Delen met 1989 Tom Hanks-film een titel, een vaag uitgangspunt, een beetje paranoia en een achtergrond van Universal Studios. In ‘The ‘Burbs’, die zondag in première gaat op Peacock, spelen Keke Palmer en Jack Whitehall de hoofdrol als pasgetrouwde ouders die zijn ingetrokken in het huis waarin hij is opgegroeid – zijn ouders zijn op ‘een cruise voor altijd’ – in Hinkley Hills, de zelfbenoemde ‘veiligste stad van Amerika’.
Nou ja, duidelijk niet. Ten eerste: het is niet echt. Maar sterker nog: niemand gaat een acht uur durende streamingserie maken (die eindigt met een cliffhanger) over een echt veilige stad. Zelfs sheriff Taylor had de kans om iemand die nog erger was dan Otis, de dronkaard van de stad, in de gevangenis van Mayberry te verwelkomen. In de naoorlogse Amerikaanse cultuur zijn buitenwijken en kleine steden vaker wel dan niet het toneel van geheimen, pijn, schandalen en satire. De verhalen van John Cheever, de romans van Stephen King, ‘The Stepford Wives’, ‘Blue Velvet’ en haar peetzoon ‘Twin Peaks’, ‘Desperate Housewives’ (gefilmd in dezelfde straat als ‘The ‘Burbs’), ‘Buffy the Vampire Slayer’, de film van vorig jaar “Grosse Pointe Garden Society,” die ik noem om te protesteren tegen de annulering ervan, zijn er: het is een lange lijst.
Samira Fisher (Palmer) is advocaat op het gebied van civiele geschillen en is nog met zwangerschapsverlof, een baan die haar leergierige en onderzoekende karakter weerspiegelt. Echtgenoot Rob (Whitehall) is uitgever van boeken, een feit dat slechts twee keer in acht uur wordt vermeld, maar dat scènes mogelijk maakt waarin hij in een forensentrein naar de grote stad (vermoedelijk New York) reist met jeugdvriend en wederom buurman Naveen (Kapil Talwalkar), wiens vrouw hem zojuist heeft verlaten voor hun tandarts. Samira, Naveen en Rory (Kyrie McAlpin), een succesvolle preteen met een inbakerbadge, een aanbeveling van Michelle Obama op het CV van haar moeder als assistent en een notarisvergunning, zijn de enige gekleurde mensen in de stad, maar racisme is niet echt een probleem, afgezien van een paar opgetrokken wenkbrauwen en vreemde opmerkingen. (“Wat een schattige kleine munchkin-mokka,” zegt een sluwe bibliothecaris van de kleine Miles.) “Het is een leuke omgeving”, zegt Naveen, “en mensen vinden zichzelf graag aardig, dus proberen ze aardig te doen totdat ze dat echt niet meer zijn.”
Bij opening verblijven de Fishers tijdelijk op Ashfield Place (“nabij Ashfield Street nabij Ashfield Crescent”), voor een korte, onbepaalde tijd. Afgezien van Naveen heeft geen van beiden hun nieuwe buren ontmoet of gesproken, hoewel Samira – die zich onzeker voelt na de bevalling en alleen ’s nachts naar buiten gaat om Miles in zijn kinderwagen te duwen – vanuit het raam naar hen kijkt.
Dat gaat natuurlijk veranderen, anders wordt dit een van de meest radicaal bedachte programma’s op televisie. Gefascineerd door een vervallen, schijnbaar leegstaand huis aan de overkant van de straat, hetzelfde huis waar hij zich bevond de Munsters Het landhuis is vele jaren geleden ontstaan, voor uw leuke weetjes – het wordt meegezogen in een mysterie: twintig jaar eerder zou een tienermeisje daar zijn vermoord en begraven door haar ouders, die vervolgens verdwenen. Rob zegt dat er niets in zit, en op een manier die je vertelt dat dat misschien wel zo is.
Lynn (Julia Duffy), links, Samira (Keke Palmer), Dana (Paula Pell) en Tod (Mark Proksch) vormen een team van nauwe detectives.
(Elizabeth Morris/Pauw)
In de wereld zal hij zijn excentrieke Scooby Gang vinden: de weduwe Lynn (Julia Duffy), nog steeds dicht bij haar overleden echtgenoot; Dana (Paola Pell), een gepensioneerde marinier wiens vrouw naar een locatie is gestuurd die hij niet kan onthullen; en Tod (Mark Proksch), een zwijgzame, onbewogen ‘eenzame wolf’ met een scala aan vaardigheden en een ligfiets. (Hun gedeelde aartsvijand is Agnes, gespeeld door Danielle Kennedy, ‘onze kwaadaardige opperheer’, de koppige voorzitter van de vereniging van huiseigenaren.) Ze krijgen een band onder de indruk van wijn (drinken ervan) en sluiten de gelederen rond Samira nadat de politie haar op haar veranda heeft gearresteerd. Aan het einde van de eerste aflevering is Samira vastbesloten om in Hinkley Hills te blijven, opgewarmd door nieuwe vrienden, betoverd door vuurvliegjes en verliefd op de ‘zoete lucht in de buitenwijken’.
Vreemde gebeurtenissen in een griezelig, ‘spookachtig’ oud huis zijn net zo’n fundamenteel cliché als in het horror-komedie/mysterie-genre (zie Martin en Lewis’ ‘Scared Stiff’, Bob Hope’s ‘The Ghost Breakers’, Abbott en Costello’s ‘Hold That Ghost’, en diverse korte films van Three Stooges). Plotseling staat er een bordje ’te koop’ op en net zo plotseling is hij verkocht. De nieuwe eigenaar is Gary (Justin Kirk), die iedereen wegjaagt die in de buurt komt. Tod benadrukt dat het beveiligingssysteem dat hij heeft geïnstalleerd ‘overkill’ is voor een privéwoning, en alleen nodig is ‘als je in gevaar bent, iets te verbergen hebt – of allebei.’ U moet dit als verdacht beschouwen; Samira wel.
“The ‘Burbs’, gemaakt door Celeste Hughey, is behoorlijk goed, een geweldige tijd – niet de meest elegante beschrijving, maar waarschijnlijk de woorden die uit mijn mond zouden komen als je mij in de volksmond zou vragen hoe het was. Ik veronderstel dat het vooral klopt, ook al krijg je niet altijd hetzelfde gevoel als je ernaar kijkt. Het springt van toon naar toon en gaat wat lang door, op een moderne manier, wat de spanning verwatert. De karakters zijn half gevormd, laten we zeggen driekwart, wat genoeg is; iedereen doet zijn deel. De Hardy Boys stonden niet bekend om hun psychologische diepgang en ik heb veel van die boeken gelezen. Erg. In feite zou de diepte de plot alleen maar belemmeren, die vooral gaat over het bedriegen en nog meer bedriegen. Als een personage niet is wat hij lijkt, is het contraproductief om de valse façade te emotioneel herkenbaar te maken; de kijker, die mij als voorbeeld neemt, zal zich bespot en geïrriteerd voelen. Ik zeg niet of dat hier gebeurt.
Dat wil niet zeggen dat de acteurs, allemaal, niet zo goed zijn als ze zouden moeten zijn. Ik kom altijd en overal naar Pell en Duffy. Proksch, bekend bij de kijkers van Tim Heidecker “Over bioscoop in de bioscoop”, het is vreemd op een originele manier. De Britse Whitehall, vooral bekend als stand-upcomedian, presentator en presentator van een panelshow, speelt een geweldige romantische hoofdrol. Kirk is verfrissend afstandelijk, als je zoiets kunt bedenken. Als Samira’s broer Langston speelt RJ Cyler slechts een kleine rol, maar hij verschijnt op het scherm en biedt, omdat hij het voordeel heeft dat hij niet betrokken is bij een van de belangrijkste complotten, enige verlichting ervan. En Palmer, een 32-jarige prof, op wie haar carrière teruggaat “Akeelah en de Bij” en Nickelodeon “Echte Jackson” – doet allerlei prachtige kleine dingen met zijn gezicht en stem. Ze is een uitstekende Nancy Drew en de wereld kan geen genoeg van haar krijgen.
