – of, beter gezegd, asociaal – persoon die niet ceremonieel is of graag dwazen lijdt, maar die de mensen van Portwenn keer op keer redt van levensbedreigende omstandigheden en ongelukken of, vaak, van hun eigen waanzin. Een zich langzaam ontwikkelende verhaallijn over liefde en huwelijk met lerares Louisa Glasson, gespeeld door de goddelijke Caroline Catz, maakte van elke seizoensfinale een cliffhanger.
Uiteraard zou het juist zijn om “Beste Medicijn” als iets geheel nieuws te beschouwen. Maar ervan uitgaande dat sommige lezers willen weten hoe het volgt op, verschilt van of vergelijkt met het origineel – wat zeker het eerste was waar ik aan dacht – laten we de manieren tellen.
Josh Segarra, Josh Charles en Abigail Spencer in ‘Het beste medicijn’.
(Francisco Romano/FOX)
In de meeste gevallen zijn de namen niet gewijzigd. Zonder duidelijke reden: numerologie misschien? — Martin Ellingham is nu Martin Best (Josh Charles); Tante Joan is tante Sarah (Annie Potts), eerder een visser dan een boer. Sally Tishell, de apotheker met een nekbrace, werd Sally Mylow (Clea Lewis); en afgeleid receptioniste Elaine Denham werd omgedoopt tot Elaine Denton (Cree). Ze behouden hun volledige naam Louisa Gavin (Abigail Spencer), vader en zoon klusjesman Bert (John DiMaggio) en Al Large (Carter Shimp) en vredesofficier Mark Mylow (Josh Segarra). Portwenn werd Port Wenn, Maine. (Kreeft staat weer op het menu.)
Net als in het origineel wordt Martin achtervolgd door honden (geen woordspeling bedoeld, serieus), tot zijn grote ergernis; tieners zijn onbeleefd tegen hem, omdat het onbeschofte tieners zijn. Mark Mylow is nu Louisa’s onlangs verlaten ex-vriend. Liz Tuccillo, die de aanpassing ontwikkelde, voegde een homopaar toe, George (Jason Veasey) en Greg (Stephen Spinella), die het plaatselijke restaurant en de herberg runnen en een varken als huisdier hebben genaamd Brisket (gevoelig voor hen om hem niet Back Ribs te noemen); en Glendon Ross (Patch Darragh), een rijke opschepper die Martin in zijn jeugd pestte. Afgezien van de hoofdrolspelers Charles en Spencer, hebben weinigen iets anders te doen dan een excentrieke pose aan te nemen, hoewel Segarra, recentelijk bekend als vertegenwoordiger van het schooldistrict Manny Rivera in ‘Abbott Elementary’, een maaltijd maakt van Mark’s elke zin, en Cree, die veel scènes en een persoonlijke verhaallijn krijgt, een charmante indruk maakt. Spencer is goed gezelschap; Potts, die ik altijd graag zie, is meer een instrument voor expositie dan een volwaardig personage, en dat lijkt een beetje oneerlijk.
De eerste aflevering is nauw gemodelleerd naar de pilot ‘Doc Martin’, van de antagonistische ontmoeting tussen Martin en Louisa – waarin hij haar beledigt en zonder waarschuwing voorover leunt om haar oog te onderzoeken – tot het belangrijkste medische mysterie van de aflevering (gynaecomastie), een klap op de neus voor onze held. Meer details en plots zullen volgen, maar er was een poging om “Best Medicine” een eigen identiteit en originele verhalen te geven.
Over het geheel genomen is het leuker, vriendelijker, vertederend (ondanks talloze braakgrappen), duidelijker en grilliger, maar minder reëel, minder intens en minder scherp geschreven dan ‘Doc Martin’. De randen en hoeken zijn geschuurd en gepolijst; tonaal lijkt het op “Noordelijke blootstelling” meer dan dat de show zich aanpast. Port Wenn (toevallig vertegenwoordigd door de naam Cornwall, NY, waarbij een groot deel van de Hudson River de Atlantische Oceaan vervangt) is relatief exclusief; De spreekkamer en de vertrekken van de dokter zijn hier luxueus ingericht, in plaats van sober, functioneel en een beetje versleten.
Als Martin verstijft Charles en houdt zijn gezichtsuitdrukkingen over het algemeen ergens tussen neutraal en geïrriteerd, hoewel hij zachter is dan Clunes, minder een gevangene van zijn eigen lichaam, minder schurend, minder buitenaards. Waar Dr. Ellingham grotendeels onverklaard bleef – de serie weigerde nadrukkelijk een diagnose van hem te stellen – gaf Tuccillo Dr. Best een snel onthuld kindertrauma om zijn bloedfobie te verklaren en hem conventioneel sympathieker te maken.
Ik geef openlijk toe dat bij het beoordelen van ‘Beste medicijn’ mijn bekendheid met ‘Doc Martin’ mij in het nadeel brengt – of in het voordeel, denk ik, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Maar op zichzelf genomen lijkt het mij een nogal voor de hand liggend en volkomen gewoon voorbeeld van een soort spektakel dat we vaak eerder hebben gezien, een viering van het welzijn van de waarden, tradities en saamhorigheid van een kleine stad, die vermoedelijk de persoonlijkheid van de vreemde nieuwe bewoner zal verbeteren, aangezien de burgers hem op hun beurt toch gaan accepteren of tolereren. In de eerste hier is het zo.
Al met al leeft ‘Best Medicine’ grotendeels in een reality-televisie, in plaats van een realiteit te creëren die op televisie te vinden is. Zeker, sommigen zullen de voorkeur geven aan het eerste boven het laatste.
