Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Enkele van mijn favoriete momenten in film en tv zijn lange trackingshots die eruitzien alsof ze in één opname zijn opgenomen. Rust Cohle’s legendarische zes minuten durende rondje door de projecten in Echte detective “Who Goes There” uit seizoen 1 kreeg een reputatie als een van de meest ambitieuze sequenties op de moderne televisie, terwijl die uit 2014 Vogelman verhoogt de lat door alleen scherpe bezuinigingen te laten zien tijdens cruciale momenten, en zichzelf anders te presenteren als één doorlopend kenmerk. 1997 Looptijdgeregisseerd door Josh Becker, mede geschreven door Becker en Peter Choi en met in de hoofdrol Bruce Campbell, speelt zich op dezelfde manier af en is de beste overval film je hebt er nog nooit van gehoord.
Met een duur van slechts 70 minuten, Looptijd het lijkt er niet alleen op dat het in één keer is opgenomen, zoals dat van Alfred Hitchcock Touw (1948), ontvouwt het verhaal zich ook in realtime en weerspiegelt de noir-klassieker van Robert Wise uit 1949, De opstelling. Looptijd Hij verspilt geen tijd om in actie te komen, want de tijd dringt, er moet ingebroken worden in de kluis en het fortuin is alleen in het voordeel van de dapperen. In dit geval betekent durf het orkestreren van een van de meest slordige overvallen die de mens kent, minuten nadat hij uit de gevangenis is ontsnapt.
In een oogwenk terug naar zijn oude gewoontes
Bruce Campbell daar is Carl Matushka Looptijdeen kleine crimineel die net een gevangenisstraf van vijf jaar heeft uitgezeten voor een mislukte overval. Nadat hij de directeur (Art LaFleur) gekscherend heeft verteld dat hij in de wasserijbranche gaat werken, loopt hij als vrij man naar buiten en stapt onmiddellijk in een bus die wordt bestuurd door zijn voormalige partner Patrick (Jeremy Roberts), met zijn volgende doel al in gedachten. Hoewel Carl de eerste keer werd betrapt vanwege Patrick’s onzorgvuldigheid, denkt hij dat Patrick hem een gunst verschuldigd is, aangezien hij hem nooit heeft aangegeven toen hij vijf jaar eerder werd gearresteerd.
Achterin de bus zit een prostituee genaamd Randi (Anita Barone), van wie hij al snel beseft dat het zijn middelbare schoolliefde Janie is, die een blonde pruik draagt. Carl belooft opnieuw contact met haar op te nemen nadat hij de aanstaande overval heeft gepleegd, en ze geeft hem haar adres en telefoonnummer, hoewel ze geen reden heeft om aan te nemen dat hij daadwerkelijk voor haar terug zal komen.
Wat de overval zelf betreft, deze kan niet dommer zijn. Terwijl hij in de wasserette van de gevangenis werkte, ontdekte Carl dat de directeur en andere gevangenispersoneel een manier hadden bedacht om een klein fortuin uit de boeken te verdienen. Ze huurden een plaatselijke wasservice in, manipuleerden de weegschaal, rekenden meer en staken het verschil in hun zak. Nadat hij heeft gehoord waar ze de tas laten vallen, is Carl, met de hulp van Patrick, voormalig celgenoot en deskundige kluizenkraker Buzz (William Stanford Davis), en de ongelukkige drugsverslaafde Donny (Gordon Jennison Noice), van plan om te stelen wat volgens hem ongeveer $ 250.000 in contanten is.
Met ongeveer 10 minuten om het plan uit te voeren, krijgt de bus een lekke band, wordt het duidelijk dat Donny niet te vertrouwen is met het vluchtvoertuig, en Buzz ontdekt dat Patrick’s informatie over in wat voor soort kluis er moet worden ingebroken onjuist was, waardoor ze gedwongen worden te improviseren terwijl Patrick snel zijn toevlucht neemt tot geweld. Het is een perfect, uiterst dom plan dat in recordtijd op meerdere fronten ontrafelt.
Eén enkel vloeiend schot
Hoewel er waarschijnlijk verborgen veranderingen in zitten Looptijd om voor de hand liggende logistieke redenen voelt de hele film aan als één ononderbroken opname. Vanaf de gevangenispoort tot aan de laatste ontsnapping bestuurt Bruce Campbell het scherm met zijn sarcasme en charme terwijl de chaos om hem heen losbarst. De ontsnappingssequenties behoren tot de beste die ik ooit heb gezien in een overvalfilm met zo’n klein budget, en de spanning die wordt gegenereerd door de korte speelduur maakt duidelijk waarom dit geen film van 90 minuten is. Nog eens twintig minuten spanning zou je over de rand kunnen duwen als de bende zich opsplitst, geweervuur uitwisselt met de politie en bijna een tas verliest die uiteindelijk dichter bij de $ 30.000 dan $ 250.000 waard blijkt te zijn.
Zo’n roekeloze overval kan alleen worden uitgevoerd door iemand als Bruce Campbell, die overal een onevenredig groot vertrouwen uitstraalt. Mijn favoriete moment komt wanneer hij beseft hoe onbetrouwbaar Donny is en terloops tegen Patrick zegt: “Hé, kan ik je hier even spreken?” alsof hij slechts een klein ongemak had ondervonden toen hij binnen enkele minuten na zijn vrijlating zakken met geld van de directeur probeerde te bemachtigen.
Voor goed, dwaas plezier dat slimmer blijkt te zijn dan waar het recht op heeft, Looptijd wordt momenteel gratis gestreamd op Tubi.
